Το αντίστροφο μέτρημα.

Στην ξηρασία που αφυδάτωσε έναν εύφορο αυθορμητισμό, ζωντανό σαν νεογέννητο κουφάρι, απάντησα υστερόχρονα χωρίς αναμπουμπούλες, κάτω από την απειλή μιας επιτακτικής βιώσιμης ανάγκης. Εκεί ήταν που οι σκέψεις μου απορρόφησαν τον εφεδρικό μου σάκο, ξέμεινα από λεκτικές και συναισθηματικές αράδες. Φώναξα. Δεν με άκουσα. Αδυνατούσα να αποτυπώσω στο αυτί την ίδια μου την φωνή. Προσπάθησα να σκεφτώ μελωδίες που θα με οδηγούσαν πάνω από τα πιο πράσινα, όμορφα, πλούσια και δροσερά λιβάδια του κόσμου. Απόμεινα σωρός όρθια, με τον καθρέφτη της σκέψης μου να αντανακλά το παρελθόν που μόλις με προσπέρασε. Τι ήταν και πού ήμουν; Ήταν ξεκάθαρη η εικόνα αλλά δεν την αναγνώριζα. Χτιστός τοίχος, καφέ τούβλα, ξερά χόρτα, καφέ ατμόσφαιρα. Ήταν πάντα καφέ; Ποια χρώματα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αυτή την απόχρωση; Σκύβω να πιάσω το μαντίλι μου και ένα κομμάτι δέρμα που ξεκόλλησε από το παπούτσι μου. Όσο δέρμα είχε απομείνει έβραζε σα κάρβουνο βαλμένο σε δυνατή φωτιά. Δεν αντέδρασα στην αίσθηση του πόνου αλλά φοβήθηκα. Τα δόντια μου έτριζαν χωρίς να μπορούν να φιλτράρουν τη σκόνη που πλέον είχε εισχωρήσει στα πιο απόκρυφα σημεία. Η ματιά μου πέφτει στο μαντίλι, πάνω του έγραφε κάτι. Μεταξύ ενός τίποτα και των πάντων, ο κόσμος μου διψούσε για μικρές δόσεις κάπου εκεί ανάμεσα. Ήταν γραμμένο κάτι στα ελληνικά. Ωστόσο η επανάληψη του κενού με έκανε ακόμα πιο αδύναμο. Αδυνατούσα να διαβάσω τι έλεγε. Ξεκίνησα διάλογο με το είναι μου, τι γίνεται στην περίπτωση που δεν γνωρίζω. Το χάσμα όμως μεγάλωνε όταν έλαβα την απάντηση, εκείνη απορροφήθηκε κατά τη μεταφορά της δίχως κανένα νόημα. Αγρίεψα, άρχισα να τρέμω. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μήπως αλλάξει το οπτικό μου αδιέξοδο. Μία, δύο, τρεις. Τίποτα. Ξανά. Κανένα αποτέλεσμα. Άγγιξα το στήθος μου, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Υπήρχε, ήταν εκεί. Η ψυχή μου; Δεν την ένιωθα κι αν υπήρχε δεν γνώριζα τον τρόπο να την νοιώσω. Έτσι δεν λέμε; Πως το σώμα μας είναι ένα βάζο που μας φιλοξενεί; Μόνο αυτό ένιωθα. Αφυδατωμένο, ξερό, σκονισμένο, σκληρόπετσο, ραγισμένο. Οι σκέψεις μου ήταν κι αυτές ένα κουβάρι κλωστές μπερδεμένες, δίχως αρχή και τέλος, χωρίς αριθμό, υφή ή χρώμα. Τριγύριζαν μέσα μου σαν ανάστατα παγιδευμένα πουλιά σε κλουβί. Ούτε τίποτα ούτε τα πάντα. Κενό. Μια γραμμή που δεν έλεγε να αποφασίσει εάν ήμουν νεκρός ή ζωντανός ανάμεσα σε νεκρούς ή ζωντανούς. Πιάνω ένα σπασμένο τούβλο για να πειραματιστώ. Ίσως η αίσθηση ενός κάτι με βοηθούσε να νιώσω. Ήταν σκληρό. Οι παλμοί μου έπεσαν, το μυαλό μου συγκεντρώθηκε στην ερμηνεία του. Ένιωθα. Το άφησα να πέσει κάτω. Άκουγα. Η μετακίνησή του δήλωνε αλλαγή. Υπήρχα λοιπόν ίσως έγινα απλά ένα τίποτα και γι’ αυτό χαιρόμουν. Κάτι δεν πήγαινε καλά όμως. Η σκόνη στροβίλισε απότομα ερχόμενη απάνω μου με έκανε να δακρύσω, να βήξω, να βγάλω άγνωστα υγρά απ’ την αφυδάτωση. Μία άγνωστης προέλευσης ώθηση προκάλεσε μια μαινόμενη αναστάτωση. Φοβήθηκα ξανά. Έκανα δυο βήματα πίσω, κινήθηκα. Ένιωσα απειλή. Ήμουν μόνος…

Ένας τεχνητός αέρας από ανατολικά έφερνε το κύμα της σκόνης πίσω ακριβώς από αυτό τον τοίχο. Γούρλωσα, έσφιξα τις γροθιές μου, τα δόντια μου μασούσαν τους κόκκους ξανά και ξανά. Δεν γνώριζα εάν θα επιβίωνα ή αν θα ξεκινούσα από δω και στο εξής να υπάρχω.  Οι τοίχος σείστηκε, τα τούβλα άρχισαν με τυχαία σειρά να πέφτουν, τα σύννεφα μεταφέρονταν προς το μέρος μου γοργά, έτοιμα είτε να με αποδοκιμάσουν με τις ορμές τους είτε για να παρακολουθήσουν το παιχνίδι της υπαρξιακής μου εύρεσης. Μέχρι τώρα ήμουν κάτι δίχως να ορίζεται η υλική και ψυχική του υπόσταση. Η λογική ερμηνεία των πραγμάτων όριζε πως η συνολική μου εικόνα ξεπερνούσε τις δυνατότητες αυτής της διαπίστωσης.  Μια ιδέα για μένα αλλά όχι εγώ. Η γη σείεται, ο τοίχος γκρεμίζεται. Τρέχω προς την αντίθετη κατεύθυνση. Βρισκόμουν σε ένα δρόμο, ανάμεσα σε παλιά σπίτια. Θεώρησα πως ήταν παλιά, αλλά υποπτεύτηκα πως ίσως δεν κατοικήθηκαν και ποτέ. Γύρισα το κεφάλι μου πίσω ζητώντας αναρίθμητες απαντήσεις για την αλλαγή και την διακοπή όλων όσων άρχισα να αισθάνομαι. Γνώριζα πως η αίσθηση ήταν υλική, πρόσκαιρη μεν αλλά πραγματική. Τρέχοντας ένιωσα ευφορία και ευγνωμοσύνη που ενέργησα έτσι.


Μα δεν ήταν δυνατόν. Γούρλωσα τα μάτια μου, αφήνοντάς τα να καταπιούν το οπτικό πεδίο που απλωνόταν μπροστά τους. Το μόνο που απορρόφησαν είναι δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων, διαφορετικοί, ανόμοιοι μεταξύ τους. Δίχως  όμως να το καταλάβω τέσσερα χέρια με πιάνουν βίαια απ’ το μπράτσο και αρχίζουν να με σέρνουν. Το σφίξιμό τους μου προκαλούσε εκβιαστικά συναισθήματα απορίας, απόγνωσης, φόβου, πόνου, αγωνίας. Δεν τα επεδίωξα και δεν γνώριζα ίσως ότι υπήρχαν, ωστόσο δεν δεχόμουν να τα νιώσω εξαναγκαστικά και βίαια. Ο κόσμος παρατάχθηκε δεξιά και αριστερά, σα να ήμουν κατηγορούμενος, έτοιμος για δίκη, άνομη, άγραφη δίκη. Το τέλος μιας συναισθηματικής υπέρβασης από τη μάζα, γνώριζα πως δεν θα είχε αίσιο τέλος για μένα και την αγνοούμενη ψυχή μου. Ο κόσμος σταμάτησε, δεν μιλούσε πια, δεν ζητωκραύγαζε. Ένα παιδί με ξυρισμένα μαλλιά, με κοντό παντελόνι, ψηλή κάλτσα και δερμάτινο παπούτσι με πλησίασε. Με κοίταξε άμορφα μες στα μάτια και έπιασε το δεξί μου χέρι. Μου το ανοίγει επιμελώς εμφανίζοντας μπροστά στο κοινό το χαρτάκι που υπέθεσα ότι μου έπεσε. Οι αραδιασμένες κλωστές του μυαλού μου βρίσκουν τη μιαν άκρη δίνοντάς μου τη δυνατότητα να διαβάσω. Έγραφε στα ελληνικά : δεκαπέντε..

(συνεχίζεται.)

Advertisements

Το λεωφορείο της πίστης.

Υπάρχουν στιγμές που μερικά πράγματα χρειάζεται χρόνο για να τα εντοπίσεις. Μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να διαπιστώσεις τη διαφορά. Τη διαφορά μεταξύ μίας εικονικής πραγματικότητας με μιαν άλλη, εντελώς διαφορετική. Εσύ ο ίδιος είσαι ο κριτής στο τέλος που θα αποφασίσεις ποια είναι τελικά αυτή που σε αντιπροσωπεύει καλύτερα. Εκείνη την πλευρά που σε κάνει να κοιμάσαι πιο ήσυχος το βράδυ. Σημαντική και αξιοσημείωτη είναι η στιγμή εκείνου του παρόντος που διαρκεί μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Για να μπορέσεις ωστόσο να εντοπίσεις τη διαφορά πρέπει να αλλάξεις πλευρά. Να δεις έναν κόσμο διαφορετικό όπως είχες συνηθίσει μέχρι τώρα, έναν κόσμο που ενώ συμβιώνει, στοιβάζεται κυριολεκτικά σε μερικά οικοδομικά τετράγωνα, πράττει σε παράλληλο χρόνο, δεν ακολουθεί όμως το ίδιο μονοπάτι, δεν επιστρέφει πίσω την ίδια ώρα με σένα, κοντοστέκεται περισσότερο, παρεμβαίνει, ζει, εργάζεται περισσότερο ή λιγότερο από σένα. Κι όλα αυτά δεν μπορείς να τα διαπιστώσεις εφόσον δεν μπαίνεις στην θέση όσων περισσότερων Άλλων μπορείς..

Ένα ταξίδι επαναλαμβανόμενο και ετεροχρονισμένο είναι ικανό να σου προσφέρει τις ίδιες εικόνες, τα ίδια θεάματα, φιγούρες όμοιες, σκιές άμορφες σε διαφορετικές πτυχές της ζωής σου. Η γνωστή ζεστή και άνετη θέση σε κερδίζει κάθε φορά που εισέρχεσαι σε αυτό. Κάθεσαι στην δεξιά πλευρά των καθισμάτων περιμένοντας ξανά ένα νέο ταξίδι που θα σου προσφέρει αναμενόμενα οπτικά ερεθίσματα που πιστεύεις, και απεικονίσεις ρεαλιστικές που ενδόμυχα επιθυμείς. Το ταξίδι ξεκινάει και εσύ είσαι έτοιμος να γευτείς κάτι διαφορετικό. Προσδοκείς σε μία απόκλιση. Βγαίνεις από την πόλη, περνάς το πρώτο βενζινάδικο (εξακολουθεί να έχει την πιο ακριβή βενζίνη), το μεγάλο εργοστάσιο παραγωγής αλλαντικών (η μυρωδιά του κρέατος δημιουργεί πάλι δυσωδία), το ξενοδοχείο Old Castle (ακόμα δεν έμαθα αν τελικά λειτουργεί ή όχι), το παλιό εκκλησάκι πάνω στην κορυφή του βουνού (έχει τελικά δρόμο ή πας με τα πόδια μέχρι απάνω;), τις κατσίκες που βόσκουν (που κρύβεται κάθε φορά ο ποιμένας τους;), την στάση του λεωφορείου (όταν βρέχει πού στέκεται άραγε ο κόσμος;), περνάς εικόνες καθημερινές, με μικρές εναλλαγές που δεν μπορείς να εντοπίσεις, ξέρεις ωστόσο πως βρίσκονται εκεί έξω, υπάρχουν καθημερινά, αφήνοντάς σου την εντύπωση της διαφορετικότητας, την αίσθηση της ποικιλομορφίας. Εικόνες που οδηγούν τη συνείδηση στην επανάληψη, στην διαπίστωση ότι το περιβάλλον με το οποίο στιγμιαία συναναστρέφεσαι, έχει ως όριο αυτά ακριβώς τα στοιχεία που γίνονται αντιληπτά από το οπτικό σου πεδίο, ακόμα και αν αυτά είναι επαναλαμβανόμενα, με στοιχειώδεις τυχαίες αναπροσαρμογές. Είναι οφθαλμαπάτη; Όταν ο ρυθμός της επανάληψης είναι σταθερός, χωρίς έντονες μετατοπίσεις, τι σε κάνει να νομίζεις πως αυτή είναι μόνο η πραγματικότητα, η οποία εξακολουθεί να πιστεύεις ότι σταδιακά αλλάζει;
Εάν για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, αναθεωρήσεις και θελήσεις να καθίσεις σε μία νέα, άβολη και άγνωστη θέση της αριστερής πλευράς των καθισμάτων; Τότε η μονοδιάστατη πλευρά μιας υποκειμενικής πίστης και πραγματικότητας θα διαιρεθούν σε δύο μισά που θα αποτελούν μία και μοναδική αντίληψή της. Ξαφνικά μπροστά σου στο ίδιο σημείο με το ακριβό βενζινάδικο θα υπάρχει και μία ταβέρνα, μία ακρογιαλιά, ένα τουριστικό γραφείο, ένα πολυτελές ξενοδοχείο, ένα εύφορο καταπράσινο λιβάδι με 30 πρόβατα κι έναν βοσκό να τα διαφεντεύει..

Τελικά η πραγματικότητα θα είναι μία, υπήρχε και θα υπάρχει πάντα, το ζήτημα είναι ποια θα είναι αυτή που θα πιστέψεις, ποια θα σε εντυπωσιάσει περισσότερο και στο τέλος ποια θέση θα είναι αυτή που θα επιλέξεις.. Η βολική και άνετη θέση, η δύναμη της συνήθειας και της στιγμιαίας ευφορίας σε ένα ταξίδι, δεν θα σε οδηγήσει ποτέ στην διαπίστωση μιας ενιαίας και οικουμενικής αλήθειας, θα αντιμετωπίζεις πάντα τη ζωή μισή ενώ θα έχεις την εντύπωση πως είναι μία, καθολική και αδιαίρετη..

Εξομολόγηση.

 

Επιστροφή από το Επέκεινα. Τελευταία σελίδα. Εγώ.

 

Στο βάθος της ζωής μου ζητάω μία συνεχής και επαναλαμβανόμενη επιβεβαίωση των πράξεων μου. Αναζητώ εκείνους που με έκαναν να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Εκείνους που τους έκανα κακό έτσι ώστε να μπορέσω να το επαναλάβω.. Να επαναλάβω το λάθος έτσι ώστε να γνωρίσω την ιδέα του λάθους μέσα από την πράξη και όχι από την σκέψη. Να αγαπήσω ξανά τις ανοησίες μου και όσους θεώρησα και χαρακτήρισα ανάξιους και χειρότερους από μένα. Να κερδίσω ξανά όσα η ζωή μου χάρισε και όσα μου πήρε. Γιατί αυτά που μου πήρε είναι περισσότερα και δεν ζητάω ούτε αντάλλαγμα, ούτε χρωστάω και συγνώμη. Θέλω μόνο να δω.. Να ψάξω και να δω τα ίδια πράγματα και να χαμογελάσω με όσα αισχρά έκανα και όσα καλά μπόρεσα να προσφέρω. Γιατί με μία δεύτερη ματιά κερδίζεις από κάτι μικρό και ασήμαντο, πολλά και μεγαλειώδη πράγματα. Πράγματα… Πόση γενική και αόριστη λέξη μέσα στο χάος των πράξεών μας… Αναζήτησα και δεν βρήκα τίποτα.. Ξεγελάστηκα.. Μου λείπει η επανάληψη, μου λείπει μία σκιαγραφημένη περίληψη της ζωής μου και των ανθρώπων που συμπεριέλαβα μέσα σ’ αυτή. Μία πλάνη ήταν.. Σαν μία τελευταία απραγματοποίητη ευχή ενός μελλοθάνατου που ετοιμάζεται επιτέλους να εκτίσει το χρέος του…

Αναρωτιέμαι επίσης αν στη δυστυχία του ενός χωράνε αγωνίες μεταφρασμένες σε μία οικουμενική και δεοντολογικά αποδεκτή ευτυχία των πολλών. Εάν δηλαδή σε μια διάσταση μπορώ να είμαι χαρούμενος και σε μία άλλη απόλυτα δυστυχισμένος. Η ζωή με έπιασε απ’ το χέρι και μου δίδαξε πως οι κακουχίες της ζωής με οδηγούν σε θετικά αποτελέσματα. Έτσι και τώρα… Επιστρέφω από μία επίκληση προς το σύμπαν και το θεό, αναζητώντας πραγματικά τα θέλω της ψυχής μου και ένα θέλω στο οποίο γυρεύω απαντήσεις και στοιχεία χειροπιαστά… Όλα ξεκινούν απ’ τον ορισμό της ευτυχίας… Πολλά πράγματα ήθελα στη ζωή μου και προσπάθησα να τα καταφέρω αλλά απέτυχα. Ο λόγος ήταν διότι αναζητούσα πάντα κάτι καλό. Κάτι το οποίο θα μου προσέφερε χαρά, δημιουργία, ζωντάνια και ικανοποίηση. Κι όμως η αναζήτηση μιας τέτοιας αλήθειας οδηγεί σε μια διαφορετική έκβαση από αυτή που θεωρούσα ως φυσική και αυτονόητη… Η φυσική αλήθεια κατάλαβα πως έρχεται σε σύγκρουση με τακτά φυσικά γεγονότα. Η φύση των γεγονότων αυτών πηγάζει απ’ την κίνηση και την πορεία που παίρνουν οι πράξεις μας, απ’ το βαθμό που τις υποστηρίζουμε, καθώς και από την διάρκεια που επιθυμούμε να τους δώσουμε. Άρα εκδηλώνοντας τον εσωτερικό μας κόσμο, απευθείας το σύνολο των καταστάσεων αυτών παίρνει την μορφή πράξης, η οποία πράξη καταγράφεται στην ιστορία του σύμπαντος ως ένα γεγονός. Γεγονός φυσικό, αφού οι πράξεις του –παράλογες ή μη- είναι αποδεκτές από το σύνολο του κόσμου άρα φυσικές. Όλη λοιπόν αυτή η θεωρία έρχεται σε σύγκρουση με την φυσική αλήθεια, μιας και η συγκεκριμένη θεωρείται υποκειμενική και μπορεί να πάρει την μορφή αφήγησης όπως ο καθένας μας ορίζει. Φυσική μεν, -αφού περιγράφονται πράξεις ανθρώπινες- όχι πάντα όμως αληθινή καθώς η αλήθεια η δική μου μπορεί να διαφέρει σε σχέση με την αλήθεια του άλλου, να υπάρξει διαφωνία, σύγκρουση κλπ. Το πρόβλημα το δικό μου ωστόσο έχει να κάνει με την απαρχή της ιδέας αυτής με την βάση δηλαδή της πυραμίδας. Για παράδειγμα αν μία συζήτηση δύο ανθρώπων αναφέρεται στην διαπίστωση μίας αλήθειας η οποία δεν καταλήγει σε μία κοινή αποδοχή και οδηγηθούν αυτοί οι δύο σε διαφωνία και σε ρήξη, κάτι τέτοιο θεωρείται ως ένα μικρό κομμάτι της πυραμίδας και ουσιαστικά αδιάφορο. Εγώ επικεντρώνομαι στην αληθειακότητα της αλήθειας ως πρωταρχικής και αυθεντικής ιδέας ώστε να μπορέσω στο τέλος να φτάσω σε ένα σημείο να μπορώ να υποστηρίζω τον ορισμό αυτό με μακροχρόνιες πράξεις στη ζωή μου που θα με κάνουν καλύτερο και όχι στάσιμο ή  αδιάφορο της γνώσης.

Ώρες ώρες απογοητεύομαι και σκέφτομαι παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τη θεωρία αυτή… Μέχρι να φύγει η αγνότητα από πάνω μου κατάφερα να ζω αξιοπρεπώς, να ακολουθώ ρόλους και συμπεριφορές που θα με έκαναν αρεστό στον υπόλοιπο κόσμο, δίνοντας μου το δικαίωμα να μπορώ να συμμετέχω σε άτυπες συνεστιάσεις, σε βαρετές εκδηλώσεις και σε γνωριμίες τόσο ανθρώπινες που με έφτασαν σε ένα σημείο να νομίζω ότι μιλάω τη γλώσσα των ζώων. Κατάφερα να πλησιάσω το άλλο φύλο σύμφωνα πάντα με τους κανόνες που –φαντάζομαι πως- κάποιος από εκεί πάνω θα τους είχε θεσπίσει γράφοντας τους σίγουρα σε μια λερωμένη χαρτοπετσέτα γεμάτη σάλια και υπολείμματα κακών ρόλων και συμπεριφορών… Ζούσα μία αμιγώς ελεύθερη ζωή σύμφωνα με τους δικούς τους κανόνες. Ασκούσα ελεύθερα τα δικαιώματά μου αφού με στιγμάτισαν με τους αδίστακτους ρόλους που μοίραζαν καθημερινά σε πολλαπλές οντισιόν ενός κοινωνικού κουκλοθέατρου. Δούλευα υπό την καθοδήγηση και την αυστηρά ελεγχόμενη χειραγώγηση ανθρώπων με μυαλό ανθρώπινου ζώου. Κι όμως όλα αυτά αποτελούν ένα  εξειδικευμένο παράδειγμα φυσικής αλήθειας και όχι φυσικού γεγονότος… Ο λόγος; Φτάνει τα όρια της υπερβολής μιας υπεραπλουστευμένης αιτιολογίας… Ο λόγος αυτού του συμπεράσματος είναι διότι την δική μου ελευθερία στον εξωτερικό κόσμο δεν την έχω ορίσει έτσι… Η πραγμάτωση των φυσικών μου γεγονότων αποτελούν την επιβεβαίωση της δικής μου φυσικής αλήθειας. Κι αυτό ισχύει γιατί δεν αμφέβαλα ποτέ για τις πράξεις που αποφάσισα ή για τις πράξεις που αποφάσισα εγώ για άλλους ή ένα αγνοία μου. Πάντα ακολουθούσα πιστά, με το σίγουρο βήμα που απόρρεε απ’ την ιδεολογία μου, το δρόμο που θα με οδηγούσε στην ικανοποίηση και την προσωπική αυθεντική στάση της αλήθειας του κόσμου όπως τον βλέπω εγώ…

Επέκεινα: Μέρος τρίτο.

 
Άραγε έρχεται ένα τέλος που δηλώνει την μετάβαση της ψυχής στο Επέκεινα; Δηλώνει την εθελούσια επιστροφή της; Σκουπίζω τα μάτια μου και ευεπλπιστώ σε ένα αισιόδοξο πεπρωμένο που με κάνει να ελπίζω. Παλιά χαρτιά με σκέψεις είχαν παραμείνει στο ράφι για χρόνια, κι όμως στα δύο πρώτα μέρη είχα βάλει κι όλας φωτιά. Ξόρκιζα τους μαύρους ιδεατούς συλλογισμούς, αναμένοντας από το Είναι μου μία ένδειξη ανιχνευτικής τακτικής που θα προωθούσε τις σκέψεις μου σ’ αυτό το παρόν. Χωρίς να το καταλάβω ο διάλογος τελειώνει, δηλαδή ολοκληρώνεται, με ένα τέλος που του λείπει μια σελίδα… Κάτω από το βλέμμα της Μοίρας το σύμπαν επιδιώκει να δώσει φως μέχρι και στο τελευταίο μου κύταρρο, με μια σελίδα όμως που ακόμα λείπει.. Ναι, δεν είναι αυτή.. Καρδιοχτυπώ και περιμένω να την ανακαλύψω.. Ας μην είναι η συνέχεια μιας συζήτησης που οδηγεί σε σκοτεινές εσωτερικές αναταραχές του παρελθόντος.. Ας είναι μία Κάθαρση της ψυχής μου…
 
 
– Θα απομακρυνθώ απ’ τις σκέψεις και τις ιδέες που έχεις για μένα, δεν υπάρχει εξέλιξη σε μια προσπάθεια στήριξης η οποία από αναμενόμενη κατάντησε να θεωρείται θεία δίκη. Το μόνο που βλέπω γύρω μου είναι άσπρες σημαίες που κυματίζουν ζητώντας από μένα τον ίδιο να τις αρπάξω μία προς μία και να τις αλλάξω ιδιότητα. Από απλές σημαίες θα μεταλλαχτούν σε ισχυρά σύμβολα της επανάστασης, σαν λάβαρα που θα με συντροφεύουν στον κακοτράχαλο και σκληρό δρόμο του Γολγοθά που είμαι διατεθειμένος να τραβήξω. Ο διάβολος αναρωτιέται με τα πρωτοφανή συμπεράσματά σου καθώς ο πόνος και η θλίψη που νιώθω απορρέουν από θεϊκή παρέμβαση αλλά ο τρόπος διαχείρισης των παθών αυτών είναι εξ ολοκλήρου ευθύνη ανθρώπινη. Μάθε πως το καλό και το κακό μπορούν να χαρακτηριστούν και ως συνέπειες ενός καλού ή ενός κακού. Η λέξη και πράξη του κακού πηγάζει από ένα καλό ή από ένα κακό. Είναι μία αλυσίδα καταστάσεων και συμπεριφορών που ορίζουν πράξεις ανθρώπινες και που συνεχώς το μήκος της αλυσίδας αυξάνεται με άπειρη και ατελής απόδειξη. Οι δικές σου ενδείξεις δεν είναι αληθινές συνάνθρωπέ μου. Ο θάνατος ο δικός μου είναι απόδειξη της ίδιας μου της ζωής. Ζώντας και συνειδητοποιώντας την ύπαρξη της ζωής μου, είναι αναπόφευκτη η πορεία προς το θάνατο. Δεν γεννήθηκα με τη δική μου θέληση. Δεν μεγάλωνα, δεν σκεφτόμουνα, δεν ένιωθα με δική μου απαίτηση. Η υλική μου υπόσταση έκανε πράξεις τις ιδεατές αυτές πρακτικές. Ανήκω σ’ αυτόν τον κόσμο και μπορώ να οδηγήσω τον εαυτό μου, να πορευτώ όπως εγώ ακριβώς θέλω. Απαγόρευση, υποχρέωση, και ολόκληρη η έννοια της συμπεριφοράς μπορεί να ερμηνευθεί μόνο σε γενικά πλαίσια και όχι σε ειδικά. Δεν έχεις δηλαδή το δικαίωμα να με υποχρεώσεις  να πραγματώσω μια ιδέα, ένα σκοπό. Μπορείς να με συμβουλεύσεις με έναν αρνητικό ορισμό που θα έχει καταφατική μορφή. Πρακτικές συμπεριφορές ισχύουν μόνο σε ατομικό και εσωστρεφές επίπεδο και όχι μεταδοτικά από άνθρωπο σε άνθρωπο.
         
Μου έδωσες με τα δικά σου κατηγορώ μία αίσθηση επιθανάτιας αισιοδοξίας. Πως ακόμα και τώρα που ξεψυχώ υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν με την ελευθερία των ιδεών και της γενικής, καθολικής ύπαρξης των πάντων. Ας χαρούμε που ο κόσμος δεν είναι ο ίδιος. Το καλό και το κακό συμφώνησαν στο να διαφωνούν. Ας διαφωνήσουμε λοιπόν… Οι δύο αυτές αλήθειες θα συνεχίσουν να υπάρχουν ακόμα και αν ένας μπασταρδεμένος διάβολος δεν είναι τριγύρω να μας παρακολουθεί…

                                          ΄΄  I did not wanted to live my life….

                                                nor did i even wanted to live for my death…

                                               strong it is indeed…life…

                                               strange to born for death…

                                                Let’s play dead before we die…΄΄

Επέκεινα: Μέρος δεύτερο.

 
Είναι που όλα ήρθαν αργά στα χέρια μου… Ένας υποψήφιος μπάσταρδος ασπάζεται την ιδέα του θανάτου, κι εγώ, κρατώντας το σταχωμένο μου καλαντάρι, εισπνέω τις παλιές μου σκέψεις και τις διαχέω σε συνειδητό και ασυνείδητο. Προσπαθώ να θυμηθώ τους λόγους που οδήγησαν τις αισθήσεις μου στην αποτύπωση μιας ξεχασμένης τραγικότητας που κρύβει αλήθειες και ακαταλαβίστικες προβολές του είναι μου. Κι όμως η απάντηση στο διάλογο βλέπω ότι έρχεται με σφοδρότητα και χυμαρώδης θρασύτητα. Το ασυνείδητο δημιουργεί τον αποδέκτη και το συνειδητό προσπαθεί ακόμα να καταλάβει… 

-Ðεν δέχομαι καμία δικαιολογία σε όσα σκοπεύεις αυτή τη στιγμή να μυθοποιήσεις… Αυτό που ξέρω είναι πως ένας άνθρωπος έχει τη δύναμη να στέκεται πάντα στα πόδια του. Ο Θεός που πιάνεις στο στόμα σου πρέπει να γνωρίζεις πως είναι φιλεύσπλαχνος και ο πιο αυστηρός δίκαιος κριτής των πάντων. Δεν βλέπω λοιπόν το λόγο να μην υπάρχουν και άγγελοι – καθίκια. Το καλό και το κακό είναι η μόνη ολοκληρωμένη αλήθεια η οποία δεν χωράει οποιαδήποτε αμφιβολία. Στις υπαρξιακές μας αναζητήσεις η πρώτη διαπίστωση που κάνουμε είναι αυτή… Αλλά δεν είχες μάλλον το θάρρος να σώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό… Δεν προσπάθησες καν. Εάν είχες αυτή τη στιγμή μία ικανότητα καθαγιασμένη και θεόσταλτη για να διορθώσεις βιωματικές συλλογικές καταστάσεις, δεν θα είχες τα κότσια ενώπιον του Θεού να παραδεχτείς κανένα λάθος που κόστισε πολλά, σε πολλές ζωές που έμειναν να κοιτάνε με κόκκινα τα μάτια τη ζωή τους να αλλάζει από τον εγωισμό και την αδιαλλαξία κάποιου… Ζήσε όπως θέλεις, άλλωστε γι’ αυτό ο Θεός μας έφερε στη γη. Έκανε ένα δώρο σε μας τους ίδιους. Οι ψυχές μας ζητούσαν μία υλική υπόσταση μέσα στην οποία θα βρίσκονταν εγκλωβισμένες και ένα περιβάλλον που θα τις έβαζε να σηκώσουν το σταυρό που αργότερα σήκωσε στις πλάτες του για όλους εμάς ο δικός μας Χριστός… Ναι, πιστεύω όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο. Γιατί όταν ζεις τη μία κόλαση μετά την άλλη, αρχίζεις να θεωρείς πως σκοπός της δικής μου ζωής δεν είναι να κουβαλάω συνεχώς όλα τα δεινά του κόσμου… Απαιτούσα και απαιτώ να έχω το δικαίωμα να ζω με βάση τα δικά μου λάθη και οι συνέπειες να σκεπάσουν με σκοτάδι τη δική μου ζωή… Όταν φτάνεις λοιπόν στο σημείο να επικαλείσαι το θάνατο σημαίνει πως τον καλείς με το θρήνο και τον σπαραγμό που εκείνος θέλει να ακούσει… Μόλις είπες το συνθηματικό του… Και εκείνος έρχεται να εκπληρώσει την επιθυμία σου… Μέσα στην άρνηση αγαπητέ μου ανακάλυψες τι πραγματικά θέλεις…Κράτα το αυτό που σου λέω.
 
Μόλις αρνήθηκες τη ζωή σου. Δεν μετάνιωσες για ότι κι αν έκανες. Όχι βέβαια…  Απλά αποζητάς να ζήσεις ξανά ακόμα και αν ο διάβολος είναι ο μέντορας σου. Απαξιώνεις καθετί που ο Θεός σου έδωσε. Δηλαδή μου λες ότι αρνείσαι την υλική σου υπόσταση; Πόσο σκληρή και αμετάκλητη γεννήθηκε άραγε η ψυχή σου; Πόση δύναμη νομίζεις ότι έχεις χαρακτηρίζοντας τον εαυτό σου ένα μπάσταρδο υπηρέτη του διαβόλου;  Τόσο εύκολα νομίζεις ότι μπορείς να εκμεταλλευτείς το καλό που ο ίδιος ο Θεός μας δώρισε απλόχερα;  Γι’ αυτό υπάρχει και το κακό… Διαλέγεις το δρόμο που θέλεις και πορεύεσαι… Εσύ αρνήθηκες και το καλό… Και φαίνεται ξεκάθαρα. Εκμεταλλεύτηκες την γενναιοδωρία του Θεού και μοιρολογείσαι για το επόμενο βήμα που έρχεται στη ζωή σου. Ο θάνατος… Και όμως η άρνηση και το παρακάλι σου θυμίζουν ανθρώπους που δεν θέλουν να καταλάβουν την υποχρέωση που έχουν απέναντι στη ζωή.. Λειτουργώντας λοιπόν έτσι αρνείσαι την έννοια του θανάτου…Ξέρεις , ο θάνατος ήταν απόφαση του Θεού… Που ο ίδιος ο διάβολος αποδέχτηκε… Ούτε να κάνεις κακό  στον εαυτό σου δεν θες.. Το μόνο που κάνεις είναι να μοιράζεις προσκλήσεις στα μπάσταρδα… Ξέρεις κάτι; Ο Θεός δεν αδικεί κανέναν… Εκείνους που απαξιώνουν την ιδέα και την αξία της ζωής, εκείνους  τιμωρεί στο τέλος… Έχασα τόσα στη ζωή μου… Δεν νιώθω αδικημένος όμως. Όχι… Νομίζω πως στο τέλος ο Θεός δεν θα με αδικήσει… Και ας έρθει η δική μου η ώρα αυτή τη στιγμή. Ας ξεγελάσω λοιπόν τις επιθυμίες σου.. Και ας αναλάβει το βάρος των ευθυνών ένας άνθρωπος που αυτή τη στιγμή θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος.. Ας γίνω για μια φορά εγώ το μπάσταρδο που θα εκπληρώσει τις ανάγκες σου..
 
 
Γιατί ξέρεις… Νιώθω  ευλογημένος απ’ το Θεό… Επίσης αισθάνομαι απαλλαγμένος από τη ποινή του διαβόλου που εσύ ο ίδιος αποζητάς… Έτσι νιώθω, ένας άνθρωπος- σώμα και ψυχή-  χωρίς υπαρξιακές υποχρεώσεις… Θα αναλάβω την ευθύνη να μην σε δεχτεί ούτε ο ίδιος ο διάβολος στο τάγμα του… Και δεν χρειάζεται να του εξηγήσω… Είμαι σίγουρος πως κατάλαβε ότι αποπειράθηκες να τον κοροϊδέψεις… Να τον υπηρετείς μόνο και μόνο επειδή αρνείσαι  αυτό που  Θεός και διάβολος σου έδωσαν… Το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση της επιλογής…Έτσι σκέφτομαι εγώ να είμαι η τελική σου επιθυμία.. Μην σαστίζεις διαβάζοντάς το αυτό…Ναι καλά κατάλαβες…Δεν θα ανήκεις ούτε στο καλό, ούτε στο κακό…Θεός και διάβολος βρίσκονται σε συμφωνία τώρα… Θα θεωρείσαι μία χαώδης, σκοτεινή οντότητα που θα συναντήσει μπροστά της δύο μεγάλες κλειστές θύρες.. Και θα αναγκαστεί να ζει σε ένα κενό που θα παρακαλεί συνεχώς για συγχώρεση…Ναι εγώ θα είμαι αυτός που θα σου αφαιρέσει τη ζωή… Μόνο έτσι θα σιγουρευτώ ότι και οι δύο μεγαλόπρεπες θύρες θα είναι για μένα ανοιχτές. Και τότε θα έχω το δικαίωμα της επιλογής και για τις δύο μεγάλες αλήθειες. Του καλού και του κακού…Ας γίνω λοιπόν εγώ ο ένας και μοναδικός μπάσταρδός σου…

Αγάπη: Η θεωρία ενός ΄άλλοθι΄.

Το σημερινό θέμα της ημέρας είναι μία ιστορία χιλιοπαιγμένη, γραφική, ίσως κουραστική και δεδομένη. Μέσα στο χάος των σκέψεών μας, των προβληματισμών, των ονείρων και των στόχων μας η αγάπη και οι σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων έχω την εντύπωση πως περνάει μία κρίση.  Οι σχέσεις βέβαια θεωρούνται αυτούσιες και ξεχωριστές, ανέκαθεν δηλαδή μπορεί να συναντούσαμε και να συναντάμε και σήμερα ανθρώπους που δυσκολεύονται να επιβιώσουν και να κρατήσουν τα όνειρά τους όρθια και απροσπέλαστα. Η διαφορά με το σήμερα είναι πως ο ρόλος της γυναίκας τον τελευταίο αιώνα (ή τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες) άλλαξε σταδιακά, ξεπερνώντας κατά πολύ τον ρόλο που ο άντρας, ως αρσενικό, της είχε επιβάλλει ή καθορίσει. Η αγάπη ως συναίσθημα βέβαια έχει πολλά παρακλάδια για συζήτηση. Εγώ θα εστιάσω σε πιο προσωπικές σκέψεις, τυλιγμένες με ένα πολύχρωμο συναισθηματικό σελοφάν.

Στην κοινωνία που ζούμε ορισμένοι άγραφοι συμπεριφοριστικοί κανόνες έχουν δημιουργήσει για το αρσενικό είδος την αδιαμφισβήτητη θεωρία ενός ”άλλοθι”. Η ιστορία έχει ως εξής: ένας άντρας όπως είναι φυσιολογικό κάποια στιγμή στη ζωή του θα συνάψει μία σχέση. Ας πούμε με μία γυναίκα. Αμέσως έρχεται ο ενθουσιασμός, ο έρωτας, η σύγχυση, η ατομική ανανέωση, η επιβεβαίωση, δημιουργείται μία νέα ανάγκη, μία εξάρτηση, μία αγωνία και η απόλυτη προσωπική επιτυχία και ικανοποίηση. Στη συνέχεια στο πέρας των μηνών εξασφαλίζεται η σταθερότητα, η ασφάλεια, η ισορροπία, η τάξη στη ζωές τους. Αργότερα όταν αρχίζουν σιγά σιγά να περνάνε τα χρόνια έχει καλλιεργηθεί και από τους δύο η επικοινωνία, το συναισθηματικό δέσιμο ενώ η ανάγκη, η σταθερότητα η ασφάλεια και η ισορροπία παραμένουν ως έχουν. Τότε είναι που αρχίζει να χάνει έδαφος ο έρωτας, η σύγχυση, η επιβεβαίωση, η εξάρτηση, η αγωνία. Μιλάμε ουσιαστικά για ένα κύκλο ο οποίος κάποια στιγμή ολοκληρώνει την διαδρομή του ξεκινώντας στη συγκεκριμένη περίσταση κάπως αντίστροφα. Η σχέση δηλαδή ξεκινάει ήδη με την κορύφωση ενώ μόλις ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος, τότε μπορούμε να μιλάμε για το σημείο της κάθαρσης. Όλα έχουν συμβεί και στο τέλος μένει η αγάπη η οποία -υπό φυσιολογικές πάντα συνθήκες- παραμένει αλώβητη, όμως, σαν ένας ζωντανός οργανισμός, αρχίζει να γερνάει. Εκεί είναι που χρειάζεται τονωτικές ενέσεις για να μπορέσει, να παραμείνει ζωντανή και έτοιμη να ξεκινήσει την διαδρομή πάλι από την αρχή, χαράζοντας αυτή την φορά νέα πορεία, διαφορετική από την πρωταρχική. Μπορεί να πετύχει μπορεί και όχι. Αυτό εξαρτάται από τα δύο άτομα που απαρτίζουν αυτή την σχέση αγάπης.

Εδώ λοιπόν μπαίνει ο παράγοντας απιστία. Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε ένα παράδειγμα απιστίας, είτε δικό μας, είτε κάποιου άλλου γνωστού ή φίλου. Δε νομίζω να απατώμαι αλλά η κοινωνία μας έχει σχεδόν θεσμοθετήσει την απαλλαγή του άντρα ως θύμα σε περιστατικά απιστίας, με τη γυναίκα να θεωρείται συνήθως ο θύτης, έμμεσα ή άμεσα. Λαμβάνοντας υπόψιν δηλαδή οποιαδήποτε εκδοχή, η γυναίκα είναι δυστυχώς εκείνη που θα σηκώσει το βάρος της κατακραυγής και της κακής κριτικής από τον περίγυρό της. Άμεσα νοείται ως το αυτονόητο, δηλαδή η γυναίκα να απατήσει το σύντροφό της και γι’ αυτό το λόγο να δεχτεί αφενός την οργή του άντρα με τον οποίο είχε σχέση και αφετέρου να στιγματιστεί μακροχρόνια ως ”πουτάνα”! Το λάθος βέβαια στο οποίο έχει περιπέσει είναι κατακριτέο αλλά ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται σε μία γυναίκα όταν αυτό συμβεί. Από την άλλη όταν ο άντρας απατήσει τη γυναίκα με την οποία είναι μαζί, δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα. Δέχεται την κριτική όλων όσων προκάλεσε με τη συμπεριφορά του αλλά από την άλλη δέχεται εγκωμιαστικά σχόλια και επαίνους από τους αυλοκόλακες φίλους του με την προτροπή να το ξανακάνει διότι αυτό είναι που τον κάνει περισσότερο αρσενικό από τα άλλα και γιατί…είναι μαγκιά! Το αποτέλεσμα του άντρα-θύτη είναι πως το περιστατικό μέσα στις επόμενες μέρες θα έχει ξεχαστεί.. Υπάρχουν και περιπτώσεις που οι γυναίκες από θύματα γίνονται δια μαγείας θύτες. Έμμεσα δηλαδή. Εδώ ο άντρας έχει μεν απατήσει αλλά η γυναίκα είναι αυτή που με την συμπεριφορά της τον οδήγησε σε αυτή την έσχατη απόφαση! Για όσα αναφέρω σαφώς και υπάρχουν και άλλες πλευρές προς συζήτηση, αλλά αυτός ο συλλογισμός είναι σήμερα κατά βάση υπαρκτός και κυρίαρχος στις μέρες μας.

Λειτουργώντας και λίγο συναισθηματικά θα έλεγα πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις ή προϋποθέσεις σε μία σοβαρή σχέση στην οποία δύο άνθρωποι έχουν επενδύσει. Ένας άντρας υποστηρίζει πως το να βρεθεί σεξουαλικά με μία άλλη γυναίκα, τον ανανεώνει και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αγαπάει περισσότερο τη γυναίκα που απάτησε. Ένας άντρας επίσης μπορεί να πει πως αγαπάει πολύ τον άνθρωπο που έχει δίπλα του και πως δεν μπορεί χωρίς αυτόν, παρ’ ολα αυτά το να πηγαίνει με μία άλλη γυναίκα συμπληρώνει τα κενά τα οποία λείπουν από τον δικό του άνθρωπο. Αυτές οι ερμηνείες θεωρώ πως θα λεχθούν κυρίως για να τις ακούσει εκείνος που της λέει παρά ο ακροατής στον οποίο απευθύνεται. Διότι αυτές οι σκέψεις που εξωτερικεύονται ασυνείδητα αποσκοπούν περισσότερο στο να ωραιοποιήσουν την κατάσταση που βιώνει ο ομιλητής, παρά στην ανταλλαγή απόψεων με τον ακροατή. Είναι κοινώς αιτιολογίες χωρίς αντίκρισμα. Γιατί όποια περίπτωση από τις δύο και αν λάβεις υπόψιν σου, το άτομο που έχει υποστεί την απιστία εξαπατάται όπως ακριβώς εξαπατάται ένας γέρος συνταξιούχος από έναν πλασιέ, όπως ένας πελάτης από μία τράπεζα και ούτω καθ’ εξής..

Το συμπέρασμα προσωπικά θεωρώ πως είναι το εξής: δεν μπορείς να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου με έναν και τα πάθη σου με δύο. Η σχέση δύο ανθρώπων είναι και αυτό μία συμφωνία. Γιατί είναι λάθος να θεωρούμε πως οποιαδήποτε άλλα συμφωνητικά έχουν περισσότερη αξία από την ίδια σου την ατομικότητα. Δεσμεύεσαι στην ουσία ψυχή και σώματι. Υπάρχει τίποτε πιο πολύτιμο από αυτό;

Η λακωνική ερώτηση μιας λαβωμένης ψυχής.

Μεγάλο το φορτίο της ψυχής. Κάνει παιχνίδια περίεργα. Οι περισσότεροι παραδίδουν τα όπλα στη μάχη της ζωής και σταδιακά αργότερα καταφέρνουν και στέκονται ξανά στα πόδια τους. Κάποιες φορές όταν δεν αισθάνεσαι καλά υποθέτεις πως είναι κάτι παθολογικό, κάτι που έχει να κάνει με τον οργανισμό σου. Σε αυτή την περίπτωση βρίσκεις στο περίπου τι έχεις, υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν για σένα και σου κάνουν τη διάγνωση. Ο πόνος και η ενόχληση της ψυχής όμως δύσκολα ερμηνεύεται από σένα, δύσκολα την καταλαβαίνει ο διπλανός σου και δύσκολα την καταπολεμάς. Όχι όταν προκύψει κάποια σοβαρή αφορμή (θάνατος κοντινού προσώπου, φόβος, πανικός, απόγνωση κλπ), αλλά όταν αυτή η ενόχληση εμφανιστεί χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Όταν κάποια βασικά πράγματα στη ζωή σου κυλούν όπως έπρεπε να κυλήσουν, οι ρυθμοί που ακολουθούνται είναι χαλαροί και ισορροπημένοι, ωστόσο νιώθεις τις δυνάμεις σου να σε εγκαταλείπουν, ξυπνάς το πρωί και μιλάς μηχανικά, χαμογελάς αυτόματα, δημιουργείς αστεία μεταχειρισμένα, αγαπάς και δεν αγαπάς ζεις και δεν ζεις. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζεις να φαίνεσαι ο ίδιος. Τότε τι συμβαίνει; Πώς καταλαβαίνεις άραγε τους τρόπους με τους οποίους θα νιώσεις ξανά την αγάπη που νιώθεις και δεν την βρίσκεις; Για κάθε έμβιο ον. Για κάθε οντότητα που σε κοιτάει στα μάτια και αναγνωρίζεις ότι έχει κάτι να σου πει. Πώς γίνεσαι ξανά άνθρωπος όταν έχασες το δρόμο της ύπαρξής σου; 

Εφηβικές σημειώσεις ενός ημερολογίου…

Τα χιλιόμετρα δεν υπολογίζονται εύκολα από τον ανθρώπινο νου. Η κατανόηση της απόστασης είναι αυτή που αριθμείται έντονα. Μας ξυπνάει το αίσθημα και τη συνειδητοποίηση της ξενιτιάς. Αναγνωρίσιμο είναι το γεγονός ότι πολλά πράγματα λειτουργούν καλύτερα σε χώρους που δεν θεωρούμε δικούς μας. Η άγνωστη μυρωδιά της γης ανοίγει διάπλατα τα πνευμόνια και η ηδονή της ηρεμίας είναι μοναδική.  Η επαφή με ξένους, άγνωστους εξωτερικούς χώρους προκαλεί ανατριχίλα. Νιώθεις σαν τον πρώτο άνθρωπο πάνω στη γη που έχει την ανάγκη να διαπιστώσει ότι αυτό που βρίσκεται μπροστά του και θαυμάζει είναι αληθινό. Εκστασιάζει τη σκέψη και την οδηγεί σε ανθρώπινες πλασμένες ιστορίες με αμείωτο το ενδιαφέρον.  Το μυαλό κοσκινίζει και φιλτράρει όλες τις αυτοδημιούργητες ιστορίες και τις κατατάσσει στην κατηγορία ΄΄οι πιο ενδιαφέρουσες΄΄. Συνδυάζει λοιπόν το μυαλό, την εικόνα καθ’ αυτή, και την εικόνα την πλέον επιθυμητή.  Η πρόθεση του ανθρώπου να βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο εξωτερικό χώρο, μίας ξένης, απομακρυσμένης χώρας αποτελεί την πλέον αναμφισβήτητη παρουσία του εκεί.

Έτσι είναι η ξενιτιά. Η χρονική και αριθμητική απόσταση δύο χωρών. Η διαφορά έγκειται και στην ποικιλία των χρωμάτων, των ανισόρροπων συνδυασμών υλικών πραγμάτων και έμβιων όντων.  Είναι ένα άλλο σύμπαν η ζωή σε ξένα και άγνωστα εδάφη. Αγαπάς τον τόπο που γεννήθηκες και λατρεύεις τον τόπο που τώρα ζεις. Νοσταλγείς τις ασπρόμαυρες, ξεθωριασμένες αναμνήσεις του παρελθόντος, σε πιάνει φόβος με τη σκέψη του αποχωρισμού της σημερινής γης. Της γης του δικού σου παρόντος. Φωτογραφίζεις καθημερινά στιγμές της ζωής και ύστερα τις συνθέτεις σε ένα αξιόλογο συλλεκτικό παζλ. Η ευτυχία και η ζωή τοποθετημένες σε ένα υλικό κομμάτι χαρτιού.  Μία υλική υπόσταση αναδεικνύει το πώς είχαν τα πράγματα -μέχρι και τώρα δηλαδή- στις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής και κυρίως πώς θα ήθελες να είναι κάθε μέρα. Ίσως όχι με φόντο το ίδιο μέρος ή το ίδιο πρόσωπο. Η επιθυμία αυτή παρατηρείται κυρίως στην διατήρηση της ίδιας αίσθησης της ευτυχίας. Δεν απαιτούνται διατριβές και έρευνες για να το νιώσει κανείς αυτό. Αρκεί μία αντίδραση που θα προκληθεί σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με συγκεκριμένο αριθμό ατόμων και -το πιο σημαντικό- συνήθως απροσδόκητα.

Ο χώρος που ζεις, το περιβάλλον που βρίσκεσαι, το οριοθετημένο κομμάτι γης στο οποίο βιώνεις τη ζωή σου, είναι απλώς η βάση της δημιουργίας. Τα εφόδια που αναφέρθηκαν είναι απλά μία κινητήρια εσωτερική δύναμη. Εφόσον ο άνθρωπος τα συνειδητοποιήσει όλα αυτά, είναι πλέον σε θέση να πάρει τα κατάλληλα χρώματα και να αρχίσει έτσι να ζωγραφίσει τη ζωή του. Δε μένει παρά να θέσει σε εφαρμογή αυτή την κινητήρια δύναμη και να αρχίζει, πρακτικά πλέον, να δημιουργεί σε όλες τις φάσεις, σε όλα τα ανθρώπινα επίπεδα. Η ευτυχία μέσα σε όλο αυτό το σύνολο κατακτιέται και με την προσωπική προσπάθεια του καθενός. Η αντίδραση για την αίσθησή της απροσδόκητα διαφέρει από την αίσθησή της ύστερα από εσωτερική πάλη και προσπάθεια ωσότου φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, στην πραγμάτωση των στόχων. Η δυστυχία είναι ένα κομμάτι της ζωής που δεν συνίσταται να συζητιέται, παρά μόνο να αποφεύγεται. Έτσι είναι λοιπόν κάποιες από τις απειροελάχιστες φάσεις της ζωής. Μίας ζωής διασπασμένης σε αναμνήσεις δύο ζωών. Ένα όνειρο μπορεί να αντικαταστήσει την πραγματικότητα. Αρκεί το όνειρο να μην μετατραπεί στο χειρότερό μας εφιάλτη. Η μετάβαση -θεωρητικά τουλάχιστον- από πραγματικότητα σε όνειρο και ύστερα σε εφιάλτη έχει μία λογική ροή. Αν όμως η πραγματικότητα μετατραπεί σε εφιάλτη; Και ακόμα χειρότερα: Αν πιστέψουμε ότι ο εφιάλτης αποτελεί μία βέβαιη ψευδαίσθηση; Τότε;

 

Στο καράβι της ζωής μας, ένα τέλος, μια αρχή…

Θυμάμαι τον εαυτό μου να μεγαλώνω χωρίς πολλά δάκρυα και έντονες αρνητικές αναμνήσεις, περπατούσα πάντα στο δρόμο νιώθοντας ελεύθερος, ανεξάρτητος με την μόνη διαφορά ότι έπρεπε να δίνω μια σχετική αναφορά στους ανήσυχους γονείς τα χρόνια κυρίως της παιδικής μου ηλικίας. Περνώντας στην εφηβεία πάντως η ανάγκη για απελευθέρωση μιας καταπιεστικής ενέργειας που ζητούσε μια διέξοδο για να εκφραστεί χαρακτηρίζεται ως κάτι το φυσικό και το αναπόφευκτο. Ζώντας σε μία επαρχιακή πόλη οι πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις της χώρας ήταν κάτι που (τουλάχιστον στο δικό μου περιβάλλον) δεν με ενδιαφέραν καθόλου. Χαρτζιλίκι για καφέ, τσιγάρο, φαγητό και ποτό. Αυτή ήταν η υπέρτατη ψυχολογική – εκτονωτική τάση της ηλικίας. Να το παίξουμε λίγο μεγαλύτεροι, να φοράμε πιο μεγαλίστικα ρούχα, γενικότερα υπήρχε ανάγκη ενσωμάτωσης τεσσάρων, πέντε μικρομέγαλων που επιθυμούσαν αποδοχή από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, σε ένα τρόπο ζωής που δεν είχαμε ξαναζήσει και βεβιασμένα προσπαθούσαμε να αποκτήσουμε. Για ποιο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο θα μου πείτε.

Για να το πω καλύτερα το κοινωνικό περιβάλλον το οποίο αποτελούσαμε και αποτελούμασταν ήταν περιορισμένο. Περιορισμένο όχι στατιστικά ή αριθμητικά αλλά ομοιογενές. Οι αντιθέσεις, η ποικιλομορφία , ο πολυπραγματισμός ήταν μερικά από τα στοιχεία που  δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή τους. Σκοπός μας τότε ήταν μία καλά προετοιμασμένη εμφάνιση από το σπίτι, το (κρυφά κρυμμένο) πακέτο τσιγάρων που είχα αγοράσει με τον Γιώργο και η άφιξη για την εβδομαδιαία σπουδαία βραδιά της ζωής μας. Στη συνέχεια ακολουθούσαν στους στενούς φιλικούς κύκλους συζητήσεις για τις επιδόσεις μας στο σεξ, την κατανάλωση αλκοόλ και το ταλέντο μας στο ποδόσφαιρο. Αυτά ήταν τα βασικά. Τέτοιες καθημερινές εμπειρίες είχαμε την εντύπωση πως διαμόρφωναν τον χαρακτήρα μας, ακόνιζαν το μυαλό μας και μας έκαναν ποθητούς και άξιους θαυμασμού ανθρώπους…

Η διαφορά είναι πως το συναίσθημα και η ιδέα της αυτοπροβολής δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Είναι πολύ υγιές να περνάς καθώς μεγαλώνεις από πολλές φάσεις, σκέψεις, προβληματισμούς, ακόμα και αν αυτοί είναι αρνητικοί, ακραίοι, υπερβολικοί, ιδιαίτεροι ασυνήθιστοι… Λένε πως τις επαναστάσεις τις κάνουν οι αμαρτωλοί,  οι αγγελικά πλασμένοι απλά εφυσηχάζονται στο καβούκι του αλάνθαστου και της αγιοσύνης τους… Να γίνεις λίγο δεξιός για τσάμπα ποτό και διαθέσιμες γκόμενες, να γίνεις αριστερός για να αντιδράσεις για λόγους που ξεκινούν από την οικογένεια και απλώνονται αστραπιαία σε όλες τις οικογένειες που ίσως έχουν αυτό που δεν απόκτησες εσύ ποτέ, να απαρνηθείς την εκκλησία, τους παπάδες – και εξαιτίας τους ίσως- την όλη ιδέα του ορθόδοξου εκφοβισμού που νιώθεις πως σε περιορίζει και δεν σε αφήνει να εκφραστείς. Να μην ξεχάσεις να ταυτιστείς με τις ομάδες στα γήπεδα και τις κοινωνικές διαστάσεις που αυτές παίρνουν.  Στο τέλος όταν τίποτα πιθανώς δεν θα σε εκφράζει θα αναρωτηθείς σε τι να πιστέψεις τελικά όταν θα έχεις φάει απ’όλη την πίτα και θα ξέρεις. Ο κύκλος ενός διανοητικού- συναισθηματικού ταξιδιού θα σημάνει και την άφιξή σου στο κατάλληλο λιμάνι..

Φεύγοντας λοιπόν με το δικό σου πλοίο άφησες πίσω σου μια στεριά, μερικά στρέμματα περιορισμένα και περιφραγμένα, αναζητώντας συγκινήσεις, απρόσμενες καταστάσεις, λαχταρώντας να λάβεις κι εσύ μέρος στο παιχνίδι της ζωής. Ξαφνικά στα ανοιχτά, συνειδητοποιείς πως όλα όσα χρειάζεσαι να ζήσεις είναι μπροστά σου και σε περιμένουν. Ο άνθρωπος όμως μην ξεχνάμε είναι μια μηχανή που χτίζεται παίρνοντας μερικά τούβλα κι από άλλους. Οπότε όντας ο κόσμος μια στρατιά από μηχανές, ανώριμος να παλέψεις τα κύματα στα ανοιχτά, σε οδηγεί στο να κάνεις κι εσύ ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μπερδεύεσαι σ’αυτό το σύνολο γιατί σου είναι εύκολο να γίνεις μέλος κι εσύ, κόσμος μπαίνει, κόσμος βγαίνει κάτι το οποίο εκμεταλλεύεσαι και το κάνεις πράξη…  Περνάς καλά και σ’αρέσει, όλοι σου μιλούν όμορφα, σε κοιτάνε, σε παρατηρούν, σου χαμογελάνε, σε φλερτάρουν χωρίς να τους απασχολεί τι θα πείς, σε τι πιστεύεις και το ποιός τελικά είσαι. Συγχρόνως στο κέντρο είναι μια ομάδα που φαίνεται να ξεχωρίζει, σα να έχει την ελευθερία να ελέγχει αυτό το πλήθος και να προσπαθεί να το κάνει να χαμογελάει συνέχεια, να επιδιώκει να του φτιάχνει την ψυχολογία μόλις πάει να χαλαρώσει ή να ξεκουραστεί λίγο… Στην απέναντι πλευρά όμως βλέπεις μερικούς ανθρώπους στην ηλικία σου , να είναι λίγο διάσπαρτοι, επιθετικοί, με πιο απλά ρούχα, λιτά, δίχως να έχουν την έγνοια ή το ενδιαφέρον να δείχνουν χαρούμενοι. Το μόνο που κάνουν είναι να προσκαλούν με νόηματα και φωνές το μεγάλο πλήθος να πάει προς το μέρος τους να ασπαστεί την ομάδα τους, να απαρνηθεί το χαμόγελο, να δώσουν, λένε, μια μπουνιά στον διπλανό τους για να τον κάνουν και εκείνο επιθετικό, να τον ξυπνήσουν. Μέσα στη μέθη της αναγνωρισιμότητάς και της αποδοχής σου, σπρώχνεις τον κόσμο και μένεις μόνος σου να αγναντεύεις πάλι το γαλάζιο. Στο βάθος βλέπεις στεριά, με ένα μεγάλο πλήθος να σε περιμένει. Πολύς κόσμος, σου κάνει εντύπωση. Εκεί ήταν όλοι μαζεμένοι, ενωμένοι,  χωρίς φανταχτερά ρούχα, χωρίς ίχνος επιθετικότητας στο βλέμμα τους. Είσαι ήδη κοντά και τους βλέπεις.. Εδώ οι άνθρωποι είναι από όλες τις ηλικίες, από έφηβους  μέχρι ασπρομάλληδες ηλικιωμένους που θέλουν να σηκωθούν απ΄την καρέκλα να σε χαιρετήσουν, μα μάταια. Ξαφνικά σηκώνεις το χέρι σου διστακτικά να χαιρετήσεις κι εσύ και βλέπεις άσπρες πυκνές τρίχες να απλώνονται και στο δικό σου χέρι. Πιάνεις το κεφάλι σου και δεν έχεις μαλλιά. Συγκλονίζεσαι.. Τα χρόνια πέρασαν.. Τόσο γρήγορα; Αναρωτιέσαι… Η μέθη που κάποτε ένιωθες και απολάμβανες έχει ξαφνικά φύγει.. Στη θέση της βρίσκεται τώρα μία αίσθηση κορεσμού, απάθειας και αδιαφορίας για τα πλήθη που διέσχισες, που μίλησες, που χάζευες… Το καράβι σου φτάνει και ένα χέρι προσφέρεται για να σε βοηθήσει να κατεβείς. Ένας γέρος σου σφίγγει το χέρι, πατάς τα πόδια σου στην στεριά, σε κοιτάει βουρκωμένος, χαμογελάει, σου σφίγγει το πρόσωπο, σ’αγκαλιάζει στοργικά και σου λέει… ΄΄Για να είσαι εδώ δεν πιστεύεις πλέον σε τίποτε από όλα αυτά ..Πιστεύεις μόνο σε κάτι. Γι’αυτό να ξέρεις πως τώρα δεν είσαι μόνος σου.. Τα κατάφερες… Τους νίκησες μέσα σου…  Καλωσήρθες…΄΄

Ο κόσμος λοιπόν καταλαβαίνεις πως καμιά φορά είναι μία ψευδαίσθηση της πραγματικότητας, πως όλοι οδηγούνται στην ίδια εκστατική κατάσταση καθώς δεν μπορούν να διασκεδάσουν με τον ίδιο τους τον εαυτό.. Στη συνέχεια ακολουθεί μία μονόδρομη επιθυμία για απαλλαγή, για αφοπλισμό των ρεαλιστικών τους αισθήσεων και συνεπώς καταλήγουν σε μια δυσάρεστη επιθυμία προσχώρησης σε κατευθυνόμενες ομάδες με φτηνά πρότυπα, με ψεύτικες απεικονίσεις, με παραπλανητικές απόψεις και αποπρασανατολισμένα όνειρα…Το τέλος, όχι με την έννοια της λήξης αλλά της ολοκλήρωσης, θα σε οδηγήσει ίσως σε ένα λιμάνι που η ζωή είναι δύσκολη αλλά πραγματική, τα προβλήματα που πάντα υπήρχαν είναι πλέον μέρος της καθημερινότητάς σου κι εσύ έχεις μοναδικό σκοπό την επίλυσή τους, τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής, την αλληλεγγύη, την αγνή και καθαρή αγάπη για τον διπλανό σου, έχοντας πια την επίγνωση του τι είναι τελικά ζωή και ποια τα τεχνάσματα και οι τρόποι για να την κατακτήσεις και να μπορείς να την απολαμβάνεις μαζί με τις δυσκολίες και τα προβλήματά της… Ξεκινάς από το τέλος σε μια αρχή που δύσκολα ανακαλύπτεις, οι αμαρτίες, οι υπερβολές, η άγνοια και ο κίνδυνος καμιά φορά όμως είναι αναγκαία μονοπάτια που θα σου δείξουν το δρόμο προς την τελική σου αρχή..

΄΄Time of ye life΄΄ – Mία post – instrumental συμβουλή.

Τώρα θα ήθελα να πω κάτι άλλο πριν χάσω τον ειρμό μου.

Δεν με ενδιαφέρει τι σου λέει ο καθένας. Κανένας όμως… Εάν σου λένε ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι, επειδή είσαι πληγωμένος, ή ότι δεν είσαι αρκετά καλός για να κάνεις κάτι…Η μητέρα σου και ο πατέρας σου δεν θα στο πούνε ποτέ αυτό, αλλά εάν κάποιος σε κάνει να θυμάσαι κάτι τέτοιο…

ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, δεν με ενδιαφέρει τι είναι αυτό… εάν πραγματικά πιστεύεις ότι μπορείς να το κάνεις και το πιστεύεις αρκετά…μπορείς να το κάνεις.

Όταν έχεις απηυδήσει με τη ζωή, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου…πάρε ένα κομμάτι χαρτί και γράψε στη μία πλευρά όλα τα καλά πράγματα που μπορείς να σκεφτείς για τη ζωή και όλα τα καλά πράγματα που έχεις. Ξεκίνα με τους γονείς σου, τους αδερφούς σου, τις αδερφές σου, τους φίλους σου, όλα αυτά που έχεις…ποδήλατα, να πηγαίνεις στα καρτ, τα πάντα. Τότε γύρνα το απ’την άλλη και γράψε όλα τα κακά πράγματα που έχεις. Όπως τον Γιάννη παραδίπλα που δεν συμπαθείς ή οτιδήποτε. Και θα βρεις ότι τα καλά υπερτερούν απ’τα κακά τόσο πολύ που δεν θα χρειάζεται να δίνεις προσοχή στα κακά επειδή όλα πηγαίνουν τόσο καλά για σένα.

Ξέρεις κάτι; Κάθε πρωί που σηκώνομαι…έχω ταμπέλες αναρτημένες σε όλο τον τοίχο μου. Μία λέει ΄΄σήμερα θα είναι η καλύτερη μέρα της ζωής σου.΄΄ Χαμογέλα. Επειδή μερικές φορές πρέπει να βοηθάς τον εαυτό σου. Ανάρτησε ταμπέλες που να λένε, ΄΄Σήμερα θα είναι μία καλή μέρα στη ζωή μου. Χαμογέλα σε όλους. Θα ξεφαντώσω. Θα κάνω αυτό καλύτερα ή εκείνο καλύτερα.΄΄ Επέτρεψέ μου να σου πώ κάτι, εδώ θα είσαι μόνο για ΜΙΑ ΦΟΡΑ. Γι’αυτό αξιοποίησέ το στο έπακρο…

Ο μονόλογος ακούγεται στο ομώνυμο κομμάτι των Crippled Black Phoenix me τίτλο ΄΄Time of Ye Life-Born for Nothing-Paranoid Arm of Narcoleptic Empire .΄΄

Παραμένοντας ακόμη χωρίς δίκτυο, μία μικρή παρέμβαση-προτροπή-συμβουλή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν..!