Εξομολόγηση.

 

Επιστροφή από το Επέκεινα. Τελευταία σελίδα. Εγώ.

 

Στο βάθος της ζωής μου ζητάω μία συνεχής και επαναλαμβανόμενη επιβεβαίωση των πράξεων μου. Αναζητώ εκείνους που με έκαναν να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Εκείνους που τους έκανα κακό έτσι ώστε να μπορέσω να το επαναλάβω.. Να επαναλάβω το λάθος έτσι ώστε να γνωρίσω την ιδέα του λάθους μέσα από την πράξη και όχι από την σκέψη. Να αγαπήσω ξανά τις ανοησίες μου και όσους θεώρησα και χαρακτήρισα ανάξιους και χειρότερους από μένα. Να κερδίσω ξανά όσα η ζωή μου χάρισε και όσα μου πήρε. Γιατί αυτά που μου πήρε είναι περισσότερα και δεν ζητάω ούτε αντάλλαγμα, ούτε χρωστάω και συγνώμη. Θέλω μόνο να δω.. Να ψάξω και να δω τα ίδια πράγματα και να χαμογελάσω με όσα αισχρά έκανα και όσα καλά μπόρεσα να προσφέρω. Γιατί με μία δεύτερη ματιά κερδίζεις από κάτι μικρό και ασήμαντο, πολλά και μεγαλειώδη πράγματα. Πράγματα… Πόση γενική και αόριστη λέξη μέσα στο χάος των πράξεών μας… Αναζήτησα και δεν βρήκα τίποτα.. Ξεγελάστηκα.. Μου λείπει η επανάληψη, μου λείπει μία σκιαγραφημένη περίληψη της ζωής μου και των ανθρώπων που συμπεριέλαβα μέσα σ’ αυτή. Μία πλάνη ήταν.. Σαν μία τελευταία απραγματοποίητη ευχή ενός μελλοθάνατου που ετοιμάζεται επιτέλους να εκτίσει το χρέος του…

Αναρωτιέμαι επίσης αν στη δυστυχία του ενός χωράνε αγωνίες μεταφρασμένες σε μία οικουμενική και δεοντολογικά αποδεκτή ευτυχία των πολλών. Εάν δηλαδή σε μια διάσταση μπορώ να είμαι χαρούμενος και σε μία άλλη απόλυτα δυστυχισμένος. Η ζωή με έπιασε απ’ το χέρι και μου δίδαξε πως οι κακουχίες της ζωής με οδηγούν σε θετικά αποτελέσματα. Έτσι και τώρα… Επιστρέφω από μία επίκληση προς το σύμπαν και το θεό, αναζητώντας πραγματικά τα θέλω της ψυχής μου και ένα θέλω στο οποίο γυρεύω απαντήσεις και στοιχεία χειροπιαστά… Όλα ξεκινούν απ’ τον ορισμό της ευτυχίας… Πολλά πράγματα ήθελα στη ζωή μου και προσπάθησα να τα καταφέρω αλλά απέτυχα. Ο λόγος ήταν διότι αναζητούσα πάντα κάτι καλό. Κάτι το οποίο θα μου προσέφερε χαρά, δημιουργία, ζωντάνια και ικανοποίηση. Κι όμως η αναζήτηση μιας τέτοιας αλήθειας οδηγεί σε μια διαφορετική έκβαση από αυτή που θεωρούσα ως φυσική και αυτονόητη… Η φυσική αλήθεια κατάλαβα πως έρχεται σε σύγκρουση με τακτά φυσικά γεγονότα. Η φύση των γεγονότων αυτών πηγάζει απ’ την κίνηση και την πορεία που παίρνουν οι πράξεις μας, απ’ το βαθμό που τις υποστηρίζουμε, καθώς και από την διάρκεια που επιθυμούμε να τους δώσουμε. Άρα εκδηλώνοντας τον εσωτερικό μας κόσμο, απευθείας το σύνολο των καταστάσεων αυτών παίρνει την μορφή πράξης, η οποία πράξη καταγράφεται στην ιστορία του σύμπαντος ως ένα γεγονός. Γεγονός φυσικό, αφού οι πράξεις του –παράλογες ή μη- είναι αποδεκτές από το σύνολο του κόσμου άρα φυσικές. Όλη λοιπόν αυτή η θεωρία έρχεται σε σύγκρουση με την φυσική αλήθεια, μιας και η συγκεκριμένη θεωρείται υποκειμενική και μπορεί να πάρει την μορφή αφήγησης όπως ο καθένας μας ορίζει. Φυσική μεν, -αφού περιγράφονται πράξεις ανθρώπινες- όχι πάντα όμως αληθινή καθώς η αλήθεια η δική μου μπορεί να διαφέρει σε σχέση με την αλήθεια του άλλου, να υπάρξει διαφωνία, σύγκρουση κλπ. Το πρόβλημα το δικό μου ωστόσο έχει να κάνει με την απαρχή της ιδέας αυτής με την βάση δηλαδή της πυραμίδας. Για παράδειγμα αν μία συζήτηση δύο ανθρώπων αναφέρεται στην διαπίστωση μίας αλήθειας η οποία δεν καταλήγει σε μία κοινή αποδοχή και οδηγηθούν αυτοί οι δύο σε διαφωνία και σε ρήξη, κάτι τέτοιο θεωρείται ως ένα μικρό κομμάτι της πυραμίδας και ουσιαστικά αδιάφορο. Εγώ επικεντρώνομαι στην αληθειακότητα της αλήθειας ως πρωταρχικής και αυθεντικής ιδέας ώστε να μπορέσω στο τέλος να φτάσω σε ένα σημείο να μπορώ να υποστηρίζω τον ορισμό αυτό με μακροχρόνιες πράξεις στη ζωή μου που θα με κάνουν καλύτερο και όχι στάσιμο ή  αδιάφορο της γνώσης.

Ώρες ώρες απογοητεύομαι και σκέφτομαι παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τη θεωρία αυτή… Μέχρι να φύγει η αγνότητα από πάνω μου κατάφερα να ζω αξιοπρεπώς, να ακολουθώ ρόλους και συμπεριφορές που θα με έκαναν αρεστό στον υπόλοιπο κόσμο, δίνοντας μου το δικαίωμα να μπορώ να συμμετέχω σε άτυπες συνεστιάσεις, σε βαρετές εκδηλώσεις και σε γνωριμίες τόσο ανθρώπινες που με έφτασαν σε ένα σημείο να νομίζω ότι μιλάω τη γλώσσα των ζώων. Κατάφερα να πλησιάσω το άλλο φύλο σύμφωνα πάντα με τους κανόνες που –φαντάζομαι πως- κάποιος από εκεί πάνω θα τους είχε θεσπίσει γράφοντας τους σίγουρα σε μια λερωμένη χαρτοπετσέτα γεμάτη σάλια και υπολείμματα κακών ρόλων και συμπεριφορών… Ζούσα μία αμιγώς ελεύθερη ζωή σύμφωνα με τους δικούς τους κανόνες. Ασκούσα ελεύθερα τα δικαιώματά μου αφού με στιγμάτισαν με τους αδίστακτους ρόλους που μοίραζαν καθημερινά σε πολλαπλές οντισιόν ενός κοινωνικού κουκλοθέατρου. Δούλευα υπό την καθοδήγηση και την αυστηρά ελεγχόμενη χειραγώγηση ανθρώπων με μυαλό ανθρώπινου ζώου. Κι όμως όλα αυτά αποτελούν ένα  εξειδικευμένο παράδειγμα φυσικής αλήθειας και όχι φυσικού γεγονότος… Ο λόγος; Φτάνει τα όρια της υπερβολής μιας υπεραπλουστευμένης αιτιολογίας… Ο λόγος αυτού του συμπεράσματος είναι διότι την δική μου ελευθερία στον εξωτερικό κόσμο δεν την έχω ορίσει έτσι… Η πραγμάτωση των φυσικών μου γεγονότων αποτελούν την επιβεβαίωση της δικής μου φυσικής αλήθειας. Κι αυτό ισχύει γιατί δεν αμφέβαλα ποτέ για τις πράξεις που αποφάσισα ή για τις πράξεις που αποφάσισα εγώ για άλλους ή ένα αγνοία μου. Πάντα ακολουθούσα πιστά, με το σίγουρο βήμα που απόρρεε απ’ την ιδεολογία μου, το δρόμο που θα με οδηγούσε στην ικανοποίηση και την προσωπική αυθεντική στάση της αλήθειας του κόσμου όπως τον βλέπω εγώ…

Advertisements

Επέκεινα: Μέρος τρίτο.

 
Άραγε έρχεται ένα τέλος που δηλώνει την μετάβαση της ψυχής στο Επέκεινα; Δηλώνει την εθελούσια επιστροφή της; Σκουπίζω τα μάτια μου και ευεπλπιστώ σε ένα αισιόδοξο πεπρωμένο που με κάνει να ελπίζω. Παλιά χαρτιά με σκέψεις είχαν παραμείνει στο ράφι για χρόνια, κι όμως στα δύο πρώτα μέρη είχα βάλει κι όλας φωτιά. Ξόρκιζα τους μαύρους ιδεατούς συλλογισμούς, αναμένοντας από το Είναι μου μία ένδειξη ανιχνευτικής τακτικής που θα προωθούσε τις σκέψεις μου σ’ αυτό το παρόν. Χωρίς να το καταλάβω ο διάλογος τελειώνει, δηλαδή ολοκληρώνεται, με ένα τέλος που του λείπει μια σελίδα… Κάτω από το βλέμμα της Μοίρας το σύμπαν επιδιώκει να δώσει φως μέχρι και στο τελευταίο μου κύταρρο, με μια σελίδα όμως που ακόμα λείπει.. Ναι, δεν είναι αυτή.. Καρδιοχτυπώ και περιμένω να την ανακαλύψω.. Ας μην είναι η συνέχεια μιας συζήτησης που οδηγεί σε σκοτεινές εσωτερικές αναταραχές του παρελθόντος.. Ας είναι μία Κάθαρση της ψυχής μου…
 
 
– Θα απομακρυνθώ απ’ τις σκέψεις και τις ιδέες που έχεις για μένα, δεν υπάρχει εξέλιξη σε μια προσπάθεια στήριξης η οποία από αναμενόμενη κατάντησε να θεωρείται θεία δίκη. Το μόνο που βλέπω γύρω μου είναι άσπρες σημαίες που κυματίζουν ζητώντας από μένα τον ίδιο να τις αρπάξω μία προς μία και να τις αλλάξω ιδιότητα. Από απλές σημαίες θα μεταλλαχτούν σε ισχυρά σύμβολα της επανάστασης, σαν λάβαρα που θα με συντροφεύουν στον κακοτράχαλο και σκληρό δρόμο του Γολγοθά που είμαι διατεθειμένος να τραβήξω. Ο διάβολος αναρωτιέται με τα πρωτοφανή συμπεράσματά σου καθώς ο πόνος και η θλίψη που νιώθω απορρέουν από θεϊκή παρέμβαση αλλά ο τρόπος διαχείρισης των παθών αυτών είναι εξ ολοκλήρου ευθύνη ανθρώπινη. Μάθε πως το καλό και το κακό μπορούν να χαρακτηριστούν και ως συνέπειες ενός καλού ή ενός κακού. Η λέξη και πράξη του κακού πηγάζει από ένα καλό ή από ένα κακό. Είναι μία αλυσίδα καταστάσεων και συμπεριφορών που ορίζουν πράξεις ανθρώπινες και που συνεχώς το μήκος της αλυσίδας αυξάνεται με άπειρη και ατελής απόδειξη. Οι δικές σου ενδείξεις δεν είναι αληθινές συνάνθρωπέ μου. Ο θάνατος ο δικός μου είναι απόδειξη της ίδιας μου της ζωής. Ζώντας και συνειδητοποιώντας την ύπαρξη της ζωής μου, είναι αναπόφευκτη η πορεία προς το θάνατο. Δεν γεννήθηκα με τη δική μου θέληση. Δεν μεγάλωνα, δεν σκεφτόμουνα, δεν ένιωθα με δική μου απαίτηση. Η υλική μου υπόσταση έκανε πράξεις τις ιδεατές αυτές πρακτικές. Ανήκω σ’ αυτόν τον κόσμο και μπορώ να οδηγήσω τον εαυτό μου, να πορευτώ όπως εγώ ακριβώς θέλω. Απαγόρευση, υποχρέωση, και ολόκληρη η έννοια της συμπεριφοράς μπορεί να ερμηνευθεί μόνο σε γενικά πλαίσια και όχι σε ειδικά. Δεν έχεις δηλαδή το δικαίωμα να με υποχρεώσεις  να πραγματώσω μια ιδέα, ένα σκοπό. Μπορείς να με συμβουλεύσεις με έναν αρνητικό ορισμό που θα έχει καταφατική μορφή. Πρακτικές συμπεριφορές ισχύουν μόνο σε ατομικό και εσωστρεφές επίπεδο και όχι μεταδοτικά από άνθρωπο σε άνθρωπο.
         
Μου έδωσες με τα δικά σου κατηγορώ μία αίσθηση επιθανάτιας αισιοδοξίας. Πως ακόμα και τώρα που ξεψυχώ υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν με την ελευθερία των ιδεών και της γενικής, καθολικής ύπαρξης των πάντων. Ας χαρούμε που ο κόσμος δεν είναι ο ίδιος. Το καλό και το κακό συμφώνησαν στο να διαφωνούν. Ας διαφωνήσουμε λοιπόν… Οι δύο αυτές αλήθειες θα συνεχίσουν να υπάρχουν ακόμα και αν ένας μπασταρδεμένος διάβολος δεν είναι τριγύρω να μας παρακολουθεί…

                                          ΄΄  I did not wanted to live my life….

                                                nor did i even wanted to live for my death…

                                               strong it is indeed…life…

                                               strange to born for death…

                                                Let’s play dead before we die…΄΄

Επέκεινα: Μέρος δεύτερο.

 
Είναι που όλα ήρθαν αργά στα χέρια μου… Ένας υποψήφιος μπάσταρδος ασπάζεται την ιδέα του θανάτου, κι εγώ, κρατώντας το σταχωμένο μου καλαντάρι, εισπνέω τις παλιές μου σκέψεις και τις διαχέω σε συνειδητό και ασυνείδητο. Προσπαθώ να θυμηθώ τους λόγους που οδήγησαν τις αισθήσεις μου στην αποτύπωση μιας ξεχασμένης τραγικότητας που κρύβει αλήθειες και ακαταλαβίστικες προβολές του είναι μου. Κι όμως η απάντηση στο διάλογο βλέπω ότι έρχεται με σφοδρότητα και χυμαρώδης θρασύτητα. Το ασυνείδητο δημιουργεί τον αποδέκτη και το συνειδητό προσπαθεί ακόμα να καταλάβει… 

-Ðεν δέχομαι καμία δικαιολογία σε όσα σκοπεύεις αυτή τη στιγμή να μυθοποιήσεις… Αυτό που ξέρω είναι πως ένας άνθρωπος έχει τη δύναμη να στέκεται πάντα στα πόδια του. Ο Θεός που πιάνεις στο στόμα σου πρέπει να γνωρίζεις πως είναι φιλεύσπλαχνος και ο πιο αυστηρός δίκαιος κριτής των πάντων. Δεν βλέπω λοιπόν το λόγο να μην υπάρχουν και άγγελοι – καθίκια. Το καλό και το κακό είναι η μόνη ολοκληρωμένη αλήθεια η οποία δεν χωράει οποιαδήποτε αμφιβολία. Στις υπαρξιακές μας αναζητήσεις η πρώτη διαπίστωση που κάνουμε είναι αυτή… Αλλά δεν είχες μάλλον το θάρρος να σώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό… Δεν προσπάθησες καν. Εάν είχες αυτή τη στιγμή μία ικανότητα καθαγιασμένη και θεόσταλτη για να διορθώσεις βιωματικές συλλογικές καταστάσεις, δεν θα είχες τα κότσια ενώπιον του Θεού να παραδεχτείς κανένα λάθος που κόστισε πολλά, σε πολλές ζωές που έμειναν να κοιτάνε με κόκκινα τα μάτια τη ζωή τους να αλλάζει από τον εγωισμό και την αδιαλλαξία κάποιου… Ζήσε όπως θέλεις, άλλωστε γι’ αυτό ο Θεός μας έφερε στη γη. Έκανε ένα δώρο σε μας τους ίδιους. Οι ψυχές μας ζητούσαν μία υλική υπόσταση μέσα στην οποία θα βρίσκονταν εγκλωβισμένες και ένα περιβάλλον που θα τις έβαζε να σηκώσουν το σταυρό που αργότερα σήκωσε στις πλάτες του για όλους εμάς ο δικός μας Χριστός… Ναι, πιστεύω όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο. Γιατί όταν ζεις τη μία κόλαση μετά την άλλη, αρχίζεις να θεωρείς πως σκοπός της δικής μου ζωής δεν είναι να κουβαλάω συνεχώς όλα τα δεινά του κόσμου… Απαιτούσα και απαιτώ να έχω το δικαίωμα να ζω με βάση τα δικά μου λάθη και οι συνέπειες να σκεπάσουν με σκοτάδι τη δική μου ζωή… Όταν φτάνεις λοιπόν στο σημείο να επικαλείσαι το θάνατο σημαίνει πως τον καλείς με το θρήνο και τον σπαραγμό που εκείνος θέλει να ακούσει… Μόλις είπες το συνθηματικό του… Και εκείνος έρχεται να εκπληρώσει την επιθυμία σου… Μέσα στην άρνηση αγαπητέ μου ανακάλυψες τι πραγματικά θέλεις…Κράτα το αυτό που σου λέω.
 
Μόλις αρνήθηκες τη ζωή σου. Δεν μετάνιωσες για ότι κι αν έκανες. Όχι βέβαια…  Απλά αποζητάς να ζήσεις ξανά ακόμα και αν ο διάβολος είναι ο μέντορας σου. Απαξιώνεις καθετί που ο Θεός σου έδωσε. Δηλαδή μου λες ότι αρνείσαι την υλική σου υπόσταση; Πόσο σκληρή και αμετάκλητη γεννήθηκε άραγε η ψυχή σου; Πόση δύναμη νομίζεις ότι έχεις χαρακτηρίζοντας τον εαυτό σου ένα μπάσταρδο υπηρέτη του διαβόλου;  Τόσο εύκολα νομίζεις ότι μπορείς να εκμεταλλευτείς το καλό που ο ίδιος ο Θεός μας δώρισε απλόχερα;  Γι’ αυτό υπάρχει και το κακό… Διαλέγεις το δρόμο που θέλεις και πορεύεσαι… Εσύ αρνήθηκες και το καλό… Και φαίνεται ξεκάθαρα. Εκμεταλλεύτηκες την γενναιοδωρία του Θεού και μοιρολογείσαι για το επόμενο βήμα που έρχεται στη ζωή σου. Ο θάνατος… Και όμως η άρνηση και το παρακάλι σου θυμίζουν ανθρώπους που δεν θέλουν να καταλάβουν την υποχρέωση που έχουν απέναντι στη ζωή.. Λειτουργώντας λοιπόν έτσι αρνείσαι την έννοια του θανάτου…Ξέρεις , ο θάνατος ήταν απόφαση του Θεού… Που ο ίδιος ο διάβολος αποδέχτηκε… Ούτε να κάνεις κακό  στον εαυτό σου δεν θες.. Το μόνο που κάνεις είναι να μοιράζεις προσκλήσεις στα μπάσταρδα… Ξέρεις κάτι; Ο Θεός δεν αδικεί κανέναν… Εκείνους που απαξιώνουν την ιδέα και την αξία της ζωής, εκείνους  τιμωρεί στο τέλος… Έχασα τόσα στη ζωή μου… Δεν νιώθω αδικημένος όμως. Όχι… Νομίζω πως στο τέλος ο Θεός δεν θα με αδικήσει… Και ας έρθει η δική μου η ώρα αυτή τη στιγμή. Ας ξεγελάσω λοιπόν τις επιθυμίες σου.. Και ας αναλάβει το βάρος των ευθυνών ένας άνθρωπος που αυτή τη στιγμή θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος.. Ας γίνω για μια φορά εγώ το μπάσταρδο που θα εκπληρώσει τις ανάγκες σου..
 
 
Γιατί ξέρεις… Νιώθω  ευλογημένος απ’ το Θεό… Επίσης αισθάνομαι απαλλαγμένος από τη ποινή του διαβόλου που εσύ ο ίδιος αποζητάς… Έτσι νιώθω, ένας άνθρωπος- σώμα και ψυχή-  χωρίς υπαρξιακές υποχρεώσεις… Θα αναλάβω την ευθύνη να μην σε δεχτεί ούτε ο ίδιος ο διάβολος στο τάγμα του… Και δεν χρειάζεται να του εξηγήσω… Είμαι σίγουρος πως κατάλαβε ότι αποπειράθηκες να τον κοροϊδέψεις… Να τον υπηρετείς μόνο και μόνο επειδή αρνείσαι  αυτό που  Θεός και διάβολος σου έδωσαν… Το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση της επιλογής…Έτσι σκέφτομαι εγώ να είμαι η τελική σου επιθυμία.. Μην σαστίζεις διαβάζοντάς το αυτό…Ναι καλά κατάλαβες…Δεν θα ανήκεις ούτε στο καλό, ούτε στο κακό…Θεός και διάβολος βρίσκονται σε συμφωνία τώρα… Θα θεωρείσαι μία χαώδης, σκοτεινή οντότητα που θα συναντήσει μπροστά της δύο μεγάλες κλειστές θύρες.. Και θα αναγκαστεί να ζει σε ένα κενό που θα παρακαλεί συνεχώς για συγχώρεση…Ναι εγώ θα είμαι αυτός που θα σου αφαιρέσει τη ζωή… Μόνο έτσι θα σιγουρευτώ ότι και οι δύο μεγαλόπρεπες θύρες θα είναι για μένα ανοιχτές. Και τότε θα έχω το δικαίωμα της επιλογής και για τις δύο μεγάλες αλήθειες. Του καλού και του κακού…Ας γίνω λοιπόν εγώ ο ένας και μοναδικός μπάσταρδός σου…

Επέκεινα: Μέρος πρώτο.

Σκισμένα χαρτιά, φαντασία που οργιάζει, ο φόβος του θανάτου και η θεία δίκη μιας νεότερης, πιο φρέσκιας καταθλιπτικής ηλικίας που με οδήγησε στην εύρεση σκέψεων, αποτυπωμένων σε σελίδες χρόνων που δεν συνάδουν με την επιφανειακή μου φύση. Σκέψεις που απροσδιόριστα βρέθηκαν μαζί για μια στιγμή, δημιουργώντας ένα εσωτερικό διάλογο, χωρισμένο σε 3 μέρη. Η εύρεση των μολυβιασμένων προτάσεων σκέφτηκα να πάρουν σάρκα και οστά σε ένα κόσμο που υπερβαίνει την πραγματικότητα της ύπαρξής μου. Σκέψεις που κινδυνεύουν να φτάσουν τα όρια της γελοιότητας. Κι όμως υπήρξαν, γι’ αυτό και τις καταθέτω.

– ¥πάρχει, ζει και αναπνέει ο διάβολος μέσα μου…Μου γελάει….Έχει εγκατασταθεί πλέον μόνιμα δίπλα στην καρδιά μου…Έχει λίγο χώρο…Μου το έχουν πει, αλήθεια….Δεν…Δεν ξέρω αν χτυπάει συνέχεια…Δεν γνωρίζω αν φοβάται και σταματάει μόνη της καμιά φορά…Με γαργαλάει βασανιστικά ο διάβολος. Ένα άγγιγμα του μού κόβει την ανάσα.. Νιώθω ότι κάθεται και την κοιτάει. Σα να βρίσκεται στο χέρι του η ζωή μου. Ανά πάσα στιγμή θα δώσει την εντολή. Ξέρεις σε ποιούς.. Στους μπάσταρδους τους αγγέλους του. Στους πουλημένους που ο ίδιος ο Θεός δεν εμπιστεύτηκε. Και τους έδιωξε…΄΄ Δεν είστε άξιοι να θεωρείστε ικανοί να με υπηρετήσετε. Φύγετε δεν σας θέλω. ΄΄ Ναι, έτσι τους είπε, αλήθεια… Σαν ένας στυγνός, αμείλικτος διευθυντής, σαν κάποιος εργοδότης. Δίνει την διαταγή του και δεν περιμένει απάντηση. Αυτό που θα πει, αυτό είναι τέλος… Δεν τον ενδιαφέρει αν ξεκληριστούν οικογένειες… Δεν τον ενδιαφέρει αν έχει υποσχεθεί ο δυστυχής εργαζόμενος στο παιδί του να το πάει στο λούνα παρκ μόλις πληρωθεί σύντομα…Κι αυτό γιατί θα πάρει τον μισθό έξι μηνών.. Που του χρωστάνε… Και με τη σειρά του κι αυτός χρωστάει αυτούς τους έξι μήνες.. Κι ας του μείνουν δυο δεκάρες. Το παιδί του θα το πάει στο λούνα παρκ…

Πού είχα μείνει; Α.. Ναι.. Στους μπάσταρδους.. Δεν τους λέω μπάσταρδους επειδή τους κατηγορώ για κάτι. Όχι… Ο ίδιος ο Θεός τους αρνήθηκε… Δεν είναι λοιπόν παιδιά κανενός Θεού.. Είναι μπάσταρδα… Εκείνα είναι που θα υπακούσουν στο διάβολο που έχω μέσα μου. Και νιώθω πως από στιγμή σε στιγμή θα πάνε να μου σβήσουν το καντήλι μου.. Μία μικρή φλόγα που μου κρατάει την καρδιά σε κίνηση και τα πνευμόνια μου ενεργά. Με λίγο σάλιο στο σάπιο δάχτυλο ενός μπάσταρδου.. Μπορεί να με σβήσει. Την ίδια στιγμή η καρδιά μου θα σταματήσει. Θα παγώσει… Θα προσπαθεί, όσο παράξενο και αν ακούγεται…Ναι, θα προσπαθεί να πάρει κι εκείνη αέρα.. Μακάρι να μπορούσε να φτάσει στα πνευμόνια μου.. Που και εκείνα αγκομαχούν.. Να νιώσει λίγο οξυγόνο. Μία εκπνοή είναι αρκετή για να μπορέσει η καρδιά να τονωθεί λίγο.. Αλλά ο καταραμένος ο διάβολος που ζει μέσα στα σωθικά μου τα ελέγχει όλα…Δεν πρόκειται να την αφήσει την καρδιά μου ελεύθερη. Μόλις εκείνη αργοσβήνει, θα την κρατήσει κοντά του. Θα παλέψει, ναι! Δεν θα το βάλει κάτω… Όλα τα όργανα σε εκείνη πλέον στηρίζονται. Αλλά ο διάβολος την σφίγγει τόσο πολύ….Ίσα που κουνιέται… Αν ήταν άνθρωπος δάκρυα φόβου και λύπης θα είχαν ήδη κυλήσει… Αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει…

Στο επόμενο λεπτό η καρδιά δεν κινείται πια… Μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο φαίνεται να κοιτάει απελπισμένα τους πνεύμονες. Που μαζί μ’ αυτήν ξεψυχάνε κι εκείνοι…Συγνώμη τους λέει.. Και βρίσκονται τόσο κοντά… Όσο το σώμα μου θα πεθαίνει, τόσο θα χτυπιούνται οι πνεύμονες ζητώντας αέρα να ζήσουν. Αρχίζουν να πιστεύουν ότι θα ζήσουν και χωρίς την καρδιά. Εκείνη έχει μείνει πλέον να τους κοιτάει…Φαίνεται παραδομένη στα σιχαμένα, μαύρα χέρια του διαβόλου…Εισπνοή, εκπνοή…Η καρδιά μέχρι και την τελευταία στιγμή, προσπαθεί να αναπνεύσει όσο περισσότερο χτυπιούνται σαν ετοιμοθάνατα ζώα οι πνεύμονες. Αναγκάζονται όμως τώρα να αρνηθούν την είσοδο στο οξυγόνο.. Αρχίζουν να ελαττώνουν τον ρυθμό…Πάνω στην εισπνοή, μία απότομη κίνηση, τους απενεργοποιεί πλήρως… Και πεθαίνω. Παίρνοντας μαζί μου όλα όσα μου χάρισε ο Θεός και όσα από αυτά τα εκμεταλλεύτηκα και τον πρόδωσα… Και πού ξέρεις… Μπορεί στο τέλος να καταλήξω και εγώ ένας τελειωμένος μπάσταρδος…