Ρουχ.

Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος της λεπτομέρειας. Κάθε μέρα ακολουθούσα το ίδιο δρομολόγιο με ορισμένες παραλλαγές, πάντα όμως ως σημείο στίξης είχα το σπίτι μου. Εκείνη τη μέρα κατέβηκα στην πόλη αφήνοντας πίσω δύο τζάμια σπασμένα, τον νιπτήρα ραγισμένο, τις πόρτες βυθισμένες. Μετά από όλα αυτά έφτασα στο κέντρο. Περίμενα την αύρα της πόλης να μου μιλήσει, τι να της έλεγα εγώ, δεν είχα ιδέα. Η σχέση μου με το αστικό κέντρο ήταν γραφική. Τα τρία καφενέ του στα οποία άφηνα τον εαυτό μου ελεύθερο τα βράδια, οι βιτρίνες των καταστημάτων την ημέρα, η τράπεζα, το παγκάκι για τσιγάρο και μπίρα χαμηλά, δίπλα στη θάλασσα. Ωραία. Εντόπισα κάτι. «Θα είναι μπροστά σου, πελώριος θα στέκει μα θα τον δεις μόνο όταν εσύ το θελήσεις». Δίπλα από τον εκθεσιακό χώρο είδα έναν πέτρινο κορμό, ήταν μισός, σπασμένος. Ναι, αυτός είναι. Ο μιναρές. Το τζαμί. Το παλιό που άντεχε ακόμα. Λίγο παρακάτω προσπάθησα να εντοπίσω ένα γυάλινο πάτωμα ανάμεσα στις τσιμεντένιες πλάκες του πεζόδρομου. «Οι άνθρωποι συνηθίζουν να βλέπουν αυτό που θέλουν. Εσύ θα δεις πραγματικά τι υπάρχει γύρω σου όταν θα σταματήσεις να βλέπεις αυτό που θέλουν οι άλλοι». Έψαχνα, δεν κατάφερνα να το βρω. Ρώτησα ένα περιστατικό μα γέλασε μαζί μου. Στεκόμουν ακριβώς δίπλα του. Δεν το πίστευα. Κοίταξα μέσα στο χάος του παρελθόντος. Ένας λαβύρινθος βρισκόταν εκεί κάτω. Φαίνεται πως είχαν φροντίσει να κρύψουν για τα καλά το παρελθόν, το άφησαν να κείτεται στο σκοτάδι. Προσπάθησα να θυμηθώ όλα όσα μου είχε πει. Τα τρία γράμματα.. Μα ναι, παραλίγο να το ξεχάσω. Έπιασα τον κατηφορικό πεζόδρομο που οδηγούσε στη θάλασσα. Κοίταξα το ρολόι μου ήταν κοντά τρεις. Κοιτούσα γύρω μου, έστρεψα το κεφάλι μου σε κάθε κρυφό σημείο ψάχνοντας το μισοφέγγαρο. «Το καλοκαιράκι όταν πιάσει πολύ ζέστη να πας να βρεις το μισοφέγγαρο εκεί. Ο ήλιος κι ένας θερμοσίφωνας μιας ταράτσας θα σου κάνουν παιχνίδια. Μα τότε θα βρεις τα τρία γράμματα..» Άρχισα να αισθάνομαι πως ήταν μεγάλη ανάγκη να τα βρω. Αγχώθηκα, ίδρωσα. Μα είπα να ηρεμήσω, έτσι δεν έβγαζα άκρη. Πήρα μια βαθιά ανάσα και προσπάθησα να γίνω λίγο πιο παρατηρητικός. Δεξιά τίποτα. Αριστερά οι σκιές εναλλάσσονταν. Ώσπου.. ξάφνου στον πέτρινο τοίχο της εθνικής τράπεζας σχηματίστηκε ένας ίσκιος σφαιρικός. Λίγο αργότερα πήρε το σχήμα που επιθυμούσα. «Το μισοφέγγαρο», ψέλλισα. Είχα βρει τον τόπο, μου έλειπε το σημείο. Έστριψα αριστερά στη γωνία της τράπεζας, βρήκα το χαλασμένο φρεάτιο, το μπαλωμένο πλακάκι με ξύλο. Έβγαλα το ξύλο, το τράβηξα με όση δύναμη μπορούσα. «روح» Αναζητώ τη μετάφραση στο διαδίκτυο, το μεταφράζω. «Ψυχή.» Έκλαψα. Στο κέντρο της πόλης που περπάτησα, που μέθυσα, που δεν έδινα λογαριασμό για τίποτα, να τώρα, ήμουν εδώ μπροστά από μια τράπεζα, από ένα φρεάτιο και έκλαιγα. Έκλαψα για τα «άσε με τώρα» στον πατέρα μου, τα «άλλη φορά», τα «πάλι για τα αρχαία μιλάς;» Μα εκείνος επέμενε να τα ανακαλύψω μαζί του. Δεν το έκανα ποτέ, δεν πρόλαβα. Μα ήταν το τελευταίο του ταξίδι που κατάφερε να με μυήσει στο πρώτο μου.

Advertisements

7 thoughts on “Ρουχ.

  1. fantra13 July 16, 2015 / 8:18 pm

    Από πουτο ξεκίνησες και πού το πήγες; Δε θα μπορούσα με τίποτα να φανταστώ. Για νουάρ διήγημα το πήρα στην αρχή μα στην πορεία μου τ’ άλλαξες όλα. Νομίζω ότι περισσότερο απ’ όλα με συγκίνησε ο παραλληλισμός του “πατέρα” με τις ρίζες μας, όσα αρνιόμαστε συχνά ν’ ακούσουμε και κάποτε τ’ αναζητάμε από μόνοι μας. Αυτό συνήθως συμβαίνει σε κάποια μεγαλύτερη ηλικία, ίσως όταν όλοι έχουμε την αίσθηση πως κάτι χάσαμε και ψάχνουμε να το βρούμε. Κι αν δε μπορούμε να το ‘χουμε, αναζητούμε οτιδήποτε μπορεί έστω και λίγο να μας το θυμήσει.

    • koufetarios July 17, 2015 / 8:14 am

      Σ΄ευχαριστώ για το σχόλιό σου! Έτσι είναι, χανόμαστε πολλές φορές μέσα στη ματαιοδοξία μας και δεν βλέπουμε πως το στοιχειώδες τελικά είναι αυτό που συνεισφέρει στην ψυχική μας ολοκλήρωση. Εθελοτυφλούμε στρατευμένα καμιά φορά ωσότου έρθει κάποιο άκρο που θα μας ταράξει για να αντιστρέψει την κοσμοθεωρία μας (αλήθεια όμως για πόσο;)

      • fantra13 July 17, 2015 / 9:19 am

        Για πόσο, ε; Καλή ερώτηση. Έχεις δίκιο, ξεχνιόμαστε οι άνθρωποι. Αυτό είναι άλλοτε δώρο κι άλλοτε τεράστιο πρόβλημα!

  2. Άιναφετς July 17, 2015 / 4:41 pm

    Εμένα με πήρες μαζί σου στην γ’ μου πατρίδα την Πόλη (Ελλάδα, Γαλλία, Τουρκία, με σειρά προτίμησης!) … ίσως φταίει και η μουσική που δυστυχώς δεν καταλαβαίνω (πια) τα λόγια! 😉
    Σίγουρα θα κατανοήσουμε πολλά όταν θα βλέπουμε με τα δικά μας μάτια αυτό που είναι πραγματικά και όχι αυτό που θα θέλαμε εμείς ή άλλοι να είναι!
    Άλλοι τ’ ονομάζουν ψυχή, άλλοι καρδιά! ❤

    • koufetarios July 17, 2015 / 5:28 pm

      Αγαπητή για τα γούστα μου έχεις τις ιδανικότερες ρίζες! Το Παρίσι υπέροχο (πήγα το Γενάρη), όσο για την Τουρκία και λόγω του πεδίου μου έχω μεγάλη αδυναμία. Εδώ και καιρό ψάχνω διέξοδο προς τα εκεί! Ψυχή και καρδιά, ανεκτίμητα, ανυπολόγιστα κι αυτό γιατί η σύστασή τους είναι άυλη και δοτική όσο δεν πάει..

      Σ’ ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιό σου μαγισσούλα μας!

  3. Άιναφετς July 17, 2015 / 7:58 pm

    Αχ! Μαβιέ μου και να φανταστείς πως μιλούσα τέλεια τα τουρκικα αφού υπήρξα Ζαππίδα μέχρι 9 ετών (το σχολείο που ίδρυσε ο Ζάππας-Ζάππειο και νονός του πατέρα μου! 😉
    Τώρα, μόνο κάτι τραγουδάκια θυμάμαι με γαλλική προφορά που είναι η μητρική μου γλώσσα! αμάν- αμάν χαχαχα! 😛
    Καλό μας συνετό (πάντα) βράδυ! 🙂

  4. charismavros August 3, 2015 / 9:38 pm

    Έβαλα και εγώ το τραγουδάκι το τέλειο, χαλάρωσα στον καναπέ, άρχισα να διαβάζω με ενδιαφέρον, ε άντε στο καλό, με συγκίνησε το κείμενο…ε, άντε 😉 μπράβο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s