Στο μεϊντάνι.

taxingvisions3
«Σκεφτείτε πως είμαι ένα ζώο. Οποιοδήποτε ζώο. Το πρωί όταν ξυπνήσω θέλω μερικές σταγόνες να ξεπλύνουν το στόμα μου. Ήμουν αφυδατωμένο το προηγούμενο βράδυ. Ύστερα μαζί με την αγέλη μου θα τριφτούμε, θα καθαρίσουμε τα χόρτα και τα ζωύφια που μας ταλαιπώρησαν. Μαζί θα σηκωθούμε, θα τεντωθούμε και θα ξεκινήσουμε για νέα μονοπάτια, πιο εύφορα. Όταν βρούμε έδαφος χλωρό, πλούσιο σε σπόρους κι απαλό για να απλώσουμε τα σώματά μας, θα κοιταχτούμε στα μάτια. «Ναι.. Κι αυτή τη μέρα θα ζήσουμε..» Το βράδυ θα κοιμηθούμε κοντά το ένα με το άλλο γιατί η ζεστασιά μας βοηθάει να μην νιώθουμε μοναξιά. Θα ξυπνήσουμε. Μόλις ανοίξω τα μάτια μου θα δω όλη την αγέλη μου δίπλα μου. Όλοι θα είναι εκεί. Θα πιω νερό. Θα δροσιστώ. «Μα τι ωραία ανακούφιση». Θα καθαριστούμε. Κι ύστερα θα κοιταχτούμε στα μάτια. Θα πούμε: «Μα τι ωραία που είναι εδώ. Τι δροσερό που ήταν το νερό. Με πόση φροντίδα με καθάρισαν και σήμερα. Είμαστε πλήρεις; Είμαστε όλα εδώ; Ωραία. Ξεκινάμε. Ανυπομονώ να δω ξανά το ηλιοβασίλεμα σήμερα. Δεν με νοιάζει πού θα είμαστε. Σε κάθε τοπίο το ηλιοβασίλεμα δείχνει αλλιώς. Η παρέα μου δείχνει αλλιώς. Και μάλλον που απόψε θα κοιμηθώ πλάι της. Θα ήθελα εγώ να την καθαρίσω αύριο.»
Έτσι είπε ο Ναζίμ. Μα έκανε λάθος.

♦ Μια ιδέα από το διήγημα που ετοιμάζω. Το συγκεκριμένο απόσπασμα δεν θα συμπεριλαμβάνεται. Απλά σκέφτηκα πως θα μπορούσε κι αυτό να ειπωθεί! Καλό τριήμερο να έχετε από καρδιάς.

Advertisements

14 thoughts on “Στο μεϊντάνι.

  1. Άιναφετς August 14, 2015 / 8:21 am

    Κατ΄ αρχάς χαίρομαι πολύ που γράφεις βιβλίο! 😉

    Είμαι σίγουρη πως ο Ναζίμ, έχει πολλά να μας πει και αυτό το “δείγμα”, πολλά υπόσχεται!

    Εμείς τα ζώα, που κάπου θεωρούμε τους εαυτούς μας ανώτερους, έχουμε βαλθεί να πείσουμε τους εαυτούς μας, πως ότι κάνουμε ή δεν κάνουμε καλά το κάνουμε, γι αυτό και αρνούμαστε να πάρουμε την ευθύνη των πράξεων μας, μια αγέλη ανεύθυνων εγωκεντρικών και φθαρμένων όντων, αυτό είμαστε! 😛

    ΑΦιλιά και καλή συνέχεια (δυναμικά)! 🙂

    • koufetarios August 14, 2015 / 8:35 am

      Σ’ ευχαριστώ για το ”σπρώξιμο” αγαπητή Στεφανία, το χρειάζομαι! Βασικά πρόκειται για διήγημα κάμποσων σελίδων (μακάρι να ήταν βιβλίο!). Πόσο δίκιο έχεις με το σχόλιό σου. Η απλότητα των πραγμάτων είναι το μυστικό, η μαγεία στην ευτυχία. Κι ακόμη και γω που το λέω παλεύω για να την κάνω μέρος της καθημερινότητάς μου.

      Πόσο δύσκολη όμως είναι αυτή η απλότητα, η καρτερικότητα, η ανθρωπιά.
      Έτσι δεν είναι; 🙂

      Καλή συνέχεια και σε σένα, με χαροποίησε το σχόλιό σου.

  2. εδουάρδος August 14, 2015 / 10:13 am

    τον βλέπω να βαδίζει αγέρωχος.. με τον αγέρα πίσω του και τον ήλιο μπροστά του

    • koufetarios August 15, 2015 / 7:57 am

      Το σχόλιό σου μου έδωσε μια επιπλέον εικόνα στο μυαλό μου, είναι αλλιώς όταν περιγράφεται από κάποιον άλλο και αλλιώς όταν την φτιάχνεις εσύ. Σ’ ευχαριστώ Εδουάρδε!

  3. charismavros August 16, 2015 / 2:06 pm

    Κουφετάριε, τι υπέροχο μικροδιήγημα είναι αυτό! Διάβασα στα σχόλια που λες στη μαγισσούλα ότι μακάρι να έγραφες βιβλίο. Δεν έχει σημασία η έκταση στην έκφραση, ούτε επηρεάζει τη λογοτεχνική αξία της. Το συγκεκριμένο μπορεί να αποδειχθεί μεγαλειώδες σε σύγκριση με ολόκληρο το διήγημα και ξέρεις αυτή είναι η μαγεία της γραφής. Εξάλλου τα λόγια είναι περιττά όταν δεν έχεις κάτι καλό να πεις. Να γράφεις για να εκφράζεσαι και να μη σε στεναχωρεί καθόλου η έκταση. Όταν θα έχεις να πεις πολλά, το βιβλίο θα γίνει μόνο του.Δεν ξέρω γιατί, αν και μιλάς για αγέλη, ο νους μου έτρεξε στα αγελάδια που βόσκουν ελεύθερα στα βουνά του Βόρειου Έβρου, μέσα σε ένα τοπίο απόλυτης ελευθερίας. Anyway…πολύ δυνατό κείμενο, ιδίως η ανατρεπτική κατάληξή του. Μου αρέσει που δεν ξέρουμε γιατί αποδείχθηκε λάθος, αφήνει στον αναγνώστη να φανταστεί άπειρα σενάρια. Παραφλυάρησα…καλό υπόλοιπο, δημιουργικό καλοκαίρι.

    • koufetarios August 17, 2015 / 3:15 pm

      Την φλυαρία όπως λες την αισθάνομαι ως ενέργεια που καταναλώνεις στο σπιτικό μου και γι’ αυτό άλλωστε υπάρχει, για το κουβεντολόι και την ανταλλαγή σκέψεων και συναισθημάτων! Έχεις δίκιο, η έκταση δεν παίζει καμία σημασία. Καμιά φορά βέβαια σκέφτομαι πως η ολοκλήρωση ενός βιβλίου, επειδή ακριβώς εμπεριέχει μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας (ψυχικής και σωματικής) έχει και διαφορετικό δέσιμο. Είναι μια διαδικασία περισσότερο επώδυνη μέχρι να φτάσει στην ολοκλήρωσή του. Η ικανοποίηση του αναγνώστη από ένα μικροδιήγημα ή από ένα βιβλίο μπορεί να είναι η ίδια, ωστόσο για τον δημιουργό η συγγραφή βιβλίου ερμηνεύεται σίγουρα από άλλη σκοπιά!

      Σ’ ευχαριστώ Χάρη, το δουλεύω χαλαρά και αργά γιατί νιώθω πως απολαμβάνω την εξέλιξή του περισσότερο έτσι.Καλή συνέχεια σου εύχομαι επανέρχομαι σύντομα και στο δικό σου σπιτικό.

  4. magikifoni August 16, 2015 / 11:13 pm

    Κουφετάριεε! Καλώς σε βρίσκω και πάλι! 🙂 Ελπίζω να πέρασες πολύ όμορφα μέχρι στιγμής και να συνεχίζεις!

    Με το που άρχισα να διαβάζω το απόσπασμά σου, φαντάστηκα τον Ναζίμ ως λύκο!! Ελεύθερος, άγριος, λίγο μοναχικός, τρυφερός και προστατευτικός με την αγέλη του.. Η ιστορία σου δείχνει πολλά υποσχόμενη και ανυπομωνώ να μάθω περισσότερα για τον Ναζίμ και τις περιπέτειες που θα του συμβούν!! 🙂 έχεις έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής νομίζω, όπως άλλωστε έχω ξαναπεί 🙂 . Συνέχισε έτσι! Θέλω να βρίσκω αναρτήσεις σου!!

    Α! Και φυσικά, πολλά συγχαρητήρια για τις πανέμορφες φωτογραφίες σου! 😉 🙂

    Καλή συνέχεια στην δουλειά σου με τον Ναζίμ! Θα περιμένω 🙂

    • koufetarios August 18, 2015 / 7:32 am

      Έχουμε καιρό να τα πούμε, χάρηκα πολύ που σε είδα εδώ! Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Αυτό που επιθυμώ εγώ περισσότερο είναι να επικοινωνούμε όσο το δυνατόν πιο συχνά μέσα από τα μπλογκ μας για να μπορούμε να αισθανόμαστε όμορφα με τις σκέψεις των άλλων. Να υπάρχει μια επικοινωνία που ξεφεύγει από την γνωστή μας καθημερινότητα. Γι’ αυτό άλλωστε φεύγω επιτόπου για το σπίτι σου..

      Να είσαι καλά!

  5. fantra13 August 24, 2015 / 11:06 pm

    Διαβάζω το απόσπασμα κι έπειτα τη σημείωση σου κι αυτόματα μία σκέψη κάνω: Γιατί να μη συμπεριληφθούν αυτές οι όμορφες γραμμές σε αυτό που γράφεις; Μετά όμως σκέφτομαι πως πρέπει να εμπιστευτώ την κρίση του δημιουργού και να τον αφήσω να πει την ιστορία του όπως εκείνος πιστεύει κι επιθυμεί. Αν μη τι άλλο, είχαμε τη χαρά να διαβάσουμε ένα απόσπασμα έστω κι αποκομμένο απ’ τον κύριο κορμό του διηγήματος, οπότε κι αυτό είναι κάτι!

    Καλή συνέχεια και πολλή έμπνευση εύχομαι κατά τη δημιουργική διαδικασία! 🙂

  6. Antriana..Io August 30, 2015 / 2:19 pm

    χμμ….ξέρεις πως τον φαντάστηκα; Ένας άνθρωπος με πολυ αγάπη τριγύρω του. δεν ξέρω αν την βρήκε ή την ψάχνει ακόμα. Αλλά σίγουρα ο αέρα γύρω του μυρίζει αγάπη…
    …ίσως και λίγο έρωτα. Βαθύ και κόκκινο έρωτα….

    • koufetarios September 1, 2015 / 4:59 pm

      Αγαπητή Αντριάννα χαίρομαι που σε βρίσκω εδώ, ψιλοχαθήκαμε μα οι πόρτες για ανθρώπους σαν κι εσένα είναι πάντα ανοιχτές. Κι αυτό βέβαια το επιβεβαίωσε το σχόλιό σου αφού μου άρεσε πολύ που σε έβαλε το κείμενο αυτό σε σκέψεις. Το αν βρήκε ή όχι αγάπη δεν μπορώ να το πω μιας και είναι ακόμα το διήγημα ανολοκλήρωτο αλλά το μόνο που μπορώ να πω είναι πως τέτοιοι άνθρωποι όπως ο Ναζίμ, αντιπροσωπεύουν έστω και στην απλή τους μορφή ανθρώπους που ζουν ανάμεσά μας. Καλούς και κακούς. Το θέμα είναι ποια κατάσταση από τις 2 θα υπερτερήσει!

      Καλό μήνα από καρδιάς.

  7. moodytimes September 17, 2015 / 10:34 am

    Τα σέβη μου κύριε συνάδελφε,εύχομαι να είσαι λιγότερο “δειλός” ή εσωστρεφής από μένα και να το εκδόσεις!

    • koufetarios October 12, 2015 / 6:53 pm

      Καλησπέρα αν και καθυστερημένα φίλε Moody. Δεν μπορώ να μετρήσω την ”δειλία” ή την εσωστρέφεια του καθενός αλλά αυτό που ξέρω είναι πως βρίσκομαι ακόμα μίλια μακριά από την αυτοπεποίθηση και την τόλμη για κάτι τέτοιο. Σ’ ευχαριστώ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s