Η επιλογή μιας ακροδεξιάς ΄΄αλληλεγγύης΄΄.

Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών είναι πολλοί εκείνοι που ακόμα αναρωτιούνται τον λόγο που η χρυσή αυγή πήρε τόσο μεγάλα ποσοστά στις δραματικές εκλογές, που όλα δείχνουν ότι θα επαναληφθούν. Άκουσα πολλές φορές ένα ”γιατί” από μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων με τους οποίους συναναστρέφομαι. Ομολογώ πως κι εγώ στην αρχή με όση ψυχραιμία μπορούσα να έχω, αναρωτήθηκα το ίδιο. Γιατί η χρυσή αυγή να λάβει το ποσοστό του 6,97%; Τι ήταν αυτό που ώθησε ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων να ρίξουν το ψηφοδέλτιό τους στην κάλπη;

Κάποιοι θα σκεφτούν τις πολιτικές ευθύνες των άλλων κομμάτων, την κοινωνική εξαθλίωση, την εφήμερη μόδα μιας  οργάνωσης που κάνει νούμερα ενώ δεν μπόρεσε ποτέ ουσιαστικά να βρει το βήμα για να εκφράσει τις θέσεις της σε οποιοδήποτε τηλεοπτικό κανάλι. Προσωπικά σκέφτηκα να απομακρυνθώ από επαναλαμβανόμενες σκέψεις και αξιόλογες πολιτικές παρατηρήσεις και να προσπαθήσω να δώσω την δική μου ερμηνεία  με βάση τις συναισθηματικές και κοινωνικές συνέπειες που απορρέουν από τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος, την ανεργία, την περιθωριοποίηση της νέας γενιάς, την παπαγαλίστικη γνώση, τις εναλλαγές μεταξύ εξιδανικευμένου κόσμου και σκληρής πραγματικότητας.

Όπως είναι γνωστό κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Ζώντας σε ένα αστικό περιβάλλον η κοινωνική αναγνώριση, η επίτευξη στόχων, η ίση αντιμετώπιση ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο, η ισορροπία,η ευημερία, η κοινωνική αλληλεγγύη, το χρηματικό κέρδος, η κοινωνική ανέλιξη, είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις επιθυμίες ενός νέου και όχι μόνο ανθρώπου, προκειμένου η ζωή του να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της κοινωνίας, ενός δημοκρατικού πολιτεύματος που ορίζει δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Ωστόσο η κατάσταση σήμερα δεν συνάβδει με τις αρμονικές και παχυλόμισθες εποχές του παρεθόντος. Μιας και το χρήμα είναι αυτό που μπορεί και καθορίζει την βιωσιμότητα ενός νοικοκυριού, τα άτομα ως μονάδες αναζητούν τρόπους για να ανατρέψουν την υπάρχουσα κρίσιμη οικονομική τους κατάσταση. Όταν το κράτος παρέχει μειωμένο επίδομα ανεργίας στους άνεργους, όταν δεν κινείται καθόλου η αγορά, όταν η εύρεση εργασίας καταλήγει να είναι μία απογοήτευση σε συνδυασμό με την αύξηση των φόρων, τότε το άτομο αυτό αποφασίζει να λάβει δράση.

Η διαμαρτυρία του μπορεί να πάρει την μορφή δράσης υιοθετώντας τις πολιτικές θέσεις ενός κόμματος, ενός κινήματος, μιας οργάνωσης.  Το θέμα είναι με τι κριτήρια θα τo επιλέξει; Τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις έχουν να κάνουν με το άμεσο ή έμμεσο κοινωνικό περιβάλλον με το οποίο συναναστρέφεται. Τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις δηλαδή εξαρτώνται από την παιδεία που έχει λάβει, το οικογενειακό περιβάλλον, το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, τα ενδιαφέροντά του, τις φιλοδοξίες του, την κοινωνική αποδοχή ή περιθωριοποίησή του. Για παράδειγμα η κοινωνική απομόνωση σε ένα περιβάλλον όπως αυτό του σχολείου, μπορεί να οδηγήσει το άτομο στην κατάθλιψη, την εσωστρέφεια και εν τέλει σε μία μελλοντική αντίδραση. Το άτομο όμως που μεγαλώνει φυσιολογικά σε ένα υγιές περιβάλλον,  ανταλλάσοντας ιδέες, απόψεις, προβληματισμούς εξερευνώντας τον κόσμο και την κοινωνία, σχηματίζει με μεγαλύτερη άνεση πολιτική σκέψη, φιλελεύθερες ιδέες, ειρηνική στάση, κάτι το οποίο τον οδηγεί και σε διαφορετικά μέσα πάλης και αντίστασης όταν αυτό κριθεί απαραίτητο.

Ένα παράδειγμα που με έκανε να συνειδητοποιήσω την ανυσηχητική ανάγκη των νέων για ένα άλλο είδος συλλογικότητας, αλληλεγγύης και ανατροπής του πολιτικού σκηνικού είναι η ταινία ”Το Κύμα’. Βέβαια η ανάγκες αυτές μπορούν να βρουν έδαφος είτε στα πλαίσια μιας φιλελεύθερης ιδέας είτε σε σκέψεις απολυταρχικές, φασιστικές και ολοκληρωτικές

Το «Κύμα» διαδραματίζεται σε ένα σύγχρονο γερμανικό λύκειο και είναι σαν ένα πείραμα που μοιάζει με ανατομία του ναζισμού. Το πείραμα αυτό γίνεται στο πλαίσιο μιας εκπαιδευτικής εβδομάδας, στη διάρκεια της οποίας μια σχολική τάξη μετατρέπεται σε εκκολαπτήριο νεοναζί. Ενας αντικομφορμιστής καθηγητής, πρώην ακτιβιστής, αναλαμβάνει απρόθυμα να οργανώσει στην τάξη του ένα εργαστήριο πολιτικής επιστήμης και να διερευνήσει την έννοια της αυτοκράτειας (η απόλυτη εξουσία, η πλήρης ελευθερία, η αυτοκυριαρχία), η οποία αποτελεί, κατά τεκμήριο, θεμέλιο της δικτατορίας. Οι μαθητές, που συμμετέχουν εθελοντικά στο «πείραμα», τον εκλέγουν αρχηγό της τάξης και αρχίζουν σταδιακά να απεμπολούν την ατομικότητά τους στο όνομα του ομαδικού πνεύματος. Ο καταλύτης γι’ αυτή τη μετάλλαξη της συμπεριφοράς τους είναι η αυστηρή πειθαρχία. Στα μέσα της εβδομάδας ντύνονται ομοιόμορφα, θέτουν τα όριά τους με τον υπόλοιπο κόσμο και αναζητούν ένα σύμβολο ως κώδικα επικοινωνίας, αλλά και σημάδι ισχύος της ομάδας τους. Προς τα τέλη της εβδομάδας, χαιρετούν στρατιωτικά και επιδίδονται σε βιαιότητες. Η σχέση δασκάλου – μαθητή έγινε σχέση λοχία -στρατιώτη και το δημοκρατικό σχολείο μετατράπηκε αίφνης σε κέντρο νεοσυλλέκτων!

Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν οι μαθητές να γοητευτούν από την ομοιομορφία που απαρτιζόταν η ομάδα, άρχισαν να θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί στο εσωτερικό ένα κλίμα ευφορίας, ένα αίσθημα ικανοποίησης, να αναδειχθεί η έννοια της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, δίχως να έχουν καταλάβει πως κατά τον ίδιο τρόπο είχε πράξει το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του Χίτλερ. Η πειθαρχία, η δύναμη του συνόλου, ο σεβασμός (εγέρθητι!) μεταξύ των μελών, η υπακοή και η αίσθηση  απόκτησης ενός είδους κοινωνικού αυτοπροσδιορισμού και προσανατολισμού, οδήγησε τα μέλη της ομάδας σε ακραίες καταστάσεις φέρνοντας στην επιφάνεια την επικινδυνότητα μίας τέτοιας κατάστασης.

Η χρυσή αυγή ως πολιτικοί απατεώνες αποφεύγουν και αρνούνται προς το παρόν να ταυτιστούν με το Γ’ Ράιχ και το φασιστικό τους νοσταλγικό παρελθόν. Η αποτυχία στην εκπαίδευση συνολικά και η αδιαφορία του πολιτικού συστήματος στην διαμόρφωση της προσωπικότητας της νέας γενιάς οδήγησε τις ηλικίες 18-35 να ψηφίσουν υπέρ ενός κόμματος της ακροδεξιάς. Αυτή είναι τουλάχιστον μία εκδοχή. Η αντίδραση λοιπόν έχει δύο πλευρές και το ελληνικό κράτος δεν ανταποκρίθηκε όταν η κοινωνία της έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, δεν λειτούργησε παιδαγωγικά, αντίθετα με αριθμητική ακρίβεια, οδήγησε ένα μεγάλο μέρος των νέων στο γκρεμό. Μία νέα γενιά που αναζήτησε το γιατί μόνη της χωρίς καμία καθοδήγηση και πίστεψε στην πρώτη αντιδραστική αλήθεια που βρέθηκε μπροστά της.

Διότι ΄΄Η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα και τα ιδανικά που λείπουν από το κοινωνικό περιβάλλον των παιδιών είναι τα στοιχεία που δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για πάσης φύσεως δικτατορίες…΄΄

Άλλωστε οι στόχοι διαφορετικών ιδεολογιών στον αγώνα κατά της πλουτοκρατίας, των κεφαλαιούχων, των μεγάλων δικαιούχων του συστήματος δεν έχουν και τεράστιες αποκλίσεις. Από τη μία είναι τα εργατικά σοσιαλιστικά κινήματα και από την άλλη τα εθνικιστικά. Κοινό τους στοιχείο η ελευθερία, η ισότητα, η αδελφοσύνη. Και τα δύο είναι κατά του υπάρχοντος συστήματος. Καθένα από αυτά βέβαια είχαν διαφορετικό σημείο αναφοράς. Συγκρούσεις μισθωτών εργατών με τους ιδιοκτήτες των οικονομικών δομών που δούλευαν οι μισθωτοί εργάτες για το εργατικό κίνημα, και σύγκρουση των πολυάριθμων καταπιεσμένων λαών με βάση γλωσσικά, θρησκευτικά χαρακτηριστικά με κυρίαρχους λαούς μίας δεδομένης πολιτικής επικράτειας για το εθνικιστικό. Οι διαφορές είναι σαφώς πιο έντονες από τις ομοιότητες. Εκεί έγκειται και το σφάλμα.. Διότι απαραίτητη είναι η αναζήτηση μίας συλλογικής μορφής πάλης με δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Όταν θεωρείς τον εαυτό σου θύμα και επιθυμείς να τον μετατρέψεις σε θύτη προς όφελος της κοινωνίας, της ευημερίας και της ανάπτυξης, συμπεριλαμβάνεις όλες τις κοινωνικές ομάδες, δίχως φυλετικές, θρησκευτικές, ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές.

Κλείνω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλο από το βιβλίο του ΄΄Ημών των Ιδίων΄΄.

Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποιες από τις μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση, προσφέρουν υψηλές αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους. Δεν υποψιάζονται καν πως η καριέρα είναι η δική τους κοιλάδα των δακρύων. Για να πετύχεις σε αυτές τις δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Αλλού σε θέλουν τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τον κλάδο. Άλλο σειλς και άλλο φαϊνανς. Σ’ αυτή την κωμωδία του αγκρέσιβ ή του ρελαϊαμπλ δε θα σταματήσεις ποτέ να συμμετέχεις, αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά. Επίσης από την ημέρα που θα εισέλθεις σε έναν κλάδο, θα πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του, σα να μυείσαι σε θρησκευτική αίρεση. Ο κλάδος υπεράνω όλων…”

Πηγές:

  • Την κριτική για την ταινία ”Το Κύμα”(Die Welle) μπορεί να την διαβάσει κανείς εδώ.
  • Το λογότυπο S.O.S.iety βρίσκεται πρωτότυπο στην σελίδα : http://sos-iety.blogspot.com/
Advertisements

Όνειρα του παρελθόντος.

”Νέκρα”. Αυτή τη λέξη χρησιμοποιούμε πολλοί για να δηλώσουμε το μέγεθος της ανεργίας που καλπάζει. ”Δεν κινείται φύλλο”. ”Ξηρασία”. ”Τ’ιποτα”. ”Τον πούλο”. ”Σκούρα τα πράγματα”. ”Μπα”… Αντί να μιλάμε για το μέλλον μας κάθε φορά που βρισκόμαστε παρέα με γνωστούς και φίλους, συνεχίζουμε να συζητάμε για ένα παρόν που έχει κολλήσει στο παρελθόν. Γιατί άλλο το παρελθόν με τις δόξες του και άλλο το στάσιμο παρόν. Δεν έχουμε νέα. Περιοριζόμαστε στο να κουβεντιάζουμε τι αποφασίζουν οι άλλοι για μας και κλείνουμε απλά με μία θεωρητική αμφισβητήσιμη πρόβλεψη. Προσπαθείς να κρύψεις τον ενθουσιασμό σου για την αίτηση που έκανες για μία σύμβαση ορισμένου χρόνου. Το αναφέρεις στους φίλους χωρίς όμως να δηλώνεις την ώρα που περίμενες στην ουρά του ΚΕΠ για να τακτοποιήσεις την ίδια υπόθεση με άλλα 50 άτομα στη σειρά. Και σου λένε στις ειδήσεις: ο αριθμός των ανέργων σε σχέση με το 2010 έχει σχεδόν διπλασιαστεί…. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 857.656 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 4.440.050 άτομα και αυξήθηκε κατά 120.120 άτομα, σε σχέση με τον Σεπτέμβριο 2010 (αύξηση 2,8%) και κατά 36.547 άτομα σε σχέση με τον Αύγουστο 2011 (αύξηση 0,8%)……. Πολύ δύσκολη είναι η κατάσταση στην επαρχία, όπου η ανεργία καλπάζει. Σε επίπεδο περιφερειών της χώρας, στην “πρώτη πεντάδα” περιλαμβάνονται οι περιφέρειες της Δυτικής Μακεδονίας (24,2% τον Σεπτέμβριο 2011 από 16,3% τον Σεπτέμβριο 2010), της Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης (20% από 12,9%), της Ηπείρου (18,7% από 12,8%), της Θεσσαλίας (18,4% από 13,7%) και της Δυτικής Ελλάδας (18,3% από 13,1%)….

Νούμερα, στατιστικές, διαπιστώσεις και συμπεράσματα που δηλώνουν όσα βιώνουμε όλοι καθημερινά. Δεν χρειάζεται να ψάξεις στις ειδήσεις για να συνειδητοποιήσεις τι γίνεται. Τα πράγματα είναι απελπιστικά. Η Ελλάδα διαθέτει ένα πανέξυπνο, δημιουργικό και μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό χωρίς να αξιοποιείται. Μα φυσικά και είναι γνωστό σε όλους αυτό. Τα χρόνια περνάνε, οι νέοι των 20 γίνονται 25, των 25 γίνονται 30 και τα όνειρα αρχίζουν να φεύγουν, να απορρίπτονται απ’ τους ίδιους και τελικά η μοναδική ευκαιρία για ζωή να πετάγεται φρέσκια και καλοαναθρεμμένη στο καλάθι των αχρήστων. Γιατί ένας νέος στα 35 δεν είναι φυσικά γέρος αλλά τα όνειρα είναι σαν τα χρόνια ενός σκύλου. 1 χρόνος ζωής είναι 10 όνειρα ή στόχοι που προσπαθήσαμε να υλοποιήσουμε. Τα όνειρα χτίζονται μεν αλλά την κατάλληλη στιγμή πρέπει άμεσα να τεθούν σε εφαρμογή. Διαφορετικά η ευκαιρία για δημιουργία και πραγμάτωση όσων καταφέραμε να διδαχτούμε θα γκρεμιστούν στο λεπτό. Έτσι σε μια μέση ηλικία θα έχουμε αναγκαστεί να απορρίψουμε σχεδόν όλα όσα αγαπήσαμε και θα κάνουμε κάτι που ίσως να μην θέλαμε ποτέ να σκεφτούμε. Θα συμβιβαστούμε. Και αυτό είναι το λάθος που κάνουν πολλοί από μας. Θα μου πεις βέβαια τι άλλο να κάνεις; Όταν δεις ότι σου κλέβουν τις σκέψη, την έμπνευση, τη δημιουργικότητα, τις ευκαιρίες; Θα συμβιβαστείς.. Εκεί λοιπόν βρίσκεται η παγίδα. Αδικία υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Τώρα την ζούμε σε μία πολύ κακή και διαβολική μορφή. Όπως ένα φυλακισμένος δεν χάνει ποτέ την ελπίδα του για μια καλύτερη ελεύθερη ζωή,έτσι κι εμείς έχουμε χρέος, ακόμα και στα λάθη των άλλων, να μην χάνουμε τον προσανατολισμό μας και τις ιδέες μας. Γιατί αν δεν μπορέσουμε να εργαστούμε με βάση αυτό που αγαπάμε, τουλάχιστον ας το κρατήσουμε ως μία ενασχόληση προσωπική, δημιουργική και εξιλεωτική για εμάς. Γιατί το δικαίωμα στην εργασία μπορεί να μας το έχουν αφαιρέσει εδώ και καιρό, όμως το δικαίωμα της έκφρασης και της προσωπικής υποκειμενικής βούλησης για οποιοδήποτε αντικείμενο του κόσμου δεν θα καταφέρει να μας το στερήσει κανείς. Η ιστορία το έχει αποδείξει.

Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους.

Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους. Όχι δεν είναι η ταινία που με έκανε να αναφερθώ στον τίτλο αυτό αλλά ο ίδιος ο τίτλος. Η ζωή παίζει επικίνδυνα παιχνίδια άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα. Στο βάθος του χρόνου  βλέπεις πράγματα που πολλές φορές δεν τα περιμένεις. Οι ιστορίες των ανθρώπων είναι πάντα ξεχωριστές και πρωτότυπες ακόμα και αν μοιάζουν σαν μια σταγόνα νερό μεταξύ τους. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος σε κάθε τέτοια ιστορία είναι διαφορετικός, ξεχωριστός, σε κρίσιμες στιγμές θα ενεργήσει σίγουρα διαφορετικά από κάποιον άλλο, ακόμα και αν η έκβαση της ιστορίας ή το τέλος θα είναι παντελώς το ίδιο.

Στη ζωή λοιπόν πολλές φορές θεωρούμε μερικά πράγματα δεδομένα. Για παράδειγμα οι γονείς οι οποίοι θεωρούνται μορφωμένοι, καλοαναθρεμμένοι, έχοντας γνώση μιας στοιχειώδους διδακτικής θα μεγαλώσουν λογικά ένα φυσιολογικό παιδί που θα μπορέσει στο μέλλον να ακολουθήσει το επάγγελμα που αγαπάει με βάση το ταλέντο που ανακάλυψε ότι έχει, τα υγιή ερεθίσματα που τον οδήγησαν σε μια συγκεκριμένη αξιόλογη επιλογή κλπ. Όπως δηλαδή συμβαίνει με πολλές οικογένειες που έχουν τους οικονομικούς πόρους να στηρίξουν το παιδί τους. Το ένα δηλαδή συνεπάγεται του άλλου. Και γι’αυτό το λόγο θα υποθέσω πως: σωστοί γονείς ίσον σωστά παιδιά. Εύποροι γονείς  ίσον μορφωμένα παιδιά. Γονείς με ορθή κοινωνική συμπεριφορά ίσον ευγενή παιδιά. Όλα αυτά βέβαια δεν αποτελούν την άποψη εκείνου που τα γράφει, απλά οι σκέψεις αυτές ίσως να αντικατοπτρίζουν ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας, οπότε και η επιφανειακή μου θεωρία να βρίσκει μία αποδοχή σε κάποιος άλλους, άρα ορθή.

Υπάρχουν όμως και άλλες περιπτώσεις ανθρώπων. Χωρισμένοι γονείς με προβλήματα συμπεριφοράς πριν καν φέρουν στον κόσμο ένα παιδί. Γονείς που είναι μαζί αλλά η ανορθόδοξη πολλές φορές συμπεριφορά τους λειτουργεί ως έναν αρνητικό πόλο έλξης για το παιδί. Σε αυτή την περίπτωση οι γονείς (για οικονομικούς, προσωπικούς, βιωματικούς, ψυχολογικούς λόγους) απομακρύνονται από αυτό, εκείνο αναγκάζεται να δει το σκληρό πρόσωπο της ζωής πρόωρα και με βάση τον μιμητικό χαρακτήρα που έχει λάβει από τους γονείς του να φτάσει στο σημείο είτε να ακολουθήσει τα βήματά τους είτε να προσπαθήσει να αποφύγει το ίδιο μονοπάτι που διάπλατα η ζωή αναγκαστικά το σπρώχνει να ακολουθήσει. Η ιστορίες της ζωής όμως είναι ατέλειωτες, με άπειρους συνδυασμούς οπότε μία ευκατάστατη οικογένεια μπορεί κάλλιστα να είναι αποστασιοποιημένη απ’το παιδί της, απορροφημένη στο πρωταθλητισμό του κέρδους ο οποίος απαιτεί θυσίες και λιτοδίαιτες συναναστροφές. Με αυτό τον τρόπο και σε συνδυασμό με την ανθρώπινη κρίση που επικρατεί στις μέρες μας η σκέψεις απογοήτευσης και εγκατάλειψης της επαναλαμβανόμενης προσπάθειας δίχως ιδιαίτερα και εμφανή αποτελέσματα αυξάνονται συνεχώς.

Αλλάζοντας πορεία, θα αναφερθώ στα επαναλαμβανόμενα δυσάρεστα φαινόμενα των δύο τελευταίων χρόνων, ανθρώπων που οδηγήθηκαν στην έσχατη λύση της αυτοκτονίας :΄΄Συγγνώμη, για όλα φταίω εγώ που δεν τα κατάφερα;΄΄Αυτό είναι το απολογητικό σημείωμα που άφησε στους αγαπημένους του ο επιχειρηματίας από το Ηράκλειο Κρήτης που αυτοπυροβολήθηκε γιατί χρεοκόπησε η επιχείρησή του. Ένας άλλος επιχειρηματίας αυτοκινήτων  επί της περιφερειακής οδού Τρικάλων – Ιωαννίνων απαγχονίστηκε λόγω οικονομικής αποτυχίας. Ένας νέος από το Παλαιό Φάληρο βρέθηκε νεκρός με μία πλαστική σακούλα στο κεφάλι, αφήνοντας πίσω του τρεις επιστολές. Η αιτία της πράξης αυτής; Η ανεργία. Ένας άλλος 54χρονος επιχειρηματίας από την Αγία Βαρβάρα έβαλε τέρμα στη ζωή του λόγω χρεών. Ένας 37χρονος οικογενειάρχης από τα Ιωάννινα αυτοκτόνησε και αυτός λόγω της ανεργίας, με ένα αύριο δίχως μέλλον. Τα περιστατικά δεν τελειώνουν ενώ η ραγδαία αύξηση τέτοιων κρουσμάτων έχουν δημιουργήσει μεγάλη σύγχυση στο κοινωνικό σύνολο, φόβο και ανασφάλεια ακόμα και για τον διπλανό μας.

Τα ίδια φαινόμενα σε μεγαλύτερη συχνότητα αρχίζει να εμφανίζει η νέα γενιά εδώ και πολύ καιρό. Διέκρινα μέσα από τις πολλές διαφορετικές εκδοχές στη ζωή των νέων δύο περιπτώσεις εντελώς αντίθετες και οξύμωρες. Από τη μία υπάρχουν νέοι άνθρωποι οι οποίοι με τη στήριξη των γονιών τους κατάφεραν να τελειώσουν ικανοποιητικά το λύκειο και να εισέλθουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στήριξη ηθική, ενίοτε οικονομική και η ζωή σου ανοίγει τα φτερά της για νέες εικόνες, νέες ανθρώπους, νέες ιδέες, με ανοιχτούς ορίζοντες με καθαρά και νόμιμα ηθικά κριτήρια. Κάπως έτσι χαρακτηρίζεται μία μέση ελληνική οικογένεια η οποία συμβάλλει με πολλούς τρόπους στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών της. Τα παιδιά ως αντάλλαγμα κάποια στιγμή στο μέλλον θα ανταποδώσουν τις θυσίες αυτές με την πολυπόθητη απόκτηση του πτυχίου, την εύρεση ενός αξιόλογου επαγγέλματος και το ξεκίνημα μίας νέας ζωής που κατακτήθηκε με κόπο και από τις δύο πλευρές. Είναι ουσιαστικά ένας άγραφος οικογενειακός νόμος που αυτόματα παραπέμπει σε ένα είδος συμφωνίας και από τις δύο μεριές, στο τέλος όλοι -ως ένα βαθμό- θα είναι ικανοποιημένοι, περήφανοι και εξασφαλισμένοι. Από την άλλη υπάρχουν νέοι άνθρωποι που η ζαριά των γονιών τους δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση, ένα προβληματικό περιβάλλον με εντάσεις στο εσωτερικό του μπορεί να προκαλέσει μία σειρά από προβλήματα στα νέα παιδιά. Η απόρριψη για παράδειγμα μπορεί να οδηγήσει πολλούς νέους σε εφήμερες δουλειές (αφού είναι ανύπαρκτη η ηθική και οικονομική στήριξη), σε κοινωνικούς κύκλους με αρνητικές επιρροές και γενικότερα η πτώση, το πεσμένο ψυχολογικό ηθικό και η αβεβαιότητα αποτελούν ένα μεγάλο αδιέξοδο στη ζωή τους.

Κι όμως στην πρώτη περίπτωση οι άνθρωποι που συναντούν ξαφνικά μπροστά τους την ανεργία, το αβέβαιο μέλλον, την απόρριψη στην αγορά εργασίας και περαιτέρω του νέου κοινωνικού συνόλου που συναναστρέφονται συνήθως μετά την ηλικία των 22, 23 ετών, οδηγούνται στο περιθώριο, απογοητεύονται, κλείνονται στον εαυτό τους και στο τέλος ο κίνδυνος εγκατάλειψης της ίδιας της ζωής είναι πλέον πολύ εφικτός. Στην δεύτερη περίπτωση η (αναπόφευκτη) καλλιέργεια μιας συνολικής αβεβαιότητας σε βάθος χρόνου, αφυπνίζει το αίσθημα της επιβίωσης, της προσπάθειας και της επίτευξης μικρών κάθε φορά στόχων. Πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε το πρόβλημα του διπλανού μας, να δούμε κατάματα την πικρή αλήθεια και να αποφύγουμε τις μελλοντικά παραδείγματα των επιχειρηματιών που έμαθαν να κερδίζουν αυτό που θέλουν, χωρίς όμως να λαμβάνουν υπόψιν τους πως το υπέρτατο αγαθό είναι η διατήρηση της ίδιας μας της ζωής.

Σημείωση: Οι σκέψεις αυτές δεν είναι απόλυτες, κάθε κομμάτι αυτής της ανάρτησης μπορεί ως αυτούσιο να αποτελέσει την αρχή  μίας εκτενέστατης συζήτησης με πολλές διαφορετικές εκδοχές.

Η συναισθηματική κατοχή των Αγανακτισμένων.

Αυτή η νέα γενιά… Την χαρακτηρίζουν καλομαθημένη, βολική, ημιμαθής, γραφική, αδιάφορη, περαστική, καταθλιπτική, εφήμερη, αποπροσανατολισμένη, ”εύκολη”, κοιμισμένη, παθητική, σιωπηρή… Με δύο λέξεις δεν θες και πολύ να δημιουργήσεις μία εξίσου αρνητική σημασία γι’αυτήν. Δίχως όνειρα, χωρίς κέφι, μη αναστρέψιμη, χωρίς γνώση, χωρίς κριτική σκέψη κλπ κλπ… Στο παρελθόν, οι καθ’όλα νόμιμες ευνοϊκές μεταχειρίσεις, το σύστημα πατρονίας που επικρατούσε ανέκαθεν στη χώρα μας, η αντίληψη ενός γνώριμου δικτύου πελατειακών σχέσεων οδήγησαν τους γονείς στην πρόσληψη τους στο δημόσιο εύκολα, παθητικά, σιωπηρά, μη αναστρέψιμα. Πολύ πιθανόν χωρίς ιδιαίτερη γνώση του αντικειμένου, χωρίς κριτική σκέψη , έχοντας μία πλήρη άγνοια για τους τρόπους ανάθεσης των καθηκόντων και των ικανοτήτων σε έναν που προσδιοριζόταν γι’αυτή τη θέση κλπ κλπ… Στο πρόσφατο παρελθόν, οι γονείς αυτοί κατάφεραν με αυτό τον τρόπο να χτίσουν σπίτι, να κάνουν οικογένεια, να χαρούν το περίφημο ” αμερικανικό όνειρο”. Εκείνη την εποχή οι υποσχέσεις, οι δεσμεύσεις και τα θελήματα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις έπιασαν τόπο σε πρακτικό επίπεδο. Η μεταπολίτευση δηλαδή έφερε στο προσκήνιο έννοιες όπως ελευθερία, δημοκρατία, δικαιώματα που δια μαγείας πραγματώθηκαν με τον πιο λανθασμένο τρόπο. Διότι η οικονομική, διοικητική, εκλογική και πολιτική ασυδοσία δεν συνάδει με όρους όπως αξιοκρατία, δικαιοσύνη, δίκαιη κατανομή (αγαθών, πόρων, αμοιβών, εργασιακής προσφοράς και ζήτησης κλπ), ούτε με δηλώσεις πολιτικών που έμειναν στην ιστορία ως οι πιο αποτυχημένες απόπειρες που είχαν ως στόχο τον πραγματικό εκδημοκρατισμό της χώρας. Στο παρόν, οι γονείς κατάφεραν παραδόξως να δημιουργήσουν το κατάλληλο έδαφος για τα παιδιά τους, δίνοντάς τους τα κατάλληλα εφόδια για να αποτελέσουν επιτέλους το πιο άρτιο και σωστά εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό που πάντα χρειαζόταν αυτή η χώρα. Στο παρόν το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας είναι απόφοιτοι πανεπιστημίων και ανωτάτων τεχνολογικών ιδρυμάτων, δεν τίθεται επίσης θέμα αναλφαβητισμού. Φτάνουμε στο σήμερα για να διαπιστώσουμε πως η ανεργία έχει εκτοξευτεί στα ύψη, η χώρα μας δεν μπορεί να απορροφήσει τον πυρήνα της εργατικού πλεονάσματος που διαθέτει και , ακόμη χειρότερα, βρίσκεται υπό οικονομική κατοχή, έρμαιο των ευρωπαϊκών κρατών. Τι συνέβη τελικά; Μήπως η φιλολογίες και οι μαθηματική υπολογισμοί δεν έχουν μία κοινή συνιστώσα; Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως μιλάμε κάθε φορά με μαθηματική γλώσσα… Τόσο τοις εκατό η ανεργία, ένας στους τρεις απολύθηκαν… Δυστυχώς μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές που τους δόθηκε μία ευκαιρία να ζήσουν και αυτή χρόνο με το χρόνο χάνεται. Ένας νέος με μέση ηλικία τα 25 χρόνια, έχει οδηγηθεί πλέον σε μία κατάσταση θλίψης και μοιρολατρίας. Κουράστηκε να σκέφτεται, να ονειρεύεται και να πιστεύει. Η μόνη του ελπίδα, γιατί όχι, είναι η φωνή των Αγανακτισμένων, δεν έχει τίποτα να χάσει.. Ζωγραφίζει πανό, σκαρφίζεται συνθήματα, χτυπάει κατσαρολικά, τραγουδάει ηρωικά άσματα του Θεοδωράκη που κάποτε ενέπνευσαν κι άλλους… Ακόμα και μέσα από τις φωνές, τις ανομοιόμορφες μελωδίες και ομοιοκαταληξίες των συνθημάτων, αυτός εκφράζεται, δημιουργεί, εξωτερικεύει όση ενέργεια δεν μπόρεσε ποτέ να εκτονώσει…