Η διαχρονικότητα της ανθρώπινης επανάστασης…

NIΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.

Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Σ’ αυτή την εποχή που βρεθήκαμε, να σε χαρώ … Μεγάλο κεσάτι, μεγάλη δυστυχία στον κόσμο! … Ο παράς, δεν ξέρω πού πάει και χώνεται, και δε βγαίνει στο μεϊντάνι …

Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρη σώματα και ψυχάς.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

Όταν ακούς «τάξη», ανθρωπινό κρέας μυρίζει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο, μη λες πως θάν’ καλύτερος ο νυν από τον τέως, πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο, τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος.

Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα.

  • Φωτογραφίες από :

http://www.huffingtonpost.com  και  http://www.boston.com

Το κίνημα της μνημονιακής Αναγέννησης.

Όταν ζήσεις τα επεισόδια, τα δακρυγόνα, τα γκλομπ, τους ξυλοδαρμούς, τη φωτιά, τα καμένα κτίρια που για κάποιους όμορφα καίγονται, τότε νιώθεις ότι είσαι πραγματικά μέρος μιας κοινωνίας που βράζει και που βγάζει την εξαθλίωση που βιώνει καθημερινά σε εικόνες. Συνθέτει ένα πίνακα μιας πόλης με βάση τα συναισθήματά του. Ωστόσο όταν χαζέψεις το έργο μετά την ολοκλήρωσή του, δεν έχεις την ίδια ένταση που είχες πριν, ούτε θέλεις να ξαναπιάσεις μια πέτρα και να την πετάξεις εκεί που νομίζεις ότι θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Αυτό που σε διακατέχει περισσότερο είναι μία δυσαρέσκεια και μία απογοήτευση, μιας και οι εικόνες που βλέπεις υστερόχρονα σου δημιουργούν δυσφορία και ανακατωσούρα. Είναι άσχημες, κακόγουστες, αφηρημένες, σκοτεινές, αποπνικτικές, δηλητηριώδεις, ζωώδεις, επικίνδυνες, αόριστες, δυσνόητες για τη σκέψη. Η κατάσταση που αντικρίζεις λίγο αργότερα δεν σε γεμίζει περηφάνια, ούτε συνοδεύει τον σκοπό για τον οποίο ήθελες αρχικώς να δράσεις. Οι εικόνες αυτές αποτελούν μνημονιακή έμπνευση του 21ου αιώνα, ενώ τείνουν να δημιουργήσουν ένα καλλιτεχνικό, αυθόρμητο, αυτοδημιούργητο πολιτικό κύμα που εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς ανά τη χώρα.  Βέβαια το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της κοινωνικής έξαρσης δεν δύναται απαραίτητα να λάβει τα εύσημα της κοινωνίας, πόσο μάλλον του ελληνικού ψευδοκράτους. Λίγο οι μνημονιακοί αριστεροί φανφαρολόγοι που τρομοκράτησαν τους πολίτες  λίγο τα κεντρικά αυτο-ρυθμιζόμενα μίντια τα οποία κοιτούν ευλαβικά προς την δημοκρατικά ελεγχόμενη Μέκκα της χώρας, οδήγησαν τα ταλαιπωρημένα κοινωνικά στρώματα σε ένα ιδεολογικό παραλύρημα. Αναζητώντας ακόμα εκείνη την ιδεολογική συνταγή που θα λειτουργήσει ως ομπρέλα για όλους τους Έλληνες υπό την απειλή της όξινης αστυνομοκρατούμενης βροχής, η κοινωνία θα συνεχίζει να βρυχάται εξαπολύοντας άγρια κυνηγητά στην νεοαστική τσιμεντένια ζούγκλα, θα προσπαθεί να σπάσει το κρατικό κατεστημένο με τη βία και θα ονομάζει άχρηστους και ψεύτες όσους γυρίσαν την πλάτη στην μάζα. Μία κοινωνική μάζα που συλλογικά διαμαρτύρεται, βρίζει, αγανακτεί και επιτίθεται, διαφορετικά όμως διορίζεται, αποφασίζει και ψηφίζει…