Το συμβόλαιο της ζωής.

Untitled_painting_by_Zdzislaw_Beksinski_1984

Δεν κατάφερα να εισέλθω στον κόσμο της πραγματικότητας ποτέ. Αναγκάστηκα να αντιλαμβάνομαι το πραγματικό, αυτό δηλαδή που κρίνει τον άνθρωπο ως αντικείμενο εκδιδόμενο στις επιταγές αυτής της πραγματικότητας με όρους συμβολαίου. Τι κι αν δεν είχε την υπογραφή μου; Υπήρξε η εποχή που δεν γνώριζα ακόμα πως υπάρχουν γράμματα, λέξεις, μορφασμοί, νεύματα, σύμφωνες και αντίθετες ρητορικές που αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους. Γεννήθηκα ως μέλος μιας ομάδας, της ομάδας που με δημιούργησε. Οι δεσμοί αίματος αποτελούσαν αυταπόδεικτα στοιχεία της κτήσης. Μοναδικό μέσο για να αντιλαμβάνομαι τα πράγματα και τις συνθήκες που με αφορούσαν ή που είχαν κάποια επιρροή πάνω μου ήταν οι πέντε μου αισθήσεις. Έμαθα αργότερα από διανοούμενους δίχως ονοματεπώνυμο και από πνευματικούς της θεωρητικής σχολής, πως η διάνοια είναι κάτι πολύ σημαντικό σε αυτή την πραγματικότητα, είναι το όπλο που θα μας δημιουργήσει κίνητρα για να σταθούμε αντάξιοι στο λεγόμενο πραγματικό περιβάλλον. Ξαφνικά αυτή η διάνοια, δίχως τις κατάλληλες έννοιες ακόμα να έχουν εισχωρήσει στο συνειδητό και το ασυνείδητό μου, με έκαναν να αναρωτηθώ το λόγο που μπορεί να χρωστάω σε αυτούς τους πραγματικούς τη διάνοιά μου και γιατί άραγε να πρέπει να αποδείξω πως έχω την απαιτούμενη διάνοια για να τους ευχαριστήσω. Κι έφτασε κάποια στιγμή ο χρόνος σε ένα τέλμα διότι αυτή η ρεαλιστική απεικόνιση των πραγμάτων έφερε στην επιφάνεια το –κατά τα λεγόμενα- φαντασιακό μέρος της οντότητάς μου, εκείνο το κομμάτι που αντιλήφθηκε πως για εκείνο ακριβώς προοριζόταν. Δίχως λοιπόν να έχω γνωρίσει ακόμα καλά τις πραγματικές τους εμπειρίες, τα πρωτόκολλα που σε καθιστούν διάνοια ή απλά έξυπνο, αποφάσισα να γνωστοποιήσω το φαντασιακό – κατά τα λεγόμενα – μέρος του εαυτού μου και να ρωτήσω τι συμβαίνει σε αυτή την περίπτωση. Η απάντηση ήταν πως η ομάδα μου, η ομάδα που με δημιούργησε, μου είπε πως είμαστε ένα σύνολο που απαρτίζεται από μια χούφτα ανθρώπους και γι’ αυτό το λόγο πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς που ανήκουμε σε μια τέτοιου είδους φατρία. Η αυθεντικότητα των δεσμών αίματος μας έκανε μοναδικούς, αυτό υπονοούσαν με λέξεις απλουστευμένες. Κι ύστερα έρχονται οι άλλες ομάδες στις οποίες πρέπει να προσχωρήσουμε, να αλληλεπιδράσουμε και κατά συνέπεια να ενσωματωθούμε. Αυτή είναι η πραγματικότητα, μου είπαν. Οι σκέψεις μου επηρεάστηκαν, εμπιστεύτηκα το σύνολο και αποφάσισα να ακολουθήσω το γενεαλογικό μου συμφωνητικό. Και το επίκτητο συμβόλαιο της πραγματικότητάς τους. Διότι αναλογιζόμενος της συνέπειες στην περίπτωση υιοθέτησης μιας –κατά τα λεγόμενά τους- φαντασιόπληκτης ψευδαίσθησης, της ενδεχόμενης δηλαδή στήριξης της δικής μου ομάδας, θα κατέληγα να ήμουν ένα άτομο. Ένα άτομο μιας και όλοι ανήκαν σε ομάδες οπότε θα ήμουν τελικά μόνος μου, μακριά από το ρεαλιστικό μοντέλο μιας επιτυχημένης ζωής. Μόνο που δεν γνώριζα πως στο επόμενο χρονικό τέλμα αυτές οι οντότητες που ήθελαν να βιώσουν και να χτίσουν τη ζωή τους με βάση την διάνοια που δεν διδάχτηκαν ποτέ, ήταν πάντα μονάδες αυτόβουλες, διακριτές και σύμφωνα με το καταστατικό, περιθωριοποιημένες που δεν άξιζαν ίσης μεταχείρισης. Διασκορπισμένοι στα μήκη και τα πλάτη της γης φαίνεται πως αποτελούσαν μειοψηφία μα το αντίθετο φάνηκε πως συνέβαινε. Από τις ελεύθερες γαίες που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος για την επιβίωσή του ξάφνου η επιβίωση έγινε πολυτέλεια και κατά συνέπεια οριοθετήθηκε η αυτόβουλη εξέλιξη στο όνομα της καθολικής εξέλιξης των πάντων. Κι έτσι όλοι αυτοί οι αυτόβουλοι άνθρωποι μετατράπηκαν σε μονάδες στο όνομα της πολιτικοποίησης των ανθρώπινων αξιών. Κι αν τα κατά μέσο όρο ογδόντα χρόνια ζωής ενός ανθρώπου διέπονται από κανόνες από τη στιγμή της γέννησής του, τα σαράντα πρώτα είτε παλεύει μέσα στις ομάδες για να επιβιώσει αυτοβούλως με αποτυχία, είτε αγωνίζεται για να προσεγγίσει τις μονάδες. Κι αν ποτέ οι ομάδες λειτουργούσαν ως μονάδες αυτοβούλως στο όνομα της ανθρωπότητας, τότε η ανθρώπινη ζωή θα επιτελούσε το σκοπό για τον οποίο ήρθε στη γη και πάνω απ’ όλα θα είχε μια ζωή στην οποία το φανταστικό θα ήταν πραγματικό και οι πραγματικότητα των όρων και των κανόνων μια φθηνή απομίμηση του νοήματος της ζωής.

Advertisements

9 thoughts on “Το συμβόλαιο της ζωής.

  1. cocooning cat May 23, 2015 / 6:25 pm

    Δεν ξέρω αν παρανόησα τα γραφόμενά σου -ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη αν ναι- αλλά όσα αναφέρεις, για την ανάγκη να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε συμβατικά και δεσμευτικά στα όρια μιας κοινωνικής ομάδας που μας θέτει αυστηρά τους κανόνες και που πιστεύει σε θέσφατα, μου θυμίζουν ένα αγαπημένο λογοτεχνικό ήρωα. Αναφέρομαι στο Σιντάρτα του Έσσε! Εκείνον τον ήρωα που αδέσμευτος και φλογερός, δεν εντάχθηκε πουθενά, συγκρούστηκε με όλους ακόμα και με τον ίδιο του τον εαυτό για να μπορέσει να ανακαλύψει την “αλήθεια” του, μακριά από “διάνοιες” κι έτοιμες γνώσεις. Ένα βιβλίο εμβληματικό κατ’εμέ!

    • koufetarios May 23, 2015 / 6:57 pm

      Έχεις απόλυτο δίκιο, το σχόλιό σου είναι πάρα πολύ χρήσιμο και ενδιαφέρον, πραγματικά στο λέω. Και αυτή τη στιγμή χτύπησες τις ευαίσθητες χορδές μου διότι ο Σιντάρτα είναι εκπληκτικό βιβλίο και ο Έσσε ίσως ο πιο εθιστικός κατ’ εμέ συγγραφέας.. Ειλικρινά με έκανες να χαρώ πολύ..!

  2. magikifoni May 24, 2015 / 10:12 pm

    Καταρχήν, Κουφετάριε να σου πω πόσο πολύ χαίρομαι που έχεις ”επιστρέψει” στην μπλογκογειτονιά με φανερά εξελιγμένη σκέψη και γραφή θα έλεγα… 🙂 Το γράψιμο και η ροή της σκέψης σου είναι ιδιαίτερα απολαυστικά!

    Και κατά δεύτερον, να σου εξομολογηθώ, πως εδώ και αρκετό καιρό, κινούμενη στην καθημερινότητα, ακούγοντας συζητήσεις, παρακολουθώντας τα μικρά και ”μεγάλα” γεγονότα, περπατώντας και διαβάζοντας, έχω μέσα μου συνεχώς μία παράξενη αίσθηση που μεταφράζεται -κατά ένα μεγάλο μέρος- με βάση αυτό σου το πραγματικά πολύ όμορφο κείμενο(αν το κατάλαβα καλά). Νιώθω παντού γύρω μου πως αυτό που κινεί την λεγόμενη ”πραγματικότητα” και όσα συμβαίνουν στο περιβάλλον, είναι αυτή η έντονη ανάγκη του ανθρώπου να σχηματοποιεί, να απλουστεύει, να συμμαζεύει τον Κόσμο, να τον ομαδοποιεί σε κομμάτια, μεγάλα ή μικρά, να κλείνεται έπειτα σε αυτά τα σχήματα σαν να είναι το καβούκι του, κατακυριευμένος από τον φόβο του για τα πράγματα, ίσως και από τον τρόμο του για το ίδιο το άγνωστο και το άπειρο που ενέχει ο εαυτός του… Και κάνει τα πάντα για να ”ανήκει” κάπου-σε κάποιον και κάνει τα πάντα για να σβήσει τον εαυτό του μέσα σε κάποιο σύνολο(?).. Γίνεται κτήμα των πραγμάτων, των ανθρώπων, των τόσο στενά περιορισμένων και απόλυτων ιδεολογιών, των συνηθειών του, των παραδόσεων, των στερεοτύπων, των δεσμών και άλλων τόσων. Και παρασέρνεται χάνοντας την συνειδητότητα όλων αυτών και χάνοντας την συνειδητότητα του ατόμου του. Με λίγα λόγια, έχω την αίσθηση, πως κανένας μας δεν είναι όσο ελεύθερος νομίζει. Και σκέφτομαι και τόσα άλλα, που δεν μπορώ να τα κάνω λέξεις ακόμα…

    Αλλά μπορεί και να αντιλήφθηκα κάτι λάθος ή κάτι να μου ξέφυγε και όλα αυτά να είναι ιδωμένα μέσα από το φίλτρο του δικού μου φανταστικού-υπερεαλιστικού… 😉 Ακόμα το ψάχνω, δεν υιοθετώ τίποτα απόλυτα.

    Πραγματικά, πολύ αξιόλογο και ενδιαφέρον το κείμενό σου και δεν του αρκεί μία ανάγνωση ή μόνο ένα σχόλιο! 🙂

    Καλό σου βράδυ, συνέχισε έτσι 😀 😀 !!

  3. koufetarios May 26, 2015 / 7:52 pm

    Θέλω να σ’ ευχαριστήσω θερμά για το πως αντιμετώπισες το κείμενο αυτό και με μεγάλη ευκολία μπορώ να πω πως θα μπορούσε το σχόλιό σου να αποτελεί συνέχεια σε ότι έγραψα εγώ, θα μου άρεσε πολύ η σύμπραξη μιας τέτοιας ιδέας ομολογώ. Άλλωστε μέχρι στιγμής και τα δύο σχόλια εδώ τα θεωρώ τόσο σημαντικά για τον τρόπο που σκέφτομαι και για το πώς επιθυμούσα να αντιληφθεί κάποιος το κείμενο διαβάζοντάς το.

    Συμπερασματικά θα πω πως συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και πως αυτός ο κόσμος δεν γεννήθηκε για μας κι ας γεννηθήκαμε εμείς σε αυτόν..

    Αναμένω τις σκέψεις σου στο δικό σου σπιτικό 😀

  4. fantra13 May 28, 2015 / 10:11 pm

    Νομίζω το ωραιότερο κείμενο που έχω διαβάσει από ‘σένα μέχρι στιγμής! Τα είπες όλα μέσα σε λίγες γραμμές με απλό και κατανοητό τρόπο λες και δηγιόσουν ένα παραμύθι… για μικρούς και για μεγάλους! Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να μπορούσαν πριν φύγουν απ’ αυτή τη ζωή να καταλάβουν την εσωτερική τους πραγματικότητα και την εξωτερική μαζική πλάνη. Αλλά ίσως γι’ αυτό ο θάνατος να είναι τελικά αναγκαίος και ουσιαστικός: Βλέποντας τη σκιά του κάποιες στιγμές ίσως συνειδητοποιούμε καλύτερα τι πρέπει να τον κάνουμε τον λίγο χρόνο που δε ζητήσαμε – μας δόθηκε – αλλά κατά έναν παράδοξο τρόπο πρέπει να τον κάνουμε ν’ αξίζει το πέρασμα του!

    • koufetarios May 29, 2015 / 5:46 am

      Έτσι ακριβώς όπως το λες είναι. Αργούμε, καθυστερούμε στη ζωή κι αν δεν μπορούμε να απαλλαγούμε απ’ το σύστημα και να φτιάξουμε το δικό μας, όπως εμείς θα θέλαμε να είναι, τότε ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε αυτό με το οποίο αλληλεπιδράμε. Τον κόσμο δεν τον άλλαξε κανείς προς το καλύτερο έτσι ώστε να ωφελήσει μεγάλες μάζες, ωστόσο σημασία έχει τι στάση κρατάμε εμείς τουλάχιστον απέναντι στον εαυτό μας και κατά συνέπεια απέναντι σε όσα μπορούμε να ‘αγγίξουμε.’

      Και πάλι πολλές καλημέρες!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s