Από την κομματική στην πολιτική συνείδηση.

Θα δημιουργήσω μια υποθετική πραγματικότητα. Πως γίνεται αυτό; Σκαρφίζεσαι ένα συλλογισμό, δημιουργείς ένα πλαίσιο, ένα περιβάλλον που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα,το οποίο ωστόσο να είναι καθολικά αποδεκτό. Όταν το πλαίσιο δηλαδή που συνθέτεις  αντιστοιχεί από τη μία σε γεγονότα της καθημερινότητας (όπως η κρίση, τα σκληρά μνημονιακά μέτρα, η ανεργία κλπ) και από την άλλη υπερβαίνει τη λογική, αλλά εξακολουθεί ωστόσο να είναι πραγματική αφού αντιπροσωπεύει αυτούς που την υποστηρίζουν ( θέσεις κομμάτων, στόχοι, δηλώσεις για ανάπτυξη, η σωτηρία της χώρας, ”λεφτά υπάρχουν” κλπ). Θα αναφέρω λοιπόν ορισμένες θέσεις των ελληνικών κομμάτων, τους στόχους που θεωρούν ότι έχουν πετύχει, τις βαρύγδουπες υποσχέσεις τους και ορισμένες -τυχαίες ίσως- τοποθετήσεις για την κατάσταση που θεωρούν ότι επικρατεί τα τελευταία χρόνια. Μην ξεχάσετε ένα πράγμα διαβάζοντάς το. Πάρτε στα σοβαρά όσο δήλωναν και δηλώνουν ακόμα. Μόνο τότε θα καταλάβουν μερικοί πως δεν πρόκειται απλά για ένα πολιτικό παιχνίδι. Πρόκειται για οργανωμένο κύκλωμα το οποίο εκμεταλλεύοντας το  αναφαίρετο δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, κατάφερε να ασκήσει επιρροή κάτω από τα κομματικά χρώματα της νομιμότητας και να μας οδηγήσει ασυνείδητα ξανά και ξανά στις κάλπες.

ΠΑΣΟΚ : Στην ιστοσελίδα του κόμματος με δύο μόλις κλικ εμφανίστηκαν μπροστά μου οι δηλώσεις, οι στόχοι του κινήματος για το έτος 2009. Καλά θυμάστε, τότε με τις εθνικές εκλογές. Συγκεκριμένα αναφέρει:

Ανάταξη της οικονομίας – αναθέρμανση της αγοράς – ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας – ένεση ρευστότητας στην αγορά.         ΓΕΓΟΝΟΣ:  Σύμφωνα με την  Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου από το 2010 μέχρι και σήμερα έχουν κλείσει 68.000 επιχειρήσεις.  Σε ορισμένες περιοχές της χώρας τα ”λουκέτα”  αγγίζουν και το 40%. Τα αίτια είναι η αύξηση της ανεργίας, η απώλεια εισοδήματος για τους ιδιοκτήτες ακινήτων, η γενικότερη πτώση στην κατανάλωση.

Προστασία και ενίσχυση της απασχόλησης και στήριξης των ανέργων.         ΓΕΓΟΝΟΣ: Σύμφωνα με την Ελληνική Σταστική Αρχή τον περασμένο Νοέμβριο η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 20,9%, ξεπερνώντας τους 1.000.000 ανέργους στη χώρα μας.

Μείωση του φορολογικού βάρους προς όφελος των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων.         ΓΕΓΟΝΟΣ: ”Αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης για εισοδήματα από ενοίκια, τόκους καταθέσεων, μετοχές…”

Καταπολέμηση της ακρίβειας, ξεκινώντας τη μάχη ενάντια στα μικρά και μεγάλα καρτέλ τα οποία αναγκάζουν τους καταναλωτές να πληρώνουν υψηλότερες τιμές στο ράφι.          ΓΕΓΟΝΟΣ: Έρευνα του Υπουργείου Ανάπτυξης έδειξε ότι  το κόστος των βασικών ειδών διατροφής για ένα μεσαίο ελληνικό νοικοκυριό έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

 Προστατεύουμε αποτελεσματικά τον καταναλωτή και ανακουφίζουμε τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.         ΓΕΓΟΝΟΣ: Σύμφωνα με Μη κυβερνητικές Οργανώσεις οι άστεγοι -μόνο στην Αθήνα υπολογίζονται στα 20.000 άτομα. Κατά τη διάρκεια του 2011 το 91,2 των ελληνικών νοικοκυριών είδε να μειώνεται θεαματικά το εισόδημά του με αποτέλεσμα να καταφεύγει σε δραστικές περικοπές στη κατανάλωση, ακόμη και στα τρόφιμα.

 Δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας παιδεία για όλους. Οικοδομούμε ένα εκαπαιδευτικό σύστημα που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας εποχής.         ΓΕΓΟΝΟΣ: Όπως επισημαίνει  ο γ.γ. της ΟΛΜΕ Θ. Κοτσιφάκης ”  Η μείωση των κρατικών δαπανών από το 2009 μέχρι και το 2015 θα είναι της τάξης των 1.436 εκατ. ευρώ, δηλαδή μείωση κατά 19,2% ”.

Αυτές οι αναφορές ενδεικτικά για να μην κουράσω.  Θεώρησα σημαντική αυτή τη μικρή αναφορά γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς αυτό το κόμμα ψηφίσαμε.. Και τώρα ας χαλαρώσουμε λίγο με μερικές δηλώσεις από ορισμένα άλλα κόμματα – δεν μπορώ να τα εξαντλήσω όλα εδώ. Τις απαντήσεις είτε θα τις γνωρίζετε είτε θα αντιστοιχούν με τα γεγονότα παραπάνω.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ : ‘‘ Αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα  που πιστεύει και επενδύει στα παιδιά της – Ανάπτυξη με Κοινωνική Δικαιοσύνη – Δικαιώματα για όλους με αντίστοιχες υποχρεώσεις απ’ όλους – Ελευθερία με Δημόσια Ασφάλεια (αυτό πώς γίνεται;) -Μιαν υπερήφανη Ελλάδα μέσα σε μιαν Ενωμένη Ευρώπη – Εξωτερική Πολιτική που εξασφαλίζει την Ειρήνη.

Έχω την εντύπωση ότι το μόνο λάθος που δεν θα κάνει η Νέα Δημοκρατία στις εκλογές που έρχονται είναι να ανακοινώσει σχέδιο εξόδου από την κρίση μέσα σε 100 ημέρες όπως έκανε ο Γ. Παπανδρέου!

Η τραγελαφική κατάσταση συνεχίζεται με την Δημοκρατική Συμμαχία. Μερικές από τις θέσεις του κόμματος είναι οι εξής:

Λιγότερους φόρους και να τους πληρώνουν όλοι. Άμεσα μείωση και σταθεροποίηση του φορολογικού συντελεστή επιχειρήσεων στο 20%.

Μείωση του ΦΠΑ σε βασικά είδη διαβίωσης, όπως επίσης και σε αγαθά και υπηρεσίες που συνιστούν τους πυλώνες της στρατηγικής ανάπτυξης της χώρας (λ.χ τουρισμός και αγροτικά προϊόντα μεσογειακής διατροφής και υψηλής προστιθέμενης αξίας).

Να επιδοτείται η εργασία και όχι η ανεργία, με μείωση των υψηλών ασφαλιστικών εισφορών κατά 10% και κατά 50% τα πρώτα τρία χρόνια για νέες επιχειρήσεις και για επιχειρήσεις που δημιουργούν νέοι κάτω από 30 ετών.

Ένα καλό παράδειγμα ερασιτεχνισμού είναι η κυρία Μπακογιάννη. Προσπαθεί να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό με το ίδιο θεατρικό έργο..

Και έρχεται σιγά σιγά το καλύτερο. Οι θέσεις του ΛΑΟΣ περιγράφονται με απόλυτη ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη στον Έλληνα πολίτη, ο οποίος με το πατριωτικό σθένος που τον διακρίνει καταφέρνει να διαβάσει το εθνικό του μανιφέστο με καμάρι και αξιοπρέπεια.

Το ΛΑΟΣ λοιπόν : Είναι ένα απόλυτα δημοκρατικό κόμμα.  Είναι ένα «ορθόδοξα» λαϊκό κόμμα (ορίστε;). Είναι ένα ανθρωποκεντρικό κόμμα. Είναι ένα ελληνοκεντρικό κόμμα (αλοίμονο).

Όμως το ΛΑΟΣ επίσης : Δεν είναι ένα κόμμα εθνικιστικό (τον αράπη κι αν τον πλένεις..)  Δεν είναι ένα κόμμα ακροδεξιό ( τώρα με τις Υπουργικές θέσεις, πάει, χαλάσατε κι εσείς.) Δεν είναι ένα κόμμα ρατσιστικό (απαπα, πιπέρι..) Αναρωτιέμαι βέβαια γιατί λίγο παρακάτω λέει  ΄΄Θεωρούμε ότι η ανεξέλεγκτη είσοδος παράνομων οικονομικών μεταναστών έγινε με την ανοχή και την ένοχη νομοθετικά αδράνειά της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και  λειτούργησε καταλυτικά σε βάρος της Δημόσιας Τάξης όσο και της ασφάλειας των πολιτών΄΄. Αυτή η αντίφαση μου θυμίζει τις τελευταίες δηλώσεις του Γεωργιάδη για ”πατριωτικό φιλελευθερισμό”!

Το καλύτερο σας το φύλαξα για το τέλος… ΚΚΕ. Ε; Τι λέτε;

Το ΚΚΕ λοιπόν έχει ορίσει ΄΄κανόνες για τα μέλη του κόμματος, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους δηλαδή έτσι ώστε να συνάβδουν με τις πολιτικές γραμμές του κόμματος.

Σύμφωνα με το ΚΚΕ το μέλος του κόμματος έχει τις παρακάτω υποχρεώσεις (ενδεικτικά):

΄΄Να συμμετέχει στις συνελεύσεις της ΚΟΒ που ανήκει. Να παίρνει μέρος προσωπικά στη συζήτηση, τη λήψη αποφάσεων και στην πρακτική δουλειά της οργάνωσής του. Να συμβάλλει στην επεξεργασία της πολιτικής του Κόμματος με τον προβληματισμό του και την πείρα από την πρακτική του δράση. Να εφαρμόζει τις αποφάσεις της ΚΟΒ και των ανώτερων καθοδηγητικών οργάνων, ανεξάρτητα από τις προσωπικές του απόψεις (τώρα νιώθω περισσότερο ελεύθερος). Να προβάλλει στους εργαζομένους την πολιτική και την ιδεολογία του Κόμματος. Να συμβάλλει στη στερέωση και διεύρυνση των δεσμών του με τους εργάτες και τους άλλους εργαζομένους, στη διαφώτιση και στην οργάνωσή τους. Να φροντίζει για την άνοδο της κυκλοφορίας του ¨Ριζοσπάστη¨ και των άλλων εντύπων του Κόμματος.΄΄

Φαντάζεστε μία ολόκληρη κοινωνία να διέπεται από τέτοιους κανόνες;; Συνεχίζω:

Να μελετά το ¨Ριζοσπάστη¨ και τα άλλα έντυπα του Κόμματος για να μπορεί να προβάλλει την πολιτική του και να την υπερασπίζεται από τις διαστρεβλώσεις, τη συκοφαντία, την άδικη κριτική ( η μόνη, αληθινή, απόλυτη αλήθεια είναι η Κιβωτός του Νώε, ο κομμουνισμός και το αλάθητο του Πάπα. Τέτοιου είδους συγγένεια έχουν).  Να φροντίζει διαρκώς για τη γνώση της θεωρίας του μαρξισμού-λενινισμού, για τη βελτίωση του ιδεολογικού-μορφωτικού και πολιτικού του επιπέδου….

Όπως καταλάβατε η ελεύθερη βούληση και το δικαίωμα στην έκφραση του ΚΚΕ  είναι εμφανέστατα..

Να προσελκύει στο ΚΚΕ νέα μέλη, να συμβάλλει ακούραστα για το οργανωτικό δυνάμωμα του Κόμματος και τη διαρκή βελτίωση των μεθόδων της κομματικής δουλειάς.

Συγνώμη δουλειά δεν θέλετε να βρούνε οι άνθρωποι, τι τους σέρνετε δηλαδή; Τι είδους μύηση είναι αυτή;

Η ένταξη νέων μελών στο Κόμμα γίνεται μόνον ατομικά. Για να γίνει κάποιος μέλος του Κόμματος πρέπει πρώτα να γίνει δόκιμο μέλος. Η δοκιμασία διαρκεί 6 μήνες.

Ξέρετε τι δοκιμασία, ψυχοφάρμακα, πλύση εγκεφάλου, εξαντλητικές εξετάσεις για το μαρξισμό, για την εργατική τάξη, για το πόσο καλά απεχθάνεσαι το κεφάλαιο κλπ χρειάζεται τουλάχιστον δέκα εργατικά 8ωρα άνευ αποδοχών.

Ένα μικρό σχόλιο.

Ζούμε σε μία σύγχρονη αστική ζούγκλα που συνεχώς θέλει περισσότερα και η οποία καρποφορείται σε μία αντιφατική βάση. Μεγιστοποίηση των κερδών, αύξηση φορολογίας, αύξηση τζίρου, αύξηση καταθέσεων, αύξηση εισπράξεων… Από την άλλη έχουμε ακριβώς την ίδια λέξη με πτωτική όμως τάση. Αύξηση φορολογίας, αύξηση των τιμών, αύξηση ωραρίου..

Η πολιτική της εξαγοράς συνειδήσεων μπορεί να διαρκεί όσο υπάρχουν οι πόροι για να μπορούν να την συντηρούν Όταν αυτή σταματήσει να λειτουργεί- έστω και σε συχνότητα πλάνης- θα έλθει στην επιφάνεια το ένστικτο της επιβίωσης. Εκεί λοιπόν ή θα κατασπαράξεις τον διπλανό σου που του έχουν μείνει προμήθειες ή θα διώξεις μακριά σου αυτόν που για χρόνια σε τάιζε. Γιατί δεν θα μπορεί πια να σου λέει ” έχω φέρει μαζί μου γνώση, φαγητό, δεξιότητες, ευκαιρίες, εργασία” ενώ στην πραγματικότητα οι χούφτες του είναι άδειες…

Όπως έλεγε και ο Νίτσε : Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας.

Το κίνημα της μνημονιακής Αναγέννησης.

Όταν ζήσεις τα επεισόδια, τα δακρυγόνα, τα γκλομπ, τους ξυλοδαρμούς, τη φωτιά, τα καμένα κτίρια που για κάποιους όμορφα καίγονται, τότε νιώθεις ότι είσαι πραγματικά μέρος μιας κοινωνίας που βράζει και που βγάζει την εξαθλίωση που βιώνει καθημερινά σε εικόνες. Συνθέτει ένα πίνακα μιας πόλης με βάση τα συναισθήματά του. Ωστόσο όταν χαζέψεις το έργο μετά την ολοκλήρωσή του, δεν έχεις την ίδια ένταση που είχες πριν, ούτε θέλεις να ξαναπιάσεις μια πέτρα και να την πετάξεις εκεί που νομίζεις ότι θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Αυτό που σε διακατέχει περισσότερο είναι μία δυσαρέσκεια και μία απογοήτευση, μιας και οι εικόνες που βλέπεις υστερόχρονα σου δημιουργούν δυσφορία και ανακατωσούρα. Είναι άσχημες, κακόγουστες, αφηρημένες, σκοτεινές, αποπνικτικές, δηλητηριώδεις, ζωώδεις, επικίνδυνες, αόριστες, δυσνόητες για τη σκέψη. Η κατάσταση που αντικρίζεις λίγο αργότερα δεν σε γεμίζει περηφάνια, ούτε συνοδεύει τον σκοπό για τον οποίο ήθελες αρχικώς να δράσεις. Οι εικόνες αυτές αποτελούν μνημονιακή έμπνευση του 21ου αιώνα, ενώ τείνουν να δημιουργήσουν ένα καλλιτεχνικό, αυθόρμητο, αυτοδημιούργητο πολιτικό κύμα που εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς ανά τη χώρα.  Βέβαια το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της κοινωνικής έξαρσης δεν δύναται απαραίτητα να λάβει τα εύσημα της κοινωνίας, πόσο μάλλον του ελληνικού ψευδοκράτους. Λίγο οι μνημονιακοί αριστεροί φανφαρολόγοι που τρομοκράτησαν τους πολίτες  λίγο τα κεντρικά αυτο-ρυθμιζόμενα μίντια τα οποία κοιτούν ευλαβικά προς την δημοκρατικά ελεγχόμενη Μέκκα της χώρας, οδήγησαν τα ταλαιπωρημένα κοινωνικά στρώματα σε ένα ιδεολογικό παραλύρημα. Αναζητώντας ακόμα εκείνη την ιδεολογική συνταγή που θα λειτουργήσει ως ομπρέλα για όλους τους Έλληνες υπό την απειλή της όξινης αστυνομοκρατούμενης βροχής, η κοινωνία θα συνεχίζει να βρυχάται εξαπολύοντας άγρια κυνηγητά στην νεοαστική τσιμεντένια ζούγκλα, θα προσπαθεί να σπάσει το κρατικό κατεστημένο με τη βία και θα ονομάζει άχρηστους και ψεύτες όσους γυρίσαν την πλάτη στην μάζα. Μία κοινωνική μάζα που συλλογικά διαμαρτύρεται, βρίζει, αγανακτεί και επιτίθεται, διαφορετικά όμως διορίζεται, αποφασίζει και ψηφίζει…

Η Φαντασία στην Εξουσία.

Μελετώντας ένα σωρό από τα χαρτιά που έπρεπε να βρουν το δρόμο τους μέσα στο μυαλό μου, η ησυχία είχε συνδράμει στην απόλυτη συγκέντρωση σχετικά με τις υποχρεώσεις που έπρεπε να δρομολογηθούν. Ξαφνικά ο δρόμος γέμισε τραγούδια -μου φάνηκαν γνωστά προς στιγμήν- ενώ στη συνέχεια σιγουρεύτηκα για το ύφος της βαβούρας που είχε μέσα σε δευτερόλεπτα διαταράξει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο. Ήχοι από τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη διαχέονταν στην ατμόσφαιρα δημιουργώντας ένα παράξενο συναίσθημα. Η φωνή του μεγάλου Νίκου με έκανε να παρατήσω οτιδήποτε έκανα εκείνη τη στιγμή και με μεγάλη προσήλωση προσδοκούσα  τα αίτια αυτής της παρεμβολής, χωρίς να μπορώ να την επεκτείνω χρονικά ή να την σταματήσω απότομα.

Δύο αυτοκίνητα με μεγάφωνα έστελναν το δικό τους μήνυμα, το οποίο παρεπιπτόντως αποκτούσε μεγαλύτερη βαρύτητα με τη συνοδεία των τραγουδιών του Νίκου Ξυλούρη. Προχωρούσαν αργά, έχοντας σχηματίσει μία ουρά πίσω τους. Παραδόξως δεν υπήρξε κανένας που να ήθελε να παρέμβει στο πανλαϊκό μήνυμα που επιδίωκαν ορισμένοι να περάσουν σε κάθε γειτονιά που διέσχιζαν. Νόμιζες πως ήταν κάποιο κομβόι το οποίο ήθελε να προστατέψει την ιδεολογική του ακεραιότητα από πιθανούς εξωτερικούς εχθρούς…Κάποια άλλα αυτοκίνητα από την αντίθετη κατεύθυνση άρχισαν να κορνάρουν, το έκαναν άραγε αυθαίρετα, ήθελαν να δείξουν την αλληλεγγύη τους, πραγματικά δεν μπόρεσα να καταλάβω. Από τα μεγάφωνα μία νεανική, δυνατή και τραχειά φωνή καλούσε τον κόσμο σε συσπείρωση και τον παρακινούσε να συγκεντρωθεί αύριο στο κέντρο της πόλης. ” Όλοι στην απεργία, όλοι στους δρόμους! Τώρα είναι η ώρα του λαού! Εμείς δεν υπογράφουμε  τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο! Σύγκρουση με το Μαύρο Μέτωπο και την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ!” Οι κόρνες, τα συνθήματα, οι φωνές και τα τραγούδια του Ξυλούρη συνέθεταν ένα βαρύ σκηνικό που σε έπειθε για την δυναμικότητά του και για τις ριζοσπαστικές του διαθέσεις.

Ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά διότι το μυαλό μου αμέσως άρχισε να κατασκευάζει εικόνες που θα μπορούσαν να είναι βγαλμένες από το μέλλον. Φαντάστηκα να μην υπήρχαν μόνο δύο αυτοκίνητα, αλλά μία ουρά χιλιομέτρων που άναρχα και σπασμωδικά θα κόρναρε, θα φώναζε, θα έβριζε τους πολιτικούς για τη βαθιά ύφεση που προκάλεσαν, θα χτυπούσε κάθε πόρτα και θα τραβούσε τον κόσμο στο μεγάλο αυτό κομβόι, σ’ αυτή την πρωτοφανής μαζικότητα. Εκείνη τη στιγμή ονειρεύτηκα όλη η Ελλάδα να ήταν ένα μεγάλο, ατέλειωτο ανθρώπινο κομβόι το οποίο δίχως να γνωρίζεται μεταξύ του, θα συμφωνούσε πως τώρα είναι η ώρα για την μεγάλη αλλαγή. Κάθε γειτονιά, κάθε σπίτι , άνθρωποι κάθε ηλικίας να πήγαιναν στον άγνωστο της διπλανής πόρτας με τον οποίο δεν είχαν ανταλλάξει κουβέντα ποτέ και να του έλεγαν,’Γίνεται χαμός παντού, ελάτε στο κέντρο μαζί μας, είμαστε πολλοί..!” Τα παιδιά μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει τριγύρω τους να έφευγαν απ’το σχολείο και να έδιναν με τους γονείς τους ραντεβού στο κέντρο για να εκφράσουν τον ενθουσιασμό τους με ασφάλεια. Ατέλειωτα συμβούλια σε πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση να έδιναν το στίγμα τους με απεργίες, απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από τις κατευθυντήριες γραμμές των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος. Τα συνδικάτα και κάθε λογής οργανώσεις να μην μπορούσαν να πιστέψουν το ανθρώπινο κύμα που κατέκλυε τις πόλεις και να άφηναν τις διαφορές τους και τα συμφέροντα κατά μέρος, γιατί τώρα κάτι μεγάλο συνέβαινε. Οι αστυνομικοί που θα ήταν έτοιμοι για σύγκρουση να τους κυρίευε ο φόβος, να αποδεσμεύονταν  από την αυστηρή ταύτιση της ιδιότητάς τους ως εργαζόμενοι με το κράτος και να άφηναν την λαοθάλασσα να συνεχίσει να στέκεται όρθια μέχρι να έρθει η ανατροπή. Τέτοια  συναισθήματα, σκέψεις και εικόνες μου προκάλεσε η φωνή του μεγάλου Νίκου Ξυλούρη, τα συνθήματα στους δρόμους και οι ελπιδοφόρες πανηγυρικές κόρνες.

Το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ονειρεύομαι ότι δεν θα ζούμε μια ζωή με 400 ευρώ. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι η οικογένειά μου δούλευε πάνω από 35  χρόνια χωρίς αντίκρισμα. Χωρίς επιβράβευση των κόπων τους. Επιβράβευση για τις θυσίες και την προσφορά στον μηχανισμό του κράτους, στο έργο που ο καθένας έχει αφήσει ανεξίτηλα πίσω του. Πόσο ακόμα θα μας χτυπάνε με τα πολιτικά τους τερτίπια; Ο εργαζόμενος→ άνεργος→ νεοάστεγος. Ο συνταξιούχος → φτωχός→κοινωνικά αποκλεισμένος. Ο μαθητής→ αμόρφωτος→περιθωριοποιημένος. Ο φοιτητής→ ημιμαθής→ανειδίκευτος→άνεργος. Ο πολιτικός;  Υποψήφιος → εκλεχθής +ευκατάστατος→ ευνοημένος = κυρίαρχος. Κυρίαρχος σε μια ζούγκλα που δεν έχει τίποτα να φοβάται αν ξυπνήσει…

Άνοιξε γκάζι με το μυαλό σου
βάλε ταχύτητα με την καρδιά
η φαντασία στην εξουσία
δώσε τα ρέστα σου για μια βραδιά
για μια βραδιά..  

Παύλος Σιδηρόπουλος