Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΡΩΤΑ.

Προχώρησε λίγο παρακάτω όταν ξαφνικά πίσω του άκουσε βήματα. Γύρισε κι ένιωσε έκπληκτος καθώς δεν είχε δει κανένα λίγο πριν να βρίσκεται στο δρόμο. Ήταν ένας καμπουρωτός γεράκος, περπατούσε με το κεφάλι χαμηλά γλείφοντας σχεδόν το οδόστρωμα. Εκείνος λυπήθηκε που ήταν έτσι ανήμπορος, ταλαιπωρημένος, έσπευσε αμέσως να τον βοηθήσει. Είχε ακόμα μέσα του την αίσθηση της βελτιοδοξίας, σκέφτηκε πως αν τον βοηθούσε εκείνος, ο γέρος θα σηκωνόταν αμέσως πάνω και θα ίσιωνε το σώμα του σα λαμπάδα, τέτοια δύναμη νόμιζε πως έκρυβε μέσα του. Ο γέρος αρνήθηκε τη βοήθειά του τραβώντας το χέρι του πίσω. Εκείνος ξαφνιάστηκε θεώρησε πως ήταν αδύνατο να μην μπορούσε ένας ανήμπορος άνδρας να δεχτεί τις συμβουλές του. Τράβηξε λοιπόν πίσω το χέρι του, το έχωσε στην τσέπη του κι έβγαλε ένα τσαλακωμένο κιτρινιασμένο κομμάτι χαρτί και του το έδωσε. «Συνέχισε το δρόμο σου γνωρίζοντας αυτό μαζί με τ’ άλλα που έμαθες. Ο αέρας που εκπέμπεις είναι παγίδα, είσαι γυμνός μέσα σε υλικά κεντημένα αγαθά που δεν σου προσφέρουν τίποτα. Διάβασε. Μάθε.» Πήρε το κομμάτι χαρτί, άφησε το γέρο να συνεχίσει καμπουριαστός το δρόμο του προς το άγνωστο και ξεκίνησε να διαβάζει.
«Είμαι νέος ακόμα. Δεν ξέρω πως θα είμαι σε πενήντα χρόνια από τώρα. Είμαι ακόμα νέος. Αν και δε γνωρίζω πράγματα, δεν έχω ζήσει παντού, δεν έχω γνωρίσει όλο τον κόσμο, νιώθω πως κατέχω μια εμπειρία που πρέπει να τη μοιραστώ με τον εαυτό μου τότε. Πενήντα χρόνια αργότερα. Κι αν είμαι ο ίδιος, κι αν έχω αλλάξει ταυτόχρονα, τότε έχω πληγωθεί, έχω πονέσει, έχω χαρεί, έχω κλάψει, έχω αντέξει. Έχω ζήσει..

Είναι δύσκολο να βαδίζεις πλάι σε άλλους, γύρω τους κι ωστόσο να νιώθεις μόνος. Σα να εγκαταλείφτηκες λέει μόνος σου μέσα σ΄ ένα σύμπαν που ‘ναι μαύρο αλλά δε φαίνεται. Δε φαίνεται με ανοιχτά τα μάτια αλλά νιώθεται, τσιμπιέται δηλαδή και αυτοκαρφώνεται πίσω από αυτά. Σα μια παράσταση σκιών μόνο που οι φιγούρες είναι τώρα μπροστά εκτεθειμένες αλλά οι σκιές είναι από πίσω και τις βλέπει μόνο αυτός που τις προκαλεί. Μα τις προκαλεί τάχα μου; Ή προκαλούνται από μόνες τους; Και πώς τις σβήνομε; Πώς θα αφήσομε τον καπνό να απλωθεί και να γίνει ορατός απ’ το χρώμα του και τη μυρωδιά του προκαλώντας μόνο μια απειροελάχιστη αλλαγή στην καθημερινότητα και μια σχεδόν ανεπαίσθητη περιέργεια στους γύρω-γύρω; Μπορεί να αλλάξει η αξία του χρόνου εάν αλλάξει ο άνθρωπος; Μπορούν τα λεπτά του εικοσιτετραώρου να προκαλέσουν ευτυχία εφόσον αξιοποιηθούν σωστά; Έχει αυτή τη στιγμή σημασία ο χρόνος που καταναλώνεται γράφοντας αυτές τις αράδες; Αρνητική η απάντηση μετά από μερικά δευτερόλεπτα σκέψης, σύμπτωμα καθώς φαίνεται της υπερρέουσας αρνητικότητας που μ’ έχει κατακλύσει. Μπορούν οι εικοσιτέσσερις ώρες του αύριο να αποτελέσουν αφορμή για σπινθηροβόλες, απαστράπτουσες, διαχεόμενες εκρήξεις ικανοποίησης, περηφάνιας και βραχυπρόθεσμης πληρότητας για την ίδια μου την ύπαρξη; Ας ρωτήσω τον απέναντι. Ναι, μου λέει. Αυτά μπορεί να συμβούν. Έχουν συμβεί ξανά στο παρελθόν υπαινίσσεται. Θα συμφωνήσω κι ας μην το παραδεχτώ. Ξεκινάμε, μου λέει. Αύριο, μου λέει, πρόκειται να νιώσεις απειροελάχιστες, υπόκωφες εκρήξεις που, αν και θα πηγάζουν από μέσα σου, μέσα σου θα τις ακούς αλλά σα να έρχονται από πολύ μακριά. Η καρτερικότητα και η σωφροσύνη θα σε οδηγήσουν –μόνο στο τέλος της ημέρας, επαναλαμβάνω μόνο στο τέλος της ημέρας- στην επίτευξη του εικοσιτετραώρου στόχου. Γι’ αυτό λοιπόν δάμασε τα κύματά σου κι ας μην ξέρεις κολύμπι. Πάλεψε όσο μπορείς μα θα τρως άμμο προτού καταλάβεις πως τα κατάφερες. Δεν τελειώνουν όλα στην άμμο. Απλά ο στόχος σε σπρώχνει αναγκαστικά σε μακροβούτια. Ύστερα σε βραχώδη, ανεξερεύνητα, ασμίλευτα μονοπάτια που χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας και προσοχής. Αλλά ας μην πηγαίνουμε μακριά οι δυο μας. Νηστεία τάισε την ψυχή σου, εγκράτεια επίσης, καρτερικότητα, εφοδιάσου με γαλήνη με το μέτρο και άσκησε την τυραννία μέσα σου. Τα έλεγε κι ο Σιντάρτα θαρρώ. Έτσι κι εγώ κλείνω τα μάτι μου στα πρώτα λεπτά φυγής απ’ την καθημερινή αγγαρεία, επιβιβάζομαι στις δικές μου γαλέρες και ξεκινώ να τραβώ κουπί λίγο πριν η πραγματικότητα με ξυπνήσει και με καλέσει. Τι είπες; Ναι στην πραγματικότητα αναφέρομαι που αναγκαστικά και υποχρεωτικώς διαμορφώνει τη ζωή μου. Κι ας μην θέλω να την βλέπω καμιά φορά. Κι ας μην μου μιλάει. Εμείς οι δυο.. Εμείς οι δυο θα γίνουμε οι καλύτεροι φίλοι.»

Σε ποιον απευθυνόταν αναρωτήθηκε εκείνος. Δεν είναι μόνο η βελτιοδοξία αρκετή για να καλύψει την ύπαρξη όπως εκείνος τη βίωσε; Για ποια κύματα μιλάει; Είναι ο γέρος που μιλάει στο νέο του εαυτό ή ο νέος που απευθύνεται στο γέρο; Και σ’ εκείνον; Και σε όποιον είναι ακόμα νέος με φρέσκια ψυχή που μόλις άρχισε να αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις του τον εξωτερικό κόσμο; Ένιωσε να προσγειώνεται. Συνειδητοποίησε πως η ζωή δεν είναι απλά μόνο αυτό που νιώθουμε, που βλέπουμε. Είναι μια εσωτερική διαδικασία που η συμφιλίωσή της είναι προϋπόθεση για να καταφέρει να εξωτερικεύσει τη σοφία που κρύβει μέσα της. Προβληματίστηκε. Κι αυτός ο προβληματισμός ήταν ένα βιωματικό αντανακλαστικό που κομμάτι-κομμάτι ξεκινούσε να συνθέτει την αντίληψή του για τη ζωή, την ίδια την ύπαρξη και τον κόσμο γύρω του..

Advertisements

2 thoughts on “Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΡΩΤΑ.

  1. magikifoni June 16, 2014 / 10:33 am

    Κουφετάριε,

    Η ανάρτησή σου αυτή είναι όμορφα ιδιαίτερη και περίεργη, γεμάτη ερωτήματα και σκέψεις που προκαλούν άλλες σκέψεις… 🙂 Ο λόγος σου μου φαίνεται πολύ μεστός και συγκροτημένος, ιδίως σε κάποια σημεία. Μου αρέσει που εντάσσεις την φιλοσοφία μέσα σε ένα λογοτεχνικό πλαίσιο (?).

    Προσωπικά, μου έκανε περισσότερο εντύπωση το θέμα της μοναξιάς ”Είναι δύσκολο να βαδίζεις πλάι σε άλλους, γύρω τους κι ωστόσο να νιώθεις μόνος. Σα να εγκαταλείφτηκες λέει μόνος σου μέσα σ΄ ένα σύμπαν που ‘ναι μαύρο αλλά δε φαίνεται”. Η μοναξιά είναι κάτι που με έκανε να σκεφτώ κάποια πράγματα τις τελευταίες μέρες. Πιθανόν θα καταφέρουμε να τα συζητήσουμε σύντομα 😉

    Επίσης, συγκράτησα το θέμα του χρόνου και της ποιότητας που γίνεται να του αποδώσουμε, και την ιδέα με τις ώρες του εικοσιτετραώρου.:)

    Είπες πολλά ωραία πράγματα σε αυτό σου το ποστ και πράγματι
    ” η ζωή δεν είναι απλά μόνο αυτό που νιώθουμε, που βλέπουμε. Είναι μια εσωτερική διαδικασία που η συμφιλίωσή της είναι προϋπόθεση για να καταφέρει να εξωτερικεύσει τη σοφία που κρύβει μέσα της”
    Ίσως η ζωή -ποιος ξέρει- να είναι μια σειρά από παράλληλες προσωπικές εσωτερικές προσεγγίσεις της ζωής. Ίσως η ζωή να μην ειναι μία τελικά, αλλά να τείνει στο άπειρο. Μπορεί να είναι και το ίδιο το Άπειρο… 🙂

    Όπως και να’ χει το κείμενό σου δεν ”χωράει” μέσα σε μία μόνο ανάγνωση. ούτε μέσα σε ένα σχόλιο. Πυροδότησες όμως ήδη αρκετά με την μία.. φαντάσου! 😉

    Χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω! 😀
    Καλό απογευματάκι!

    • koufetarios June 19, 2014 / 12:27 pm

      Σ ευχαριστω πολυ για τα ομορφα λογια σου, πραγματικα τα σχολια σου με εβαλαν και μενα σε προσθετες σκεψεις, με βοηθησαν στο να ξαναδω καποια πραγματα ενα βημα πιο περα.

      Η ζωη ειναι ανεξερευνητη και το μονο που μπορουμε να κανουμε ειναι εκτιμησεις. Μπορουμε να φανταστουμε πως η ζωη σαν εννοια βρισκεται στην κορφη ενος ατελειωτου δενδροδιαγραμματος με παρακλαδια που, οσο κι αν τα διακρινεις σε κατηγοριες, καποια στογμη το ενα θα συνδεθει με το αλλο και λιγο μετα παλι πιο κατω θα αποκοπει ξανα και ουτω καθεξης. Μονο υποθεσεις μπορουμε να κανουμε και προσωπικα πιστευω πως οσο περισσοτερο αναζητουμε την εννοια της μοναξιας που κυριαρχει μεσα στη ζωη ή της ωριμοτητας, της σοφιας, της ιδιας της υπαρξης τοσο πιο δελεαστικη γινεται η σκεψη, ποσο μαλλον μια συζητηση πανω σ αυτο το θεμα.

      Δυστυχως υπηρετω στο στρατο και ειναο δυσκολο να επισκεφτω εσενα και οσους μ ενδιαφερει να διαβαζω και να παρακολουθω. Ολα γινονται μεσω κινητου κι αυτο με πολυ δυσκολια! Να με κατανοεις ευχομαι γι αυτο. Σ ευχαριστω και παλι για το σχολιο σου ηταν πολυ σημαντικο και ευστοχο πανω σ αυτο το κειμενο.

      Φιλια!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s