O ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ.

Αυτός ο άνθρωπος άφησε πίσω του όσα στοιχεία συνέθεταν τον πολιτισμό ως κατασκευασμένο, τη γνώση ως ιδέα, τη λογική ως πειθαρχία και το πνεύμα ως αρετή και εισήλθε στην πόλη προετοιμασμένος για να δεχθεί και να δώσει. Αδημονούσε για την επόμενη στιγμή γιατί ήταν άγνωστη σ’ αυτόν. Παρακαλούσε για πρωταρχικές αξίες που θα ήταν απαλλαγμένες από ενεπίγραφες ρητορείες και επαναλαμβανόμενες καθοδηγήσεις, αχ, βάσανο ολοκληρωτικό και επίμονο για όσους θα ήθελαν να μάθουν για τη γνώση μέσω του βιώματος και όχι για τη γνώση μέσω της γνώσης. Τι είδους γνώση όμως θα ήταν; Θα μπορούσε να απαλλαγεί από τις θρησκευτικές αξίες που κυριαρχούν στα μέρη που άφησε πίσω του; Θα μπορούσε να κάνει το ίδιο και για τα μέρη που είχαν εκλογικεύσει αυτή την πεποίθηση; Θα ήταν άραγε αγνός; Δεν γνώριζε τι θα συναντούσε, μόλις είχε εισέλθει και ίσως η είσοδος να αντικατόπτριζε την έναρξη μιας πρωταρχικής, εξαγνισμένης θεωρίας.

Διέσχισε το δρόμο στον οποίο απλώνονταν όλα τα σπίτια και τα μικρομάγαζα της πόλης. Μια ευθεία ήταν όλη η πόλη. Το πρώτο σπίτι ήταν και το μεγαλύτερο. Ήταν ένα αρχοντικό καθώς φαίνεται, με πλούσια και εντυπωσιακή αρχιτεκτονική διακόσμηση, απαράμιλλης εικαστικής αισθητικής. Ήταν όμως άδειο, σκοτεινό, κούφιο, σκοτάδι το είχε καλύψει. Τα σημάδια μιας συνωμοτικής απομάκρυνσης των κατόχων του ήταν εμφανή. Μπροστά του συνάντησε ένα βιβλίο με σκισμένες σελίδες. Το ξεφύλλισε και άνοιξε μια σελίδα στην τύχη. Διάβασε αποσπασματικά:

 

‘ Ο αγώνας της επιβίωσης δεν είναι μονοδιάστατος. Δεν επιβιώνουμε μόνο για την τροφή, το νερό, τα φύλλα, τη θάλασσα, το χώμα, τον ουρανό. Επιβιώνουμε για να ζούμε ΔΙΠΛΑ στο νερό, τα φύλλα, τη θάλασσα, το χώμα, τον ουρανό. Επιβιώνουμε δίπλα τους, μαζί τους, ακολουθώντας τη σειρά μιας εξελικτικής πορείας που θα μας οδηγήσει στο τέλος και την αρχή ενός ζωτικού κύκλου, δηλαδή στην τροφή. Η τροφή είναι ο πρώτος κι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας. Αν σπάσει, οδηγούμαστε πάλι στην αρχή, ποτέ στο τέλος. Ο κρίκος δεν σπάει από μόνος του. Θα σπάσει μόνο εάν απομακρυνθούμε από τη φύση, όταν γίνουμε άπληστοι απέναντί της, όταν ζητήσουμε παραπάνω από όσα μας δίνει. Το ήθος και ο σεβασμός του ανθρώπου θα καθορίσουν τη συνέπεια. Όχι την αιτία. Τη συνέπεια. Έτσι και το νερό θα τρέξει να μας ξεδιψάσει, και τα φύλλα θα μας δροσίσουν και θα μας αφήσουν να τα χαϊδέψουμε, και η θάλασσα θα μας αποκαλυφτεί γυμνή όταν την εξερευνήσουμε, και το χώμα θα μας δείξει πόσο γενναιόδωρο είναι κι ο ουρανός θα αποκαλύψει την ομορφιά του και θα τηρήσει τα χρονικά όρια στις εποχές του. ΑΥΤΟ είναι το πρώτο βήμα για την επιβίωση του ανθρώπου. Ύστερα έρχεται ο άνθρωπος ψυχή και σώματι και μαζί μ’ αυτόν ο συνάνθρωπος. Διότι η επιβίωση του ενός δεν συνεπάγεται την επιβίωση του άλλου. Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος και ο συνάνθρωπος ο άνθρωπος του ανθρώπου. Έτσι η διάκριση ταυτίζεται. Έτσι η επιβίωση μεταλλάσσεται σε απόλαυση της ζωής βουτηγμένης στους καρπούς της φύσης. Παραμάσχαλα οδεύουν σε μη πεπερασμένο αριθμό οι άνθρωποι και μαζεύουν στο πέρασμά τους όσα είναι αναγκαία για την επιβίωση. Κι όσα θα φτύσουν στο χώμα, η γη θα τα ρουφήξει και θα τα αποβάλλει ξανά από τα σπλάχνα της. Ξανά και ξανά. Ωσότου η επιβίωση γνωρίσει την πρωτόπλαστη απόλαυση. Ζωή ακολουθεί μετά. Ζωή και φωσφορούχα χρώματα, ηδονικά αρώματα μέσα στις φλέβες και το αίμα. Ανάμεσα στο λειτουργικό σύστημα του ανθρώπινου οργανισμού και του περίπλοκου συστήματος της φύσης. Πιείτε, φάτε! παρακαλεί το σώμα σας που λαμπιρίζει στον ουρανό μέσα από το φως των κατακόκκινων ζωτικών δικτύων που το συνθέτουν. Ζήσετε! φωνάζει η καρδιά που έχει τραφεί από τα σπλάχνα των στέρεων και υγρών στοιχείων. Μάθετε! φωνάζει η ηχώ που αντηχεί στο κρανίο σας μα που κανένα όργανο δεν τη νιώθει, παρά μόνο την αποθηκεύει αναπάντεχα ως βίωμα. Είναι η πνευματική οντότητα που αισθάνεται την αποτύπωση του βιώματος· άλλοτε απορρίπτει, άλλοτε φχαριστιέται, άλλοτε απλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο παρά να λυπάται. Συχνά είναι το ταξίδι της γνώσης που μοιάζει ολίγον δυσάρεστο, ποτέ μα ποτέ όμως μην το αποφύγετε, να το κυνηγάτε! Είναι ο άνθρωπος ο άνθρωπος σας; Είναι η ζωή σα ζαριά προδιαγεγραμμένη; Φωτίστε το σώμα σας με τους σπόρους της γης, φωτίστε την καρδιά σας με τον συνάνθρωπο, φωτίστε την ψυχή σας με την αίσθηση και την ηδονή της γνώσης, της αμφιβολίας, της θάλασσας της φουρτουνιασμένης που σε πικραίνει αντικρίζοντας το θάνατο αλλά και της θάλασσας της μπονάτσας που σε γλυκαίνει καθώς εισπνέεις γεμάτος σοφία κι αναλογίζεσαι τον κύκλο της ζωής της…

 

Y.Γ. Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας συγκινήθηκα και πήρα δύναμη. Θα σας μιλήσω σύντομα!

Advertisements

One thought on “O ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ.

  1. Άιναφετς April 11, 2014 / 2:44 pm

    Σε διάβασα καθυστερημένα, ξέροντας πως δεν έχει και πολύ σημασία… σημασία έχει ότι απόλαυσα αυτόν τον χείμαρο συναισθημάτων και ναι, θα δεις πως υπάρχουν ευλογημένες στιγμές που αισθανόμαστε ένα με όλο το σύμπαν, αυτές για μένα είναι η φωτισμένες μας στιγμές!
    ΑΦιλιά και ελπίζω ν’ αντέχεις… ❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s