Όνειρα του παρελθόντος.

”Νέκρα”. Αυτή τη λέξη χρησιμοποιούμε πολλοί για να δηλώσουμε το μέγεθος της ανεργίας που καλπάζει. ”Δεν κινείται φύλλο”. ”Ξηρασία”. ”Τ’ιποτα”. ”Τον πούλο”. ”Σκούρα τα πράγματα”. ”Μπα”… Αντί να μιλάμε για το μέλλον μας κάθε φορά που βρισκόμαστε παρέα με γνωστούς και φίλους, συνεχίζουμε να συζητάμε για ένα παρόν που έχει κολλήσει στο παρελθόν. Γιατί άλλο το παρελθόν με τις δόξες του και άλλο το στάσιμο παρόν. Δεν έχουμε νέα. Περιοριζόμαστε στο να κουβεντιάζουμε τι αποφασίζουν οι άλλοι για μας και κλείνουμε απλά με μία θεωρητική αμφισβητήσιμη πρόβλεψη. Προσπαθείς να κρύψεις τον ενθουσιασμό σου για την αίτηση που έκανες για μία σύμβαση ορισμένου χρόνου. Το αναφέρεις στους φίλους χωρίς όμως να δηλώνεις την ώρα που περίμενες στην ουρά του ΚΕΠ για να τακτοποιήσεις την ίδια υπόθεση με άλλα 50 άτομα στη σειρά. Και σου λένε στις ειδήσεις: ο αριθμός των ανέργων σε σχέση με το 2010 έχει σχεδόν διπλασιαστεί…. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 857.656 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 4.440.050 άτομα και αυξήθηκε κατά 120.120 άτομα, σε σχέση με τον Σεπτέμβριο 2010 (αύξηση 2,8%) και κατά 36.547 άτομα σε σχέση με τον Αύγουστο 2011 (αύξηση 0,8%)……. Πολύ δύσκολη είναι η κατάσταση στην επαρχία, όπου η ανεργία καλπάζει. Σε επίπεδο περιφερειών της χώρας, στην “πρώτη πεντάδα” περιλαμβάνονται οι περιφέρειες της Δυτικής Μακεδονίας (24,2% τον Σεπτέμβριο 2011 από 16,3% τον Σεπτέμβριο 2010), της Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης (20% από 12,9%), της Ηπείρου (18,7% από 12,8%), της Θεσσαλίας (18,4% από 13,7%) και της Δυτικής Ελλάδας (18,3% από 13,1%)….

Νούμερα, στατιστικές, διαπιστώσεις και συμπεράσματα που δηλώνουν όσα βιώνουμε όλοι καθημερινά. Δεν χρειάζεται να ψάξεις στις ειδήσεις για να συνειδητοποιήσεις τι γίνεται. Τα πράγματα είναι απελπιστικά. Η Ελλάδα διαθέτει ένα πανέξυπνο, δημιουργικό και μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό χωρίς να αξιοποιείται. Μα φυσικά και είναι γνωστό σε όλους αυτό. Τα χρόνια περνάνε, οι νέοι των 20 γίνονται 25, των 25 γίνονται 30 και τα όνειρα αρχίζουν να φεύγουν, να απορρίπτονται απ’ τους ίδιους και τελικά η μοναδική ευκαιρία για ζωή να πετάγεται φρέσκια και καλοαναθρεμμένη στο καλάθι των αχρήστων. Γιατί ένας νέος στα 35 δεν είναι φυσικά γέρος αλλά τα όνειρα είναι σαν τα χρόνια ενός σκύλου. 1 χρόνος ζωής είναι 10 όνειρα ή στόχοι που προσπαθήσαμε να υλοποιήσουμε. Τα όνειρα χτίζονται μεν αλλά την κατάλληλη στιγμή πρέπει άμεσα να τεθούν σε εφαρμογή. Διαφορετικά η ευκαιρία για δημιουργία και πραγμάτωση όσων καταφέραμε να διδαχτούμε θα γκρεμιστούν στο λεπτό. Έτσι σε μια μέση ηλικία θα έχουμε αναγκαστεί να απορρίψουμε σχεδόν όλα όσα αγαπήσαμε και θα κάνουμε κάτι που ίσως να μην θέλαμε ποτέ να σκεφτούμε. Θα συμβιβαστούμε. Και αυτό είναι το λάθος που κάνουν πολλοί από μας. Θα μου πεις βέβαια τι άλλο να κάνεις; Όταν δεις ότι σου κλέβουν τις σκέψη, την έμπνευση, τη δημιουργικότητα, τις ευκαιρίες; Θα συμβιβαστείς.. Εκεί λοιπόν βρίσκεται η παγίδα. Αδικία υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Τώρα την ζούμε σε μία πολύ κακή και διαβολική μορφή. Όπως ένα φυλακισμένος δεν χάνει ποτέ την ελπίδα του για μια καλύτερη ελεύθερη ζωή,έτσι κι εμείς έχουμε χρέος, ακόμα και στα λάθη των άλλων, να μην χάνουμε τον προσανατολισμό μας και τις ιδέες μας. Γιατί αν δεν μπορέσουμε να εργαστούμε με βάση αυτό που αγαπάμε, τουλάχιστον ας το κρατήσουμε ως μία ενασχόληση προσωπική, δημιουργική και εξιλεωτική για εμάς. Γιατί το δικαίωμα στην εργασία μπορεί να μας το έχουν αφαιρέσει εδώ και καιρό, όμως το δικαίωμα της έκφρασης και της προσωπικής υποκειμενικής βούλησης για οποιοδήποτε αντικείμενο του κόσμου δεν θα καταφέρει να μας το στερήσει κανείς. Η ιστορία το έχει αποδείξει.

Advertisements

Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους.

Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους. Όχι δεν είναι η ταινία που με έκανε να αναφερθώ στον τίτλο αυτό αλλά ο ίδιος ο τίτλος. Η ζωή παίζει επικίνδυνα παιχνίδια άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα. Στο βάθος του χρόνου  βλέπεις πράγματα που πολλές φορές δεν τα περιμένεις. Οι ιστορίες των ανθρώπων είναι πάντα ξεχωριστές και πρωτότυπες ακόμα και αν μοιάζουν σαν μια σταγόνα νερό μεταξύ τους. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος σε κάθε τέτοια ιστορία είναι διαφορετικός, ξεχωριστός, σε κρίσιμες στιγμές θα ενεργήσει σίγουρα διαφορετικά από κάποιον άλλο, ακόμα και αν η έκβαση της ιστορίας ή το τέλος θα είναι παντελώς το ίδιο.

Στη ζωή λοιπόν πολλές φορές θεωρούμε μερικά πράγματα δεδομένα. Για παράδειγμα οι γονείς οι οποίοι θεωρούνται μορφωμένοι, καλοαναθρεμμένοι, έχοντας γνώση μιας στοιχειώδους διδακτικής θα μεγαλώσουν λογικά ένα φυσιολογικό παιδί που θα μπορέσει στο μέλλον να ακολουθήσει το επάγγελμα που αγαπάει με βάση το ταλέντο που ανακάλυψε ότι έχει, τα υγιή ερεθίσματα που τον οδήγησαν σε μια συγκεκριμένη αξιόλογη επιλογή κλπ. Όπως δηλαδή συμβαίνει με πολλές οικογένειες που έχουν τους οικονομικούς πόρους να στηρίξουν το παιδί τους. Το ένα δηλαδή συνεπάγεται του άλλου. Και γι’αυτό το λόγο θα υποθέσω πως: σωστοί γονείς ίσον σωστά παιδιά. Εύποροι γονείς  ίσον μορφωμένα παιδιά. Γονείς με ορθή κοινωνική συμπεριφορά ίσον ευγενή παιδιά. Όλα αυτά βέβαια δεν αποτελούν την άποψη εκείνου που τα γράφει, απλά οι σκέψεις αυτές ίσως να αντικατοπτρίζουν ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας, οπότε και η επιφανειακή μου θεωρία να βρίσκει μία αποδοχή σε κάποιος άλλους, άρα ορθή.

Υπάρχουν όμως και άλλες περιπτώσεις ανθρώπων. Χωρισμένοι γονείς με προβλήματα συμπεριφοράς πριν καν φέρουν στον κόσμο ένα παιδί. Γονείς που είναι μαζί αλλά η ανορθόδοξη πολλές φορές συμπεριφορά τους λειτουργεί ως έναν αρνητικό πόλο έλξης για το παιδί. Σε αυτή την περίπτωση οι γονείς (για οικονομικούς, προσωπικούς, βιωματικούς, ψυχολογικούς λόγους) απομακρύνονται από αυτό, εκείνο αναγκάζεται να δει το σκληρό πρόσωπο της ζωής πρόωρα και με βάση τον μιμητικό χαρακτήρα που έχει λάβει από τους γονείς του να φτάσει στο σημείο είτε να ακολουθήσει τα βήματά τους είτε να προσπαθήσει να αποφύγει το ίδιο μονοπάτι που διάπλατα η ζωή αναγκαστικά το σπρώχνει να ακολουθήσει. Η ιστορίες της ζωής όμως είναι ατέλειωτες, με άπειρους συνδυασμούς οπότε μία ευκατάστατη οικογένεια μπορεί κάλλιστα να είναι αποστασιοποιημένη απ’το παιδί της, απορροφημένη στο πρωταθλητισμό του κέρδους ο οποίος απαιτεί θυσίες και λιτοδίαιτες συναναστροφές. Με αυτό τον τρόπο και σε συνδυασμό με την ανθρώπινη κρίση που επικρατεί στις μέρες μας η σκέψεις απογοήτευσης και εγκατάλειψης της επαναλαμβανόμενης προσπάθειας δίχως ιδιαίτερα και εμφανή αποτελέσματα αυξάνονται συνεχώς.

Αλλάζοντας πορεία, θα αναφερθώ στα επαναλαμβανόμενα δυσάρεστα φαινόμενα των δύο τελευταίων χρόνων, ανθρώπων που οδηγήθηκαν στην έσχατη λύση της αυτοκτονίας :΄΄Συγγνώμη, για όλα φταίω εγώ που δεν τα κατάφερα;΄΄Αυτό είναι το απολογητικό σημείωμα που άφησε στους αγαπημένους του ο επιχειρηματίας από το Ηράκλειο Κρήτης που αυτοπυροβολήθηκε γιατί χρεοκόπησε η επιχείρησή του. Ένας άλλος επιχειρηματίας αυτοκινήτων  επί της περιφερειακής οδού Τρικάλων – Ιωαννίνων απαγχονίστηκε λόγω οικονομικής αποτυχίας. Ένας νέος από το Παλαιό Φάληρο βρέθηκε νεκρός με μία πλαστική σακούλα στο κεφάλι, αφήνοντας πίσω του τρεις επιστολές. Η αιτία της πράξης αυτής; Η ανεργία. Ένας άλλος 54χρονος επιχειρηματίας από την Αγία Βαρβάρα έβαλε τέρμα στη ζωή του λόγω χρεών. Ένας 37χρονος οικογενειάρχης από τα Ιωάννινα αυτοκτόνησε και αυτός λόγω της ανεργίας, με ένα αύριο δίχως μέλλον. Τα περιστατικά δεν τελειώνουν ενώ η ραγδαία αύξηση τέτοιων κρουσμάτων έχουν δημιουργήσει μεγάλη σύγχυση στο κοινωνικό σύνολο, φόβο και ανασφάλεια ακόμα και για τον διπλανό μας.

Τα ίδια φαινόμενα σε μεγαλύτερη συχνότητα αρχίζει να εμφανίζει η νέα γενιά εδώ και πολύ καιρό. Διέκρινα μέσα από τις πολλές διαφορετικές εκδοχές στη ζωή των νέων δύο περιπτώσεις εντελώς αντίθετες και οξύμωρες. Από τη μία υπάρχουν νέοι άνθρωποι οι οποίοι με τη στήριξη των γονιών τους κατάφεραν να τελειώσουν ικανοποιητικά το λύκειο και να εισέλθουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στήριξη ηθική, ενίοτε οικονομική και η ζωή σου ανοίγει τα φτερά της για νέες εικόνες, νέες ανθρώπους, νέες ιδέες, με ανοιχτούς ορίζοντες με καθαρά και νόμιμα ηθικά κριτήρια. Κάπως έτσι χαρακτηρίζεται μία μέση ελληνική οικογένεια η οποία συμβάλλει με πολλούς τρόπους στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών της. Τα παιδιά ως αντάλλαγμα κάποια στιγμή στο μέλλον θα ανταποδώσουν τις θυσίες αυτές με την πολυπόθητη απόκτηση του πτυχίου, την εύρεση ενός αξιόλογου επαγγέλματος και το ξεκίνημα μίας νέας ζωής που κατακτήθηκε με κόπο και από τις δύο πλευρές. Είναι ουσιαστικά ένας άγραφος οικογενειακός νόμος που αυτόματα παραπέμπει σε ένα είδος συμφωνίας και από τις δύο μεριές, στο τέλος όλοι -ως ένα βαθμό- θα είναι ικανοποιημένοι, περήφανοι και εξασφαλισμένοι. Από την άλλη υπάρχουν νέοι άνθρωποι που η ζαριά των γονιών τους δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση, ένα προβληματικό περιβάλλον με εντάσεις στο εσωτερικό του μπορεί να προκαλέσει μία σειρά από προβλήματα στα νέα παιδιά. Η απόρριψη για παράδειγμα μπορεί να οδηγήσει πολλούς νέους σε εφήμερες δουλειές (αφού είναι ανύπαρκτη η ηθική και οικονομική στήριξη), σε κοινωνικούς κύκλους με αρνητικές επιρροές και γενικότερα η πτώση, το πεσμένο ψυχολογικό ηθικό και η αβεβαιότητα αποτελούν ένα μεγάλο αδιέξοδο στη ζωή τους.

Κι όμως στην πρώτη περίπτωση οι άνθρωποι που συναντούν ξαφνικά μπροστά τους την ανεργία, το αβέβαιο μέλλον, την απόρριψη στην αγορά εργασίας και περαιτέρω του νέου κοινωνικού συνόλου που συναναστρέφονται συνήθως μετά την ηλικία των 22, 23 ετών, οδηγούνται στο περιθώριο, απογοητεύονται, κλείνονται στον εαυτό τους και στο τέλος ο κίνδυνος εγκατάλειψης της ίδιας της ζωής είναι πλέον πολύ εφικτός. Στην δεύτερη περίπτωση η (αναπόφευκτη) καλλιέργεια μιας συνολικής αβεβαιότητας σε βάθος χρόνου, αφυπνίζει το αίσθημα της επιβίωσης, της προσπάθειας και της επίτευξης μικρών κάθε φορά στόχων. Πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε το πρόβλημα του διπλανού μας, να δούμε κατάματα την πικρή αλήθεια και να αποφύγουμε τις μελλοντικά παραδείγματα των επιχειρηματιών που έμαθαν να κερδίζουν αυτό που θέλουν, χωρίς όμως να λαμβάνουν υπόψιν τους πως το υπέρτατο αγαθό είναι η διατήρηση της ίδιας μας της ζωής.

Σημείωση: Οι σκέψεις αυτές δεν είναι απόλυτες, κάθε κομμάτι αυτής της ανάρτησης μπορεί ως αυτούσιο να αποτελέσει την αρχή  μίας εκτενέστατης συζήτησης με πολλές διαφορετικές εκδοχές.