Κύπρος: Μια ιστορία για τον ακαδημαϊκό καθωσπρεπισμό.

webbrosur

Με αφορμή τη μαύρη επέτειο της Κύπρου στις 20 Ιουλίου του 1974, θυμήθηκα τις στιγμές αμηχανίας, εκνευρισμού και προβληματισμού που μου προκάλεσε ένα συγκεκριμένο περιστατικό κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Τουρκία. Σκέφτηκα πως αυτό το περιστατικό έχει τη δική του μικρή αξία ως τροφή για σκέψη και ως επιβεβαίωση ορισμένων εθιμοτυπικών που εξακολουθούν, όπως είναι γνωστό, να λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρη την Τουρκία.

Στο πανεπιστήμιο της Μερσίνας στο οποίο βρισκόμουν έγινε γνωστό πως θα πραγματοποιούνταν το Τρίτο Διεθνές Κυπριακό Συμπόσιο εντός του χώρου του πανεπιστημίου παροτρύνοντας φοιτητές, καθηγητές και κάθε ενδιαφερόμενο να παραστεί στις ομιλίες. Χωρίς ίντερνετ για ένα διάστημα, δεν μπόρεσα να έχω πρόσβαση στο πρόγραμμα των διαλέξεων οπότε αποφάσισα να εμφανιστώ επιτόπου χωρίς ιδιαίτερες σκέψεις. Ο τίτλος βέβαια του συμποσίου δεν παρέπεμπε σε ακαδημαϊκής φύσης ρητορείες, δεν γνώριζα δηλαδή αν το περιεχόμενό του είχε χαρακτήρα εκπαιδευτικό που θα δημιουργούσε κίνητρα για την πλειοψηφία των φοιτητών να το παρακολουθήσει.

Το ενδιαφέρον λοιπόν αυτής της ιστορίας ξεκίνησε όταν κατά τη διάρκεια σεμιναρίου, εισήλθε στην αίθουσα μια δεσποινίς η οποία μας παρακάλεσε να διακόψουμε το μάθημα και να συγκεντρωθούμε στην αίθουσα που θα ξεκινούσε σε λίγη ώρα το περίφημο συμπόσιο. Βέβαια μόνο παρακαλητό δεν ήταν μιας και όλοι οι φοιτητές όλων των σχολών, όλων των τμημάτων δέχονταν συστάσεις για το ”ακαδημαϊκό” γεγονός της ημέρας. Για μια στιγμή έκανα σύγκριση μιας παρόμοιας κατάστασης σε ελληνικό πανεπιστήμιο που προφανώς θα είχε τα υπέρ και τα κατά της. Φτάνοντας στον όροφο και λίγο πριν μπω στο αμφιθέατρο στ’ αυτιά μου έφτασαν μουσικές κλασσικής μουσικής, τρανταχτές και επικές. Κόσμος πηγαινοερχόταν ώσπου μια στιγμή υπό τις μελωδίες πνευστών, έγχορδων και κρουστών, όσοι βρίσκονταν γύρω μου κοκάλωσαν σαν νεοσυλλεχθέντα  στρατιωτάκια. Εκεί ήταν που συνειδητοποίησα πως ο εθνικός ύμνος της Τουρκίας ήταν αυτός που είχε παγώσει την κίνηση όλων. Το αστείο της υπόθεσης ήμουν εγώ ο οποίος σε πλήρη αμηχανία δεν ήξερα τι να κάνω. Για να μην ακολουθήσω το εθιμοτυπικό της περίστασης κοιτούσα το ταβάνι, κουνούσα χέρια και πόδια νευρικά, σα να προσπαθούσα να δηλώσω με τη στάση του σώματός μου πως είμαι αμέτοχος, πως ανήκω κάπου αλλού.Πράγματι μια τεράστια συμφωνική ορχήστρα άνοιξε το συμπόσιο, κι εγώ καθήμενος λίγο αργότερα, αναρωτιόμουν τι είδους συνάντηση είναι αυτή. Προσπάθησα να αποβάλλω την προκατάληψη που με κυρίευσε, λόγω και του αντικειμένου που ασχολούμαι, και έκατσα να παρακολουθήσω τη συνέχεια.

Μερικοί ξενόφερτοι ομιλητές φορούσαν ακουστικά για την μετάφραση, οι φοιτητές είχαν γεμίσει την αίθουσα κι ο πρώτος ομιλητής βγήκε στο βήμα.  Τα φλας ξαφνικά άστραψαν οι φωτογράφοι έβγαζαν ανελέητα φωτογραφίες κι εγώ απόρησα ”ποιος είναι αυτός”. Ρώτησα τον διπλανό μου και μου είπε πως ”ήταν πολιτικός από την Κύπρο”. Απόρησα για άλλη μια φορά και λίγο αργότερα κατάφερα μέσω του κινητού μου να δω το πρόγραμμα. Ενδεικτικά αναφέρω κάποιες ομιλίες.

”H εξάντληση των 44 ετών των κυπριακών διαπραγματεύσεων: Ένα νέο όραμα είναι απαραίτητο.

” Η Κύπρος κατά την πρώιμη βυζαντινή περίοδο”.

”Η στρατηγικής σημασίας του Erenköy στo ζήτημα της Κύπρου και η αντίσταση του Erenköy.

”Ευρωπαϊκή Ένωση και Κύπρος”

”Mεταξύ 1500-1200 π.χ., το αρχαίο μεσανατολικό σύστημα και ο κυπριακός χαλκός.”

Εκεί ήταν που κατάλαβα τον όρο ”διεθνής” του συμποσίου αλλά δεν κατάλαβα το λόγο που πραγματοποιήθηκε στο χώρο ενός πανεπιστημίου και μάλιστα τούρκικου, ιδιαίτερα όταν αναφέρεται σε ζητήματα όπως τη βυζαντινή αυτοκρατορία και την αντίσταση του Erenköy δηλαδή την επιδρομή και τον βομβαρδισμό στα Κόκκινα Κύπρου το 1964 με το θάνατο 55 Ελληνοκυπρίων μεταξύ των οποίων και 28 πολιτών.  Το κυπριακό ζήτημα φαντάζομαι πως αφορά κατά βάση τα πεδία των διεθνών σχέσεων.  Αν όλο αυτό το συνδυάσω με τον εθνικό ύμνο, την παρουσία κύπριων πολιτικών του λεγόμενου ψευδοκράτους και την έμμεση ”στράτευση” των φοιτητών για την παρακολούθησή του, καταλαβαίνετε πως δεν μου πήρε πολύ ώρα να δυσανασχετήσω και να αποχωρήσω από την αίθουσα. Ένας μανδύας φτιαγμένος από συνθήκες, εθνικιστικό παρελθόν, ευρωπαϊκή αύρα, ελπίδα για το μέλλον. Ένα κομμάτι ύφασμα που όμως το φορούν πολιτικά κοράκια, προσπαθώντας συνεχώς να αποδείξουν τα επιτεύγματα του παρελθόντος σε παιδιά που λίγο αργότερα όμως απαλλάχτηκαν από τα πρέπει του κατεστημένου και οδηγήθηκαν στη δική τους επανάσταση. Όλος αυτός ο καθωσπρεπισμός έσπασε, η ατομική συνείδηση τάχθηκε με την μαζική συνείδηση του ”θέλω” και ”μπορώ”, χωρίς ωστόσο να είναι σίγουρο με ποιο στρατόπεδο θα ταχθούν αργότερα  και ποιανού την θέση θα υπερασπιστούν. Το μόνο σίγουρο είναι πως δυσανασχέτησα με τις θεατρικές πολιτικές φιγούρες και την ”παράγκα” των καθηγητών που σίγουρα δεν τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι.

maronitis

Στα πλαίσια της εθελοντικής συμμετοχής ή όχι σε τέτοιες περιστάσεις,  θυμήθηκα επίσης μια  – ελληνική αυτή τη φορά- διάλεξη στο πανεπιστήμιο της Ρόδου με ομιλητή τον γνωστό φιλόλογο, μεταφραστή Δημήτρη Μαρωνίτη. Η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια και οι καθηγητές παρακαλούσαν τους φοιτητές για την παρουσία τους. Χρησιμοποίησαν ακόμα και το κίνητρο της βαθμολογίας προκειμένου να αποδοθεί τιμή σε αυτή την σημαντική φυσιογνωμία.  Και ερωτώ: μήπως και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για τα δύο άκρα; Μήπως η παιδεία έχει συγκεκριμένους όρους, προϋποθέσεις και χαρακτηριστικά, που εφόσον αυτές τηρηθούν, θα παραχθεί μια κοινωνία αποδεσμευμένη από πολιτικές δημαγωγίες και ελεγχόμενες κοινωνικές νόρμες;

Advertisements

Ευρώ ή Euro;

Οι εκλογές πέρασαν, η εβδομάδα ξεκίνησε και όλα δείχνουν σα να μην πέρασε μια μέρα. Μουδιασμένοι, αμήχανοι παρακολουθούμε τις εξελίξεις χάνοντας πλέον το ενδιαφέρον για νέα πολιτικά σενάρια, για φρέσκες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που με βεβαιότητα θα έδιναν έναν επιπλέον λόγο στην καθημερινότητα που γίνεται ολοένα και πιο γραφική. Την επόμενη μέρα των εκλογών έπεσαν στο τραπέζι τα αίτια μιας επαναλαμβανόμενης επιλογής, γνώριμης, ξεκάθαρης, άμεσα βιωματικής στον Έλληνα πολίτη ο οποίος δεν ανήκει σε καμία οικονομική και κοινωνική ελίτ. Όπως είναι πλέον γνωστό, ο φόβος, η αντίδραση, η ανασφάλεια οδήγησε μεγάλο μέρος του πληθυσμού σε μονοπάτια ξαναπατημένα, με επιχειρήματα όμως που σε μια κοινωνία προοδευτική και εκσυγχρονισμένη, αμφιβάλω εάν μπορούν να συγκλίνουν με την πραγματικότητα και τις συνθήκες που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία.

Υπήρξε ωστόσο και ένα νεανικό τμήμα του πληθυσμού που δεν γνώριζε κυριολεκτικά τι να ψηφίσει. Μέχρι και την προηγούμενη μέρα των εκλογών το βάρος της προσωπικής ευθύνης απέναντι στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονταν, οδήγησε τους αναποφάσιστους στην κάλπη κρατώντας στα χέρια τους ψήφο ασφαλείας, μια ψήφο που έδινε στη Ν.Δ. τη δυνατότητα να κυβερνήσει ξανά.  Αυτό το ποσοστό των νέων μπορεί να μην ήταν ιδιαίτερα υψηλό, ήταν όμως καταλυτικό για την απόσταση ασφαλείας που εξασφάλισε από το ΣΥΡΙΖΑ. Η αδιαφορία για τα πολιτικά δρώμενα σε βάθος χρόνου, η απουσία στοιχειώδους προσωπικής ενασχόλησης με λάθη του παρελθόντος, με τα σκάνδαλα και το καθεστώς ατιμωρησίας των προηγούμενων κυβερνήσεων, τους εγκλώβισε ουσιαστικά σε μια ενημέρωση περιορισμένου και ορισμένου χρονοδιαγράμματος μέσα στο οποίο η τηλεοπτική αναμετάδοση των πολιτικών συνθηκών συνέβαλε στον αποπροσανατολισμό τους και την απόσπαση της προσοχής τους από συγκρινόμενα αναλυτικά  συμπεράσματα, από τα καθημερινά προβλήματα του πολίτη τα τελευταία 2 χρόνια.

Πράγματι η επιφανειακή αντιμετώπιση της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας δεν είναι τυχαία. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η καρμική κλήρωση στο Euro μεταξύ Ελλάδας-Γερμανίας. Με όρους πολιτικούς σύσσωμο το ελληνικό ποδοσφαιρικό κοινό, δαιμονοποίησε το μνημόνιο, αντιτάχθηκε στην ενδεχόμενη γερμανική ποδοσφαιρική δεινότητα, δίνοντας χαρακτήρα πολιτικό, με αυστηρή και απόλυτη αφοσίωση για το αποτέλεσμα. Ο Έλληνας εμφανίζεται ως σκληρός κριτής, αξιώνοντας την ικανοποίηση του πληγωμένου πατριωτικού του φρονήματος. Είναι τελικά συγκρινόμενα τα μεγέθη ή όχι; Είναι δηλαδή η συμπεριφοριστική αντίληψη του Έλληνα ζήτημα ”προτίμησης”, το τι του αρέσει δηλαδή και τι όχι ή το ίδιο το πολιτικό σύστημα ωφελείται από το αδύναμο βλέμμα του Έλληνα προς το κοινοβούλιο και τις μεταρρυθμίσεις του;

  • Το σκίτσο όπως και πολλά άλλα μπορεί να δει κανείς στην ιστοσελίδα http://www.skitso.biz/

Ψηφολάγνα μου εσύ.

Σκέφτηκα να εγκαινιάσω μία καινούρια κατηγορία. Οι κατηγορίες με βοηθούν ίσως τελικά να κατατάσσω τις σκέψεις μου. Σκέφτομαι να τις αυξήσω. Όπως και να ΄χει μου ήρθε η ιδέα για τα Αμελέτητα. Κάποιος μπορεί να σκεφτεί το μελάτο αυγό -άρα και αμελέτητο. Δίκιο θα χει μιας και οι πρωταγωνιστές των προσώπων αυτών ίσως να το χρειάζονται καμιά φορά. Εγώ βέβαια δεν το εννοώ έτσι. Αμελέτητα εννοώ τις  απλές, καθημερινές καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα στα Μ.Μ.Ε, και την πολιτική καθώς και τον τρόπο αναπαραγωγής της ελληνικής κουλτούρας. Και με την λέξη κουλτούρα εννοώ τον τρόπο με τον οποίο αναπαράγονται, εκφράζονται ή υποστηρίζονται διάφορες μορφές τέχνης (όσο γίνεται πιο αντικειμενικά). Όσα δηλαδή θεωρούνται ανάξια μελέτης.. Λιτά και λακωνικά. Mε την πρώτη σκέψη τα χαρακτηρίζεις τραγικά, τραφελαφικά ίσως ανούσια, σκουπίδια. Εδώ έγκειται και η ειδοποιός διαφορά. Πιστεύω ακράδαντα πως αυτές οι άχρηστες πληροφορίες αντανακλούν την ανικανότητα, τα διαφορετικά επίπεδα της κοινωνίας, την υποκρισία, την κοινωνική χαλιναγώγηση από τους λίγους και την επιφανειακή αντιμετώπιση της κοινωνίας ως σύνολο. Αυτή την ΄΄κωμωδία΄΄την παρατηρώ με ιστορικές αξιώσεις.

 
Μην πηγαίνουμε μακριά. Οι ιστορικοί  παλαιότερα θεωρούσαν τις γραπτές πηγές για την πολιτική, τους πολέμους, τις συνθήκες, τις συγκρούσεις, τις συμμαχίες, ως υλικό σπουδαίο, ανεκτίμητο και καταλυτικό για την κατανόηση των λαών σε επίπεδο βέβαια κρατών. Στη συνέχεια όμως,  δόθηκε αξία σε έγγραφα που παραλίγο να κατέληγαν κυριολεκτικά στα σκουπίδια. Αξία απέκτησαν και δευτερεύοντα έγγραφα καθημερινών ανθρώπων, που μιλούσαν για την τέχνη της εποχής, τις σκέψεις τους, τις παραξενιές τους, τα αμπέλια τους, τη μουσική τους, τις συμφωνίες τους, τις παραδόσεις τους, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, τις καθημερινές τους συνήθειες, τις κατηγορίες τους, τις ενστάσεις τους, δίνοντας φως και σε μια άλλη πλευρά του κοινωνικού κορμού που από τους ιστορικούς κάποτε δεν λαμβάνονταν καν υπόψιν…
 

Θα μου πείτε τι λέω.. Φτάνοντας λοιπόν στο σήμερα θεωρώ πως δεν χρειάζεται να δω τον Βενιζέλο που ξέρει και πέντε γράμματα για να καταλάβω αν μου λέει αλήθειες ή όχι. Δεν χρειάζεται να ακούσω τον λόγο του για να με πείσει. Δεν είναι απαραίτητο να σκεφτώ εάν τα διάβασε αυτά που λέει από πριν ή όχι. Η γνώση από μόνη της δεν είναι επιχείρημα.

Απόδειξη για την δυσάρεστη, μακραίωνη, αβάσταχτα διαχρονική και μαρτυρική συνέχεια της πολιτικής ανικανότητας και αδεξιότητας είναι η δεσποινής Κατερίνα Αναστασοπούλου η οποία είναι υποψήφια των  Ανεξάρτητων Ελλήνων, συντάσεται δηλαδή με το κόμμα του Πάνου Καμμένου.

Αναγκάστηκα το απόσπασμα να το βρω μόνο μέσα από την προβολή της εκπομπής του Ράδιο Αρβύλα.

Ιδού.

Και σας ρωτώ: (και μας ρωτά:)

Του Μ. Αναγνωστάκη

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.

Η 25η Μαρτίου επτώχευσε.

25η Μαρτίου 2012. Η τραγελαφικότητα μιας καταπιεστικής κρατικοκρατούμενης παράδοσης σε πανελλήνια παράσταση. Η έλευση της δημοκρατίας στη χώρα δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα μιας και παρατηρούμε πως επανέρχεται στην αφετηρία. Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει την κρατική διαφθορά, την αστυνομική εξουσιαστική και ισχυροφοβούμενη βία, την καταπάτηση των δικαιωμάτων, την υποβάθμιση του ιδιωτικού και δημόσιου βίου. Κι όμως όταν οι εντάσεις και οι συγκρούσεις πολιτών με όργανα του κράτους βρίσκονταν σε συναγερμό, όλοι κλεινόμασταν σπίτι παρακολουθώντας τις ειδήσεις, λέγοντας πως θα περάσει και αυτό, είναι μια μειοψηφία, μια ομάδα τραμπούκων ή ένα πραγματικό μέρος της κοινωνίας που δεν έχει απλά τη δύναμη να υπερνικήσει το κρατικό σύστημα.

Ήρθε η ώρα όμως που οι αναμενόμενες κοινωνικές εκρήξεις σε κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις, έδωσαν τη θέση τους στις απρόσμενες ξαφνικές αναταραχές, προκαλώντας στο πολιτικό σύστημα αμηχανία και αναποφασιστικότητα στα μέτρα που έπρεπε να λάβουν. Η κρίση έβγαλε τον κόσμο στο δρόμο. Όχι όμως όλο. Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα. Δυστυχώς όσο λιγοστεύουν οι ανάγκες μας, τόσο πιο εύκολα ο κόσμος θα αυξάνεται σε συγκεντρώσεις. Είναι η ιδιοτροπία μας τέτοια. Οι ταραχές λοιπόν αυτές έτυχε να πέσουν πάνω στην εθνική επέτειο της επανάστασης του 1821 και κυρίως…ενόψει εκλογών. Μία ακόμα αθηναϊκή ατμόσφαιρα με χημικά θα έδινε τα πράσινο φως για σκληρή κριτική των ξένων μέσων ενημέρωσης με στόχο τα μέτρα λιτότητας, την αδυναμία της χώρας για διατήρηση της τάξης, πολιτικής σταθερότητας κλπ. Τότε ήταν που το ελληνικό κράτος αποφάσισε να στραφεί σε παλαιότερες τακτικές. 7000 αστυνομικοί ήταν το πείραμα για την ολοκληρωτική-καθεστωτική δημοκρατία που βιώσαμε χθες. Στόχος ήταν πλέον όλοι. Κάθε πολίτης που κουβαλούσε μια τσάντα, ένα χαρτοφύλακα ή κάποιος που δεν ‘γέμιζε το μάτι’ των αστυνομικών.

Το ελληνικό κράτος αποφάσισε να καταπιέσει το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων επιβάλλοντας σκληρά αστυνομικά μέτρα που έδωσαν στη μέρα έναν άλλο χαρακτήρα. Η παρέλαση της 25ης Μαρτίου κατέληξε χθες. Η επίδειξη δύναμης ήταν απαραίτητη για τη συμμόρφωση όλων των κοινωνικών στρωμάτων που ζητούν το αυτονόητο: δημοκρατία. Είχαν ανάγκη οι Έλληνες χθες να τηρήσουν αυτό που ένιωθαν. Κάποιοι σε μεγαλύτερο, κάποιο σε μικρότερο βαθμό. Ποια Ελλάδα όμως να τιμήσουν; Την Ελλάδα της αστυνομοκρατούμενης παρέλασης; Της παρέλασης ως πράξης; Την Ελλάδα ενός παρελθοντικού ιδεολογικού πατριωτισμού; Την ξενοφοβική Ελλάδα; Την Ελλάδα των περασμένων μεγαλείων; Τους Έλληνες των ηρώων του 1821; Ξέρετε για πόσα χρόνια μιλάμε πίσω; Περίπου 200! Και να σκεφτείτε πως κάποιοι ελπίζουν ακόμα στην ανάκτηση της Κωσταντινούπολης. Έτσι δεν έλεγε ο γέρων Παΐσιος;  Ή τελικά πρέπει να σκεφτούμε καλύτερα την Ελλάδα του Σεφέρη, του Ελύτη, του Καζαντζάκη, του Σπανουδάκη, του Κακλαμανάκη, της Πατουλίδου, του Θεοδωράκη, του Χατζηδάκη, και τόσων άλλων σύγχρονων που ενέπνευσαν μέσα από τη λογοτεχνία, τη μουσική, τον αθλητισμό και τη σύγχρονη ιστορία τον πολιτισμό μας; Εκεί έγκειται νομίζω το λάθος μας.

Η ηρωποίηση ανθρώπων σε υπερανθρώπους κατάφερε να οξύνει το ελληνικό αίσθημα μετατρέποντάς το σε ιμπεριαλιστικό και απατηλά υπερδύναμο. Η προσωποποίηση της ιστορίας βέβαια αποτελούσε πολλές φορές πρότυπο για τον κόσμο. Συμφωνώ. Σ’ αυτό που διαφωνώ δεν είναι στα πρότυπα αλλά στην ταύτιση προσώπων με λέξεις όπως, ήρωας, γενναίος, θεός, με ρήματα όπως κατατροπώνω, σφάζω, σαρώνω,αφανίζω. Το λάθος είναι πως με το να αποδίδουμε σε πρόσωπα λέξεις όπως αυτές, απαλλάσσουμε τους εαυτούς μας από τη δύναμη και την αποφασιστικότητα για αλλαγή των παρόντων συνθηκών. Μένουμε στα λόγια αποδίδοντας κάθε χρόνο τιμές σε ανθρώπους που συνηθίσαμε να τιμάμε, χωρίς ωστόσο να μπορούμε να δημιουργήσουμε παρόμοια φιλοσοφία και για το σήμερα.Τέτοιες τιμές τις θεωρώ περιττές. Τιμές που δεν έχουν πρακτικά αντίκρισμα στο σήμερα. Που οξύνουν το μίσος και διχάζουν λαούς.Γνωρίζουμε πολύ καλά πως η παρέλαση είναι ένα ζήτημα που ποτέ δεν βοήθησε τη νέα γενιά να σκεφτεί, να κατανοήσει, να παραδειγματιστεί. Το αστυνομοκρατούμενο καθεστώς που επιβάλει την παρέλαση άνευ πολιτών επιβλήθηκε για να τιμήσει -ποιος- ο διεφθαρμένος, ο πατριωτικάριος πολιτικός που με τη δύναμη, το χρήμα και την εξουσία, τον συμφέρει να μας υπενθυμίζει τι έγινε τότε με τους ”ξένους” και όχι τι γίνεται σήμερα με ”τους αντιπροσώπους της ελληνικής δημοκρατίας”..

Από την κομματική στην πολιτική συνείδηση.

Θα δημιουργήσω μια υποθετική πραγματικότητα. Πως γίνεται αυτό; Σκαρφίζεσαι ένα συλλογισμό, δημιουργείς ένα πλαίσιο, ένα περιβάλλον που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα,το οποίο ωστόσο να είναι καθολικά αποδεκτό. Όταν το πλαίσιο δηλαδή που συνθέτεις  αντιστοιχεί από τη μία σε γεγονότα της καθημερινότητας (όπως η κρίση, τα σκληρά μνημονιακά μέτρα, η ανεργία κλπ) και από την άλλη υπερβαίνει τη λογική, αλλά εξακολουθεί ωστόσο να είναι πραγματική αφού αντιπροσωπεύει αυτούς που την υποστηρίζουν ( θέσεις κομμάτων, στόχοι, δηλώσεις για ανάπτυξη, η σωτηρία της χώρας, ”λεφτά υπάρχουν” κλπ). Θα αναφέρω λοιπόν ορισμένες θέσεις των ελληνικών κομμάτων, τους στόχους που θεωρούν ότι έχουν πετύχει, τις βαρύγδουπες υποσχέσεις τους και ορισμένες -τυχαίες ίσως- τοποθετήσεις για την κατάσταση που θεωρούν ότι επικρατεί τα τελευταία χρόνια. Μην ξεχάσετε ένα πράγμα διαβάζοντάς το. Πάρτε στα σοβαρά όσο δήλωναν και δηλώνουν ακόμα. Μόνο τότε θα καταλάβουν μερικοί πως δεν πρόκειται απλά για ένα πολιτικό παιχνίδι. Πρόκειται για οργανωμένο κύκλωμα το οποίο εκμεταλλεύοντας το  αναφαίρετο δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, κατάφερε να ασκήσει επιρροή κάτω από τα κομματικά χρώματα της νομιμότητας και να μας οδηγήσει ασυνείδητα ξανά και ξανά στις κάλπες.

ΠΑΣΟΚ : Στην ιστοσελίδα του κόμματος με δύο μόλις κλικ εμφανίστηκαν μπροστά μου οι δηλώσεις, οι στόχοι του κινήματος για το έτος 2009. Καλά θυμάστε, τότε με τις εθνικές εκλογές. Συγκεκριμένα αναφέρει:

Ανάταξη της οικονομίας – αναθέρμανση της αγοράς – ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας – ένεση ρευστότητας στην αγορά.         ΓΕΓΟΝΟΣ:  Σύμφωνα με την  Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου από το 2010 μέχρι και σήμερα έχουν κλείσει 68.000 επιχειρήσεις.  Σε ορισμένες περιοχές της χώρας τα ”λουκέτα”  αγγίζουν και το 40%. Τα αίτια είναι η αύξηση της ανεργίας, η απώλεια εισοδήματος για τους ιδιοκτήτες ακινήτων, η γενικότερη πτώση στην κατανάλωση.

Προστασία και ενίσχυση της απασχόλησης και στήριξης των ανέργων.         ΓΕΓΟΝΟΣ: Σύμφωνα με την Ελληνική Σταστική Αρχή τον περασμένο Νοέμβριο η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 20,9%, ξεπερνώντας τους 1.000.000 ανέργους στη χώρα μας.

Μείωση του φορολογικού βάρους προς όφελος των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων.         ΓΕΓΟΝΟΣ: ”Αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης για εισοδήματα από ενοίκια, τόκους καταθέσεων, μετοχές…”

Καταπολέμηση της ακρίβειας, ξεκινώντας τη μάχη ενάντια στα μικρά και μεγάλα καρτέλ τα οποία αναγκάζουν τους καταναλωτές να πληρώνουν υψηλότερες τιμές στο ράφι.          ΓΕΓΟΝΟΣ: Έρευνα του Υπουργείου Ανάπτυξης έδειξε ότι  το κόστος των βασικών ειδών διατροφής για ένα μεσαίο ελληνικό νοικοκυριό έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

 Προστατεύουμε αποτελεσματικά τον καταναλωτή και ανακουφίζουμε τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.         ΓΕΓΟΝΟΣ: Σύμφωνα με Μη κυβερνητικές Οργανώσεις οι άστεγοι -μόνο στην Αθήνα υπολογίζονται στα 20.000 άτομα. Κατά τη διάρκεια του 2011 το 91,2 των ελληνικών νοικοκυριών είδε να μειώνεται θεαματικά το εισόδημά του με αποτέλεσμα να καταφεύγει σε δραστικές περικοπές στη κατανάλωση, ακόμη και στα τρόφιμα.

 Δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας παιδεία για όλους. Οικοδομούμε ένα εκαπαιδευτικό σύστημα που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας εποχής.         ΓΕΓΟΝΟΣ: Όπως επισημαίνει  ο γ.γ. της ΟΛΜΕ Θ. Κοτσιφάκης ”  Η μείωση των κρατικών δαπανών από το 2009 μέχρι και το 2015 θα είναι της τάξης των 1.436 εκατ. ευρώ, δηλαδή μείωση κατά 19,2% ”.

Αυτές οι αναφορές ενδεικτικά για να μην κουράσω.  Θεώρησα σημαντική αυτή τη μικρή αναφορά γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς αυτό το κόμμα ψηφίσαμε.. Και τώρα ας χαλαρώσουμε λίγο με μερικές δηλώσεις από ορισμένα άλλα κόμματα – δεν μπορώ να τα εξαντλήσω όλα εδώ. Τις απαντήσεις είτε θα τις γνωρίζετε είτε θα αντιστοιχούν με τα γεγονότα παραπάνω.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ : ‘‘ Αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα  που πιστεύει και επενδύει στα παιδιά της – Ανάπτυξη με Κοινωνική Δικαιοσύνη – Δικαιώματα για όλους με αντίστοιχες υποχρεώσεις απ’ όλους – Ελευθερία με Δημόσια Ασφάλεια (αυτό πώς γίνεται;) -Μιαν υπερήφανη Ελλάδα μέσα σε μιαν Ενωμένη Ευρώπη – Εξωτερική Πολιτική που εξασφαλίζει την Ειρήνη.

Έχω την εντύπωση ότι το μόνο λάθος που δεν θα κάνει η Νέα Δημοκρατία στις εκλογές που έρχονται είναι να ανακοινώσει σχέδιο εξόδου από την κρίση μέσα σε 100 ημέρες όπως έκανε ο Γ. Παπανδρέου!

Η τραγελαφική κατάσταση συνεχίζεται με την Δημοκρατική Συμμαχία. Μερικές από τις θέσεις του κόμματος είναι οι εξής:

Λιγότερους φόρους και να τους πληρώνουν όλοι. Άμεσα μείωση και σταθεροποίηση του φορολογικού συντελεστή επιχειρήσεων στο 20%.

Μείωση του ΦΠΑ σε βασικά είδη διαβίωσης, όπως επίσης και σε αγαθά και υπηρεσίες που συνιστούν τους πυλώνες της στρατηγικής ανάπτυξης της χώρας (λ.χ τουρισμός και αγροτικά προϊόντα μεσογειακής διατροφής και υψηλής προστιθέμενης αξίας).

Να επιδοτείται η εργασία και όχι η ανεργία, με μείωση των υψηλών ασφαλιστικών εισφορών κατά 10% και κατά 50% τα πρώτα τρία χρόνια για νέες επιχειρήσεις και για επιχειρήσεις που δημιουργούν νέοι κάτω από 30 ετών.

Ένα καλό παράδειγμα ερασιτεχνισμού είναι η κυρία Μπακογιάννη. Προσπαθεί να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό με το ίδιο θεατρικό έργο..

Και έρχεται σιγά σιγά το καλύτερο. Οι θέσεις του ΛΑΟΣ περιγράφονται με απόλυτη ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη στον Έλληνα πολίτη, ο οποίος με το πατριωτικό σθένος που τον διακρίνει καταφέρνει να διαβάσει το εθνικό του μανιφέστο με καμάρι και αξιοπρέπεια.

Το ΛΑΟΣ λοιπόν : Είναι ένα απόλυτα δημοκρατικό κόμμα.  Είναι ένα «ορθόδοξα» λαϊκό κόμμα (ορίστε;). Είναι ένα ανθρωποκεντρικό κόμμα. Είναι ένα ελληνοκεντρικό κόμμα (αλοίμονο).

Όμως το ΛΑΟΣ επίσης : Δεν είναι ένα κόμμα εθνικιστικό (τον αράπη κι αν τον πλένεις..)  Δεν είναι ένα κόμμα ακροδεξιό ( τώρα με τις Υπουργικές θέσεις, πάει, χαλάσατε κι εσείς.) Δεν είναι ένα κόμμα ρατσιστικό (απαπα, πιπέρι..) Αναρωτιέμαι βέβαια γιατί λίγο παρακάτω λέει  ΄΄Θεωρούμε ότι η ανεξέλεγκτη είσοδος παράνομων οικονομικών μεταναστών έγινε με την ανοχή και την ένοχη νομοθετικά αδράνειά της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και  λειτούργησε καταλυτικά σε βάρος της Δημόσιας Τάξης όσο και της ασφάλειας των πολιτών΄΄. Αυτή η αντίφαση μου θυμίζει τις τελευταίες δηλώσεις του Γεωργιάδη για ”πατριωτικό φιλελευθερισμό”!

Το καλύτερο σας το φύλαξα για το τέλος… ΚΚΕ. Ε; Τι λέτε;

Το ΚΚΕ λοιπόν έχει ορίσει ΄΄κανόνες για τα μέλη του κόμματος, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους δηλαδή έτσι ώστε να συνάβδουν με τις πολιτικές γραμμές του κόμματος.

Σύμφωνα με το ΚΚΕ το μέλος του κόμματος έχει τις παρακάτω υποχρεώσεις (ενδεικτικά):

΄΄Να συμμετέχει στις συνελεύσεις της ΚΟΒ που ανήκει. Να παίρνει μέρος προσωπικά στη συζήτηση, τη λήψη αποφάσεων και στην πρακτική δουλειά της οργάνωσής του. Να συμβάλλει στην επεξεργασία της πολιτικής του Κόμματος με τον προβληματισμό του και την πείρα από την πρακτική του δράση. Να εφαρμόζει τις αποφάσεις της ΚΟΒ και των ανώτερων καθοδηγητικών οργάνων, ανεξάρτητα από τις προσωπικές του απόψεις (τώρα νιώθω περισσότερο ελεύθερος). Να προβάλλει στους εργαζομένους την πολιτική και την ιδεολογία του Κόμματος. Να συμβάλλει στη στερέωση και διεύρυνση των δεσμών του με τους εργάτες και τους άλλους εργαζομένους, στη διαφώτιση και στην οργάνωσή τους. Να φροντίζει για την άνοδο της κυκλοφορίας του ¨Ριζοσπάστη¨ και των άλλων εντύπων του Κόμματος.΄΄

Φαντάζεστε μία ολόκληρη κοινωνία να διέπεται από τέτοιους κανόνες;; Συνεχίζω:

Να μελετά το ¨Ριζοσπάστη¨ και τα άλλα έντυπα του Κόμματος για να μπορεί να προβάλλει την πολιτική του και να την υπερασπίζεται από τις διαστρεβλώσεις, τη συκοφαντία, την άδικη κριτική ( η μόνη, αληθινή, απόλυτη αλήθεια είναι η Κιβωτός του Νώε, ο κομμουνισμός και το αλάθητο του Πάπα. Τέτοιου είδους συγγένεια έχουν).  Να φροντίζει διαρκώς για τη γνώση της θεωρίας του μαρξισμού-λενινισμού, για τη βελτίωση του ιδεολογικού-μορφωτικού και πολιτικού του επιπέδου….

Όπως καταλάβατε η ελεύθερη βούληση και το δικαίωμα στην έκφραση του ΚΚΕ  είναι εμφανέστατα..

Να προσελκύει στο ΚΚΕ νέα μέλη, να συμβάλλει ακούραστα για το οργανωτικό δυνάμωμα του Κόμματος και τη διαρκή βελτίωση των μεθόδων της κομματικής δουλειάς.

Συγνώμη δουλειά δεν θέλετε να βρούνε οι άνθρωποι, τι τους σέρνετε δηλαδή; Τι είδους μύηση είναι αυτή;

Η ένταξη νέων μελών στο Κόμμα γίνεται μόνον ατομικά. Για να γίνει κάποιος μέλος του Κόμματος πρέπει πρώτα να γίνει δόκιμο μέλος. Η δοκιμασία διαρκεί 6 μήνες.

Ξέρετε τι δοκιμασία, ψυχοφάρμακα, πλύση εγκεφάλου, εξαντλητικές εξετάσεις για το μαρξισμό, για την εργατική τάξη, για το πόσο καλά απεχθάνεσαι το κεφάλαιο κλπ χρειάζεται τουλάχιστον δέκα εργατικά 8ωρα άνευ αποδοχών.

Ένα μικρό σχόλιο.

Ζούμε σε μία σύγχρονη αστική ζούγκλα που συνεχώς θέλει περισσότερα και η οποία καρποφορείται σε μία αντιφατική βάση. Μεγιστοποίηση των κερδών, αύξηση φορολογίας, αύξηση τζίρου, αύξηση καταθέσεων, αύξηση εισπράξεων… Από την άλλη έχουμε ακριβώς την ίδια λέξη με πτωτική όμως τάση. Αύξηση φορολογίας, αύξηση των τιμών, αύξηση ωραρίου..

Η πολιτική της εξαγοράς συνειδήσεων μπορεί να διαρκεί όσο υπάρχουν οι πόροι για να μπορούν να την συντηρούν Όταν αυτή σταματήσει να λειτουργεί- έστω και σε συχνότητα πλάνης- θα έλθει στην επιφάνεια το ένστικτο της επιβίωσης. Εκεί λοιπόν ή θα κατασπαράξεις τον διπλανό σου που του έχουν μείνει προμήθειες ή θα διώξεις μακριά σου αυτόν που για χρόνια σε τάιζε. Γιατί δεν θα μπορεί πια να σου λέει ” έχω φέρει μαζί μου γνώση, φαγητό, δεξιότητες, ευκαιρίες, εργασία” ενώ στην πραγματικότητα οι χούφτες του είναι άδειες…

Όπως έλεγε και ο Νίτσε : Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας.

Η διαχρονικότητα της ανθρώπινης επανάστασης…

NIΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.

Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Σ’ αυτή την εποχή που βρεθήκαμε, να σε χαρώ … Μεγάλο κεσάτι, μεγάλη δυστυχία στον κόσμο! … Ο παράς, δεν ξέρω πού πάει και χώνεται, και δε βγαίνει στο μεϊντάνι …

Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρη σώματα και ψυχάς.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

Όταν ακούς «τάξη», ανθρωπινό κρέας μυρίζει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο, μη λες πως θάν’ καλύτερος ο νυν από τον τέως, πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο, τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος.

Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα.

  • Φωτογραφίες από :

http://www.huffingtonpost.com  και  http://www.boston.com

Το κίνημα της μνημονιακής Αναγέννησης.

Όταν ζήσεις τα επεισόδια, τα δακρυγόνα, τα γκλομπ, τους ξυλοδαρμούς, τη φωτιά, τα καμένα κτίρια που για κάποιους όμορφα καίγονται, τότε νιώθεις ότι είσαι πραγματικά μέρος μιας κοινωνίας που βράζει και που βγάζει την εξαθλίωση που βιώνει καθημερινά σε εικόνες. Συνθέτει ένα πίνακα μιας πόλης με βάση τα συναισθήματά του. Ωστόσο όταν χαζέψεις το έργο μετά την ολοκλήρωσή του, δεν έχεις την ίδια ένταση που είχες πριν, ούτε θέλεις να ξαναπιάσεις μια πέτρα και να την πετάξεις εκεί που νομίζεις ότι θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Αυτό που σε διακατέχει περισσότερο είναι μία δυσαρέσκεια και μία απογοήτευση, μιας και οι εικόνες που βλέπεις υστερόχρονα σου δημιουργούν δυσφορία και ανακατωσούρα. Είναι άσχημες, κακόγουστες, αφηρημένες, σκοτεινές, αποπνικτικές, δηλητηριώδεις, ζωώδεις, επικίνδυνες, αόριστες, δυσνόητες για τη σκέψη. Η κατάσταση που αντικρίζεις λίγο αργότερα δεν σε γεμίζει περηφάνια, ούτε συνοδεύει τον σκοπό για τον οποίο ήθελες αρχικώς να δράσεις. Οι εικόνες αυτές αποτελούν μνημονιακή έμπνευση του 21ου αιώνα, ενώ τείνουν να δημιουργήσουν ένα καλλιτεχνικό, αυθόρμητο, αυτοδημιούργητο πολιτικό κύμα που εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς ανά τη χώρα.  Βέβαια το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της κοινωνικής έξαρσης δεν δύναται απαραίτητα να λάβει τα εύσημα της κοινωνίας, πόσο μάλλον του ελληνικού ψευδοκράτους. Λίγο οι μνημονιακοί αριστεροί φανφαρολόγοι που τρομοκράτησαν τους πολίτες  λίγο τα κεντρικά αυτο-ρυθμιζόμενα μίντια τα οποία κοιτούν ευλαβικά προς την δημοκρατικά ελεγχόμενη Μέκκα της χώρας, οδήγησαν τα ταλαιπωρημένα κοινωνικά στρώματα σε ένα ιδεολογικό παραλύρημα. Αναζητώντας ακόμα εκείνη την ιδεολογική συνταγή που θα λειτουργήσει ως ομπρέλα για όλους τους Έλληνες υπό την απειλή της όξινης αστυνομοκρατούμενης βροχής, η κοινωνία θα συνεχίζει να βρυχάται εξαπολύοντας άγρια κυνηγητά στην νεοαστική τσιμεντένια ζούγκλα, θα προσπαθεί να σπάσει το κρατικό κατεστημένο με τη βία και θα ονομάζει άχρηστους και ψεύτες όσους γυρίσαν την πλάτη στην μάζα. Μία κοινωνική μάζα που συλλογικά διαμαρτύρεται, βρίζει, αγανακτεί και επιτίθεται, διαφορετικά όμως διορίζεται, αποφασίζει και ψηφίζει…

Η Φαντασία στην Εξουσία.

Μελετώντας ένα σωρό από τα χαρτιά που έπρεπε να βρουν το δρόμο τους μέσα στο μυαλό μου, η ησυχία είχε συνδράμει στην απόλυτη συγκέντρωση σχετικά με τις υποχρεώσεις που έπρεπε να δρομολογηθούν. Ξαφνικά ο δρόμος γέμισε τραγούδια -μου φάνηκαν γνωστά προς στιγμήν- ενώ στη συνέχεια σιγουρεύτηκα για το ύφος της βαβούρας που είχε μέσα σε δευτερόλεπτα διαταράξει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο. Ήχοι από τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη διαχέονταν στην ατμόσφαιρα δημιουργώντας ένα παράξενο συναίσθημα. Η φωνή του μεγάλου Νίκου με έκανε να παρατήσω οτιδήποτε έκανα εκείνη τη στιγμή και με μεγάλη προσήλωση προσδοκούσα  τα αίτια αυτής της παρεμβολής, χωρίς να μπορώ να την επεκτείνω χρονικά ή να την σταματήσω απότομα.

Δύο αυτοκίνητα με μεγάφωνα έστελναν το δικό τους μήνυμα, το οποίο παρεπιπτόντως αποκτούσε μεγαλύτερη βαρύτητα με τη συνοδεία των τραγουδιών του Νίκου Ξυλούρη. Προχωρούσαν αργά, έχοντας σχηματίσει μία ουρά πίσω τους. Παραδόξως δεν υπήρξε κανένας που να ήθελε να παρέμβει στο πανλαϊκό μήνυμα που επιδίωκαν ορισμένοι να περάσουν σε κάθε γειτονιά που διέσχιζαν. Νόμιζες πως ήταν κάποιο κομβόι το οποίο ήθελε να προστατέψει την ιδεολογική του ακεραιότητα από πιθανούς εξωτερικούς εχθρούς…Κάποια άλλα αυτοκίνητα από την αντίθετη κατεύθυνση άρχισαν να κορνάρουν, το έκαναν άραγε αυθαίρετα, ήθελαν να δείξουν την αλληλεγγύη τους, πραγματικά δεν μπόρεσα να καταλάβω. Από τα μεγάφωνα μία νεανική, δυνατή και τραχειά φωνή καλούσε τον κόσμο σε συσπείρωση και τον παρακινούσε να συγκεντρωθεί αύριο στο κέντρο της πόλης. ” Όλοι στην απεργία, όλοι στους δρόμους! Τώρα είναι η ώρα του λαού! Εμείς δεν υπογράφουμε  τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο! Σύγκρουση με το Μαύρο Μέτωπο και την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ!” Οι κόρνες, τα συνθήματα, οι φωνές και τα τραγούδια του Ξυλούρη συνέθεταν ένα βαρύ σκηνικό που σε έπειθε για την δυναμικότητά του και για τις ριζοσπαστικές του διαθέσεις.

Ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά διότι το μυαλό μου αμέσως άρχισε να κατασκευάζει εικόνες που θα μπορούσαν να είναι βγαλμένες από το μέλλον. Φαντάστηκα να μην υπήρχαν μόνο δύο αυτοκίνητα, αλλά μία ουρά χιλιομέτρων που άναρχα και σπασμωδικά θα κόρναρε, θα φώναζε, θα έβριζε τους πολιτικούς για τη βαθιά ύφεση που προκάλεσαν, θα χτυπούσε κάθε πόρτα και θα τραβούσε τον κόσμο στο μεγάλο αυτό κομβόι, σ’ αυτή την πρωτοφανής μαζικότητα. Εκείνη τη στιγμή ονειρεύτηκα όλη η Ελλάδα να ήταν ένα μεγάλο, ατέλειωτο ανθρώπινο κομβόι το οποίο δίχως να γνωρίζεται μεταξύ του, θα συμφωνούσε πως τώρα είναι η ώρα για την μεγάλη αλλαγή. Κάθε γειτονιά, κάθε σπίτι , άνθρωποι κάθε ηλικίας να πήγαιναν στον άγνωστο της διπλανής πόρτας με τον οποίο δεν είχαν ανταλλάξει κουβέντα ποτέ και να του έλεγαν,’Γίνεται χαμός παντού, ελάτε στο κέντρο μαζί μας, είμαστε πολλοί..!” Τα παιδιά μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει τριγύρω τους να έφευγαν απ’το σχολείο και να έδιναν με τους γονείς τους ραντεβού στο κέντρο για να εκφράσουν τον ενθουσιασμό τους με ασφάλεια. Ατέλειωτα συμβούλια σε πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση να έδιναν το στίγμα τους με απεργίες, απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από τις κατευθυντήριες γραμμές των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος. Τα συνδικάτα και κάθε λογής οργανώσεις να μην μπορούσαν να πιστέψουν το ανθρώπινο κύμα που κατέκλυε τις πόλεις και να άφηναν τις διαφορές τους και τα συμφέροντα κατά μέρος, γιατί τώρα κάτι μεγάλο συνέβαινε. Οι αστυνομικοί που θα ήταν έτοιμοι για σύγκρουση να τους κυρίευε ο φόβος, να αποδεσμεύονταν  από την αυστηρή ταύτιση της ιδιότητάς τους ως εργαζόμενοι με το κράτος και να άφηναν την λαοθάλασσα να συνεχίσει να στέκεται όρθια μέχρι να έρθει η ανατροπή. Τέτοια  συναισθήματα, σκέψεις και εικόνες μου προκάλεσε η φωνή του μεγάλου Νίκου Ξυλούρη, τα συνθήματα στους δρόμους και οι ελπιδοφόρες πανηγυρικές κόρνες.

Το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ονειρεύομαι ότι δεν θα ζούμε μια ζωή με 400 ευρώ. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι η οικογένειά μου δούλευε πάνω από 35  χρόνια χωρίς αντίκρισμα. Χωρίς επιβράβευση των κόπων τους. Επιβράβευση για τις θυσίες και την προσφορά στον μηχανισμό του κράτους, στο έργο που ο καθένας έχει αφήσει ανεξίτηλα πίσω του. Πόσο ακόμα θα μας χτυπάνε με τα πολιτικά τους τερτίπια; Ο εργαζόμενος→ άνεργος→ νεοάστεγος. Ο συνταξιούχος → φτωχός→κοινωνικά αποκλεισμένος. Ο μαθητής→ αμόρφωτος→περιθωριοποιημένος. Ο φοιτητής→ ημιμαθής→ανειδίκευτος→άνεργος. Ο πολιτικός;  Υποψήφιος → εκλεχθής +ευκατάστατος→ ευνοημένος = κυρίαρχος. Κυρίαρχος σε μια ζούγκλα που δεν έχει τίποτα να φοβάται αν ξυπνήσει…

Άνοιξε γκάζι με το μυαλό σου
βάλε ταχύτητα με την καρδιά
η φαντασία στην εξουσία
δώσε τα ρέστα σου για μια βραδιά
για μια βραδιά..  

Παύλος Σιδηρόπουλος

Η συναισθηματική κατοχή των Αγανακτισμένων.

Αυτή η νέα γενιά… Την χαρακτηρίζουν καλομαθημένη, βολική, ημιμαθής, γραφική, αδιάφορη, περαστική, καταθλιπτική, εφήμερη, αποπροσανατολισμένη, ”εύκολη”, κοιμισμένη, παθητική, σιωπηρή… Με δύο λέξεις δεν θες και πολύ να δημιουργήσεις μία εξίσου αρνητική σημασία γι’αυτήν. Δίχως όνειρα, χωρίς κέφι, μη αναστρέψιμη, χωρίς γνώση, χωρίς κριτική σκέψη κλπ κλπ… Στο παρελθόν, οι καθ’όλα νόμιμες ευνοϊκές μεταχειρίσεις, το σύστημα πατρονίας που επικρατούσε ανέκαθεν στη χώρα μας, η αντίληψη ενός γνώριμου δικτύου πελατειακών σχέσεων οδήγησαν τους γονείς στην πρόσληψη τους στο δημόσιο εύκολα, παθητικά, σιωπηρά, μη αναστρέψιμα. Πολύ πιθανόν χωρίς ιδιαίτερη γνώση του αντικειμένου, χωρίς κριτική σκέψη , έχοντας μία πλήρη άγνοια για τους τρόπους ανάθεσης των καθηκόντων και των ικανοτήτων σε έναν που προσδιοριζόταν γι’αυτή τη θέση κλπ κλπ… Στο πρόσφατο παρελθόν, οι γονείς αυτοί κατάφεραν με αυτό τον τρόπο να χτίσουν σπίτι, να κάνουν οικογένεια, να χαρούν το περίφημο ” αμερικανικό όνειρο”. Εκείνη την εποχή οι υποσχέσεις, οι δεσμεύσεις και τα θελήματα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις έπιασαν τόπο σε πρακτικό επίπεδο. Η μεταπολίτευση δηλαδή έφερε στο προσκήνιο έννοιες όπως ελευθερία, δημοκρατία, δικαιώματα που δια μαγείας πραγματώθηκαν με τον πιο λανθασμένο τρόπο. Διότι η οικονομική, διοικητική, εκλογική και πολιτική ασυδοσία δεν συνάδει με όρους όπως αξιοκρατία, δικαιοσύνη, δίκαιη κατανομή (αγαθών, πόρων, αμοιβών, εργασιακής προσφοράς και ζήτησης κλπ), ούτε με δηλώσεις πολιτικών που έμειναν στην ιστορία ως οι πιο αποτυχημένες απόπειρες που είχαν ως στόχο τον πραγματικό εκδημοκρατισμό της χώρας. Στο παρόν, οι γονείς κατάφεραν παραδόξως να δημιουργήσουν το κατάλληλο έδαφος για τα παιδιά τους, δίνοντάς τους τα κατάλληλα εφόδια για να αποτελέσουν επιτέλους το πιο άρτιο και σωστά εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό που πάντα χρειαζόταν αυτή η χώρα. Στο παρόν το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας είναι απόφοιτοι πανεπιστημίων και ανωτάτων τεχνολογικών ιδρυμάτων, δεν τίθεται επίσης θέμα αναλφαβητισμού. Φτάνουμε στο σήμερα για να διαπιστώσουμε πως η ανεργία έχει εκτοξευτεί στα ύψη, η χώρα μας δεν μπορεί να απορροφήσει τον πυρήνα της εργατικού πλεονάσματος που διαθέτει και , ακόμη χειρότερα, βρίσκεται υπό οικονομική κατοχή, έρμαιο των ευρωπαϊκών κρατών. Τι συνέβη τελικά; Μήπως η φιλολογίες και οι μαθηματική υπολογισμοί δεν έχουν μία κοινή συνιστώσα; Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως μιλάμε κάθε φορά με μαθηματική γλώσσα… Τόσο τοις εκατό η ανεργία, ένας στους τρεις απολύθηκαν… Δυστυχώς μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές που τους δόθηκε μία ευκαιρία να ζήσουν και αυτή χρόνο με το χρόνο χάνεται. Ένας νέος με μέση ηλικία τα 25 χρόνια, έχει οδηγηθεί πλέον σε μία κατάσταση θλίψης και μοιρολατρίας. Κουράστηκε να σκέφτεται, να ονειρεύεται και να πιστεύει. Η μόνη του ελπίδα, γιατί όχι, είναι η φωνή των Αγανακτισμένων, δεν έχει τίποτα να χάσει.. Ζωγραφίζει πανό, σκαρφίζεται συνθήματα, χτυπάει κατσαρολικά, τραγουδάει ηρωικά άσματα του Θεοδωράκη που κάποτε ενέπνευσαν κι άλλους… Ακόμα και μέσα από τις φωνές, τις ανομοιόμορφες μελωδίες και ομοιοκαταληξίες των συνθημάτων, αυτός εκφράζεται, δημιουργεί, εξωτερικεύει όση ενέργεια δεν μπόρεσε ποτέ να εκτονώσει…

Ιδεολογική καριέρα με ένα στοίχημα χαμένο

Το δωμάτιο είναι γεμάτο καπνό, ένα γκρίζο περιβάλλον που έχει προ πολλού σκεπάσει τους ξεθωριασμένους σοβάδες του μικρού δωματίου με το στρογγυλό τραπέζι. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, ενώ τα τσιγάρα δεν λένε να σβήσουν έχοντας γεμίσει το τασάκι γκρίζες στάχτες οι οποίες έχουν ήδη αρχίσει να επεκτείνονται διάσπαρτα στην ψυχρή επιφάνεια του τραπεζιού. Τρεις κάφτρες διακρίνονται, η μία στα δεξιά, η άλλη στο κέντρο και η τελευταία στα αριστερά. Επαναλαμβάνουν τις ίδιες μονότονες σπασμωδικές κινήσεις χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας ή εναλλαγής. Καμιά φορά η μία από αυτές χάνεται μέσα στο αχανές σύννεφο αλλά μέσα σε ένα λεπτό μία φλόγα της δίνει πάλι ζωή για να συνεχίσει το ανθυγιεινό έργο της. Όσο περνάει η ώρα οι κάφτρες χάνουν τη σταθερή πορεία τους και αρχίζουν να τρεμοπαίζουν, φαίνονται αγχωμένες, ανήσυχες και ενίοτε κάνουν χορευτικούς κύκλους απομακρύνοντας για μια στιγμή την επιθετική, μουντή τοπική ατμόσφαιρα. Η πόρτα ανοίγει απότομα και μία αναστάτωση προκαλείται, το σύννεφο καπνού απομακρύνεται μανιωδώς έξω απ΄το δωμάτιο μη μπορώντας ακόμα και το ίδιο την κυριαρχία του στο χώρο. Ένας άντρας, γύρω στα 50, ψηλός, εμφανίσιμος, καλοστεκούμενος , φορώντας ένα σακάκι κοτλέ και μια κακοδεμένη ριγέ σκούρα γραβάτα εισέρχεται επιθετικά μέσα, κρατώντας ένα μπλε φάκελο ο οποίος περιείχε ένα σωρό χαρτιά, ανάκατα έτοιμα να πέσουν κάτω. Η ατμόσφαιρα άρχισε να καθαρίζει εμφανίζοντας απ’το πουθενά τρεις σκιές οι οποίες φάνηκαν να παίρνουν σταδιακά ανθρώπινη υπόσταση μόλις το οξυγόνο έπιασε δουλειά αποστειρώνοντας το χώρο. Μόλις ολοκληρώθηκε η μετάβαση αυτή, τρεις άνδρες ήταν  καθισμένοι σε πλαστικές μαύρες καρέκλες με το κεφάλι κατεβασμένο προς τα κάτω με τέτοιο τρόπο ώστε θα νόμιζες πως  υπέφεραν απ’το πόνο και αναγκάστηκαν να επιστρατεύσουν τους φιλοσοφικούς όρους της νιρβάνα για να επουλώσουν τις πληγές τους.Ο κύριος με το φάκελο έκλεισε αθόρυβα την πόρτα και στάθηκε μπροστά τους, δεν υπήρχε καρέκλα να κάτσει. Άνοιξε το φάκελο, έψαξε μέσα στο χάος των γραφειοκρατικών του αναφορών να βγάλει μια άκρη και σύντομα κοίταξε και τους τρεις με μια απορία.  Άρχιζε να μοιράζει  στον καθένα μία λευκή κόλλα και μία κόλλα αναφοράς  με τις οδηγίες να είναι ξεκάθαρες. Η διαδικασία κύλησε ως εξής: Θα απαντούσαν σε δύο απλές ερωτήσεις, όμοιες για όλους, μια διαδικασία την οποία δεν γνώριζαν…

  • (Τάσος) 1η ερώτηση: Σε ποιόν ιδεολογικό χώρο τοποθετείς τον εαυτό σου;

Απάντηση:Θεωρώ τον εαυτό μου κομμουνιστή. Υπάρχει ανάγκη για μια άλλη μορφή εξουσίας, τη Λαϊκή Εξουσία, η οποία θα έχει σοσιαλιστικό χαρακτήρα. Πιστεύω πως στο κοντινό μέλλον θα ανατραπεί το υπάρχον σύστημα παίρνοντας οι τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα την εξουσία στα χέρια τους , η αποκαλούμενη δηλαδή εργατική τάξη, που πλήττονται απ’την πολιτική των μονοπωλίων, η οποία θα αντισταθεί και θα ανατρέψει τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό ες αεί. Η κοινωνία αυτή θα οργανώσει την οικονομία προς όφελος του λαού, θα κοινωνικοποιήσει τα βασικά μέσα παραγωγής και θα οργανώσει τους μικροπαραγωγούς σε συνεταιρισμούς οι οποίοι θα αντιταχθούν στις αδυσώπητες πολιτικές της Ε..Ε και του ΝΑΤΟ. Δεν σταματάω να πιστεύω στους αγώνες που έχουμε κάνει και θα είμαι εκεί πάντοτε να τους υποστηρίζω.

2η Ερώτηση: Στη συνέχεια θα κριθείτε για τα προσόντα και τις δεξιότητές σας ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές σας πεποιθήσεις. Πιστεύετε πως θα μπορέσετε να ανταποκριθείτε;

Απάντηση: Θεωρώ πως έχω δώσει ήδη πολλούς αγώνες υπερασπίζοντας τις ιδέες μου, έχω αποκτήσει εμπειρία στο να επιμένω σε κάτι το οποίο μπορεί να με οδηγήσει στα άκρα, ξέρω να χειρίζομαι το λόγο μου, θέλω να αποκτήσω εργατικά δικαιώματα και να αρχίσω σταδιακά να συνεισφέρω πρακτικά στο κοινωνικό σύνολο για να μπορώ και μόνος μου να διεκδικώ με περισσότερο σθένος αυτά που μου αναλογούν.

  • (Γιώργος) Ερώτηση 1ηΣε ποιόν ιδεολογικό χώρο τοποθετείς τον εαυτό σου;

Απάντηση:Δεν θέλω να τοποθετήσω τον εαυτό μου απαραίτητα σε κάποιο ιδεολογικό χώρο, θεωρώ πως είναι άτοπο. Αυτό που υποστηρίζω είναι πως οι Έλληνες πρέπει να διεκδικήσουν τις θέσεις που τους αξίζουν στη χώρα. Το προνόμιο δηλαδή του πολιτεύεσθαι να ασκείται αποκλειστικά απ’τους ομοεθνείς μας, καθώς και τα δημόσια αξιώματα και οι πολιτικές θέσεις να είναι κατειλημμένες μόνο από Έλληνες. Θεωρώ επίσης πως θα πρέπει να αναβαθμιστεί η εκκλησιαστική παιδεία και να δοθεί βάση στις Ελληνορθόδοξες αρχές και ιδανικά. Τέλος να πω πως πρέπει κάποια στιγμή να απελαστούν όλοι οι λαθρομετανάστες έτσι ώστε να μπορούμε εμείς να διεκδικούμε μία θέση στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, μειώνοντας έτσι την ανεργία, απομακρύνοντας τα  ξένα εργατικά χέρια. Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω σ’ αυτό.

2η Ερώτηση: Στη συνέχεια θα κριθείτε για τα προσόντα και τις δεξιότητές σας ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές σας πεποιθήσεις. Πιστεύετε πως θα μπορέσετε να ανταποκριθείτε;

Απάντηση: Φυσικά και το πιστεύω αυτό, είμαι Έλληνας και γνωρίζω πολύ καλά πώς να αντιμετωπίζω δύσκολες καταστάσεις, είτε αυτό έχει να κάνει με την εργασία μου είτε με το Έθνος, οπότε θεωρώ πως μπορώ να ανταποκριθώ σε κρίσιμες στιγμές και σε έκτακτα περιστατικά.

  • (Παύλος) 1η ΕρώτησηΣε ποιόν ιδεολογικό χώρο τοποθετείς τον εαυτό σου;

Απάντηση: Ανήκω στον αντιεξουσιαστικό χώρο, είμαι φανατικός υποστηρικτής μιας δράσης με χαρακτήρα αντιθεσμικό, προάγω την ελευθερία και ονειρεύομαι ένα κόσμο χωρίς κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Τοποθετώ απέναντί μου όχι τους ληστές των τραπεζών στο όνομα της φτώχειας, αλλά την καθημερινή ληστεία των τραπεζικών συστημάτων σε βάρος των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων. Αγωνιζόμαστε για μία αντιεξουσιαστική και αταξική κοινωνία που θα στηρίζεται στην αμοιβαία εθελοντική συνεργασία μεταξύ των μελών της.

2η Ερώτηση: Στη συνέχεια θα κριθείτε για τα προσόντα και τις δεξιότητές σας ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές σας πεποιθήσεις. Πιστεύετε πως θα μπορέσετε να ανταποκριθείτε;

Απάντηση: Ναι, πιστεύω πως μπορώ να ανταποκριθώ, αυτό θα το δείτε και εσείς στην πράξη.

Ο νεαρός στην αριστερή πλευρά λεγόταν Τάσος. Ήταν κομμουνιστής  απ’τα γεννοφάσια του όπως συνήθιζε να λέει γεμάτος αυτοπεποίθηση. Ο Γιώργος ήταν ο τύπος στη μέση. Ακροδεξιός, φλέρταρε υπερβολικά με τον εθνικοσοσιαλισμό, νοσταλγός του φασισμού και των απολυταρχικών καθεστώτων. Ο τρίτος ήταν ένας αναρχικός ο Παύλος, ένα μέλος του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Οι ερωτήσεις απαντήθηκαν και οι σελίδες παραδόθηκαν στον κύριο με τη γραβάτα. Έριξε μια γρήγορη ματιά και ζήτησε από τον Τάσο να τον ακολουθήσει. Έξω απ’το δωμάτιο ένα σμήνος ανθρώπων φώναζε στο τηλέφωνο, υπέγραφε παραμιλώντας χαρτιά, χαμογελούσε σε πελάτες, έκανε ουρά στον ψύκτη για νερό, έδενε τα κορδόνια του για να πάρει μια ανάσα απ’ τη βαβούρα και έφευγε γρήγορα καθώς σχολούσε, εφαρμόζοντας το σακάκι του και κλείνοντας συγχρόνως ανισόρροπα  τον χαρτοφύλακα. Ο Τάσος παραξενεύτηκε απ’την ανθρώπινη χάβρα. Οδηγήθηκε σε ένα γραφείο στο οποίο η ησυχία αρμονικά επανήλθε και του ζητήθηκε να καθίσει. Ένας κύριος, έχοντας αφήσει προ πολλού τα εξήντα χρόνια ζωής είχε αρχίσει ήδη να διαβάζει τις απαντήσεις που ο υποψήφιος  είχε δώσει. Με γυαλιά αυξημένης πρεσβυωπίας, ακουμπισμένα χαμηλά στη μύτη τον κοίταξε λοξά και λίγο αργότερα του λέει: ΄΄ Όλοι θα απορείτε γιατί να απαιτήσω να μου γράψετε περιληπτικά τις ιδεολογικές σας θέσεις αντί να σας εξετάσω αξιοκρατικά, με βάση τις δεξιότητές σας, σωστά; Ήθελα να κάνω ένα μικρό πείραμα για την θέση που άνοιξε και ομολογώ πως ήδη τα αποτελέσματα είναι ενθουσιώδη. Αρχικά, θα σας πω πως όλοι κάνατε το πρώτο μεγάλος λάθος. Δεχτήκατε να απαντήσετε σε ένα φυλλάδιο που σας κρίνει ιδεολογικά, κομματικά και όχι με βάση τις σπουδές σας, τις γνώσεις σας ή την προϋπηρεσία σας. Σωστά;΄΄Ο Τάσος σπεύδει να του απαντήσει: ΄΄ Κοιτάξτε το ζητούμενο είναι πως εγώ ήθελα απλά να αποδείξω…΄΄ —Μην προσπαθείτε να δικαιολογηθείτε σας καταλαβαίνω. Αυτό βέβαια δεν σας κρίνει για τη θέση εργασίας που έχει ανοίξει. Η δουλειά λοιπόν έχει ως εξής. Λόγω των δύσκολων εποχών που διανύουμε και γενικότερα της οικονομικής κρίσης που έχει ξεσπάσει τον τελευταίο καιρό, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μία θέση που θα έχει να κάνει με την απόλυση των εργαζομένων. Δηλαδή θα σας δίνουμε εμείς μία λίστα με το προσωπικό που πρόκειται δυστυχώς να χάσει τη δουλειά του και εσείς θα καλείτε τους υπαλλήλους στο γραφείο σας, κάνοντας λιγότερο οδυνηρή την είδηση της απόλυσης. Κι αυτό γιατί δεν θα θέλαμε να είχαμε περιπέτειες με τα δικαστήρια. Θα σας κάνουμε αρχικά μία μικρή εκπαίδευση στο πώς να απαλύνετε τον πόνο των εργαζομένων στο άκουσμα της απόρριψης και πώς θα τους κάνετε να πιστέψουν πως μία φυγή από ένα εργασιακό χώρο ρουτίνας και μηδενικών προοπτικών μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για αναζωογόνηση και δημιουργία  νέων στόχων. Πώς σας φαίνονται όλα αυτά;, είπε ο υπερβολικά κουστουμαρισμένος ηλικιωμένος. Ο Τάσος σκέφτεται, τον κοιτάει αμήχανα και χωρίς να έχει συντάξει κάποια σοβαρή πρόταση στο μυαλό του λέει: ΄΄ Απ’ τη στιγμή που κατάλαβα το νόημα του πειράματός σας δεν πρόκειται να πέσω στην παγίδα και να αρνηθώ αυτή τη δουλειά. Θα συνεχίσω να πολεμάω για κάτι γουρούνια σαν και σας, εάν χρειαστεί να χάσω τη δουλειά μου θα το κάνω, αλλά δεν πρόκειται προς το παρόν να αρνηθώ..΄΄ Ο γέρος κοίταξε χαμογελώντας τον Τάσο, αυτός ανταπόδωσε το χαμόγελο χωρίς να γνωρίζει πως ουσιαστικά έπεσε στην παγίδα του εργοδότη, ο οποίος έλαβε μία ατέλειωτη ικανοποίηση για όλους αυτούς που πολεμούν εναντίον του, για τις συνθήκες εργασίας που έχει επιβάλλει. Το ίδιο συνέβη και στη συνέχεια με το Γιώργο και τον Παύλο. Οι απαντήσεις που ακούστηκαν ήταν πάνω κάτω οι εξής: ΄΄ Θέλω οι συμπολίτες μου να δουλεύουν ξέρετε.. Όμως το πρόβλημα δεν το έχω με εσάς αλλά με αλλοεθνείς που θα μπορούσαν να μου πάρουν τη δουλειά μέσα στην ίδια μου τη χώρα. Ή ακόμα και τους Έλληνες που τους υποστηρίζουν. Θέλω να συνεισφέρω στον αγώνα για μια Ελλάδα με πολίτες τους Έλληνες, γι’αυτό άλλωστε σε ένα πόλεμο θα υπάρξουν και θύματα… Ας είμαι λοιπόν εγώ αυτός που κάποια στιγμή μπορεί να ευχαριστούν και εγώ αυτός που θα τους εξιλεώσει..΄΄ Η τελευταία άποψη για το είδος της εργασίας που θα αναλάμβαναν ήταν η εξής: ΄΄ Θα ήθελα μια δουλειά στην οποία να μπορώ να απολύω συγχρόνως  υψηλά υφιστάμενα πρόσωπα με φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς. Θα ήθελα κάποια στιγμή στο μέλλον να επικρατήσει μία μικρή Μαριναλέντα εδώ μέσα. Μπορεί να μην γίνεται αλλά αν γνωρίζω ότι έχω περιθώρια εξέλιξης σαφώς και θα ήθελα να το προσπαθήσω…΄΄

Είχε βραδιάσει, ο ηλικιωμένος εργοδότης βρισκόταν σπίτι του καθισμένος σε ένα μεγάλο, μαύρο, δερμάτινο καναπέ. Πληκτρολογεί έναν αριθμό στο κινητό του τηλέφωνο, η άλλη γραμμή απαντάει και αμέσως τον πιάνει ένα βραχνό, άρρωστο, δυνατό γέλιο. Μόλις ηρέμησε λέει στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου: ΄΄ Η μέρα σήμερα αγαπητέ μου ήταν συγκλονιστική. Τρία στα τρία που λέμε! Θα τους προσλάβω τελικά και τους τρεις, έχω εντολή να αντιμετωπίσω αυτό το ψυχανώμαλο  πρότζεκτ πολύ προσεκτικά, για να μην δημιουργηθούν ταραχές και ξεκινήσουν πάλι τις καταλήψεις τους, με τα κωλοαιτήματά τους… Ναι, σωστά τα λες. Βέβαια, μα αυτός είναι ο σκοπός, ποιος θέλει να δημιουργήσει φοβίες και συνθήκες τρόμου στο προσωπικό που θα παραμείνει;΄΄ Βάζει τα πόδια του πάνω στο δερμάτινο σκαμπό, αλλάζει μηχανικά κανάλι στην τηλεόραση και αποχαιρετάει τον άγνωστο φίλο του: ΄΄  Τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς..!΄΄