Ένας Χίπης στα Χανιά.

Είναι παράξενο πράγμα το μυαλό. Λένε πως σκεφτόμαστε συνέχεια κι ας μην το θέλουμε, κοιμόμαστε και σκεφτόμαστε και καμιά φορά οι εικόνες αυτού του εγκεφαλικού αχταρμά μετατρέπονται σε εικόνες μπροστά στα μάτια μας. Κάπως έτσι λειτουργούν και οι αναμνήσεις. Παρ’ όλα αυτά η «υλική» τους μορφή αποτελεί μυστήριο. Ποιες μεταβολές συντελούνται στον εγκέφαλο όταν μια νέα ανάμνηση κωδικοποιείται; Όχι δεν πρόκειται να αναλύσω κάτι που υπάρχει ήδη στο βικιπαίδεια.

Απλά θυμήθηκα σχεδόν με ακρίβεια μια ιστορία από το καλοκαίρι. Και επειδή σχεδόν απεχθάνομαι το πρώτο ενικό σε αυτό το χώρο θα το θέσω σε τρίτο ενικό, θα πάρω τη θέση του αφηγητή χωρίς όμως καμιά συμμετοχή στην ιστορία. Ίσως έτσι με καταλάβετε περισσότερο, ίσως κι εγώ δώσω άλλη αξία με αυτό τον τρόπο στις αναμνήσεις μου. Κι είναι αλήθεια πως ακόμα δεν ξέρω αν έχει ενδιαφέρον, ουσία, νόημα κάτι τέτοιο. Απλά εφαρμόζω σχολικούς κανόνες του τύπου ‘Σκέφτομαι και Γράφω’.

Είχε ήδη καθίσει στο δωμάτιο των 30 τ.μ. ίσα που χωρούσε δυο άτομα, εκείνον και εκείνη. Εκείνη, καθόταν μέσα στο στενάχωρο δωμάτιο και διάβαζε το πρώτο μέρος της τριλογίας (ίσως τετραλογίας) του Κάρλος Ρουιθ Θαφον ‘ Το παιχνίδι του Αγγέλου’. Εκείνος είχε βγάλει μια καρεκλίτσα στο μπαλκόνι, είχε σερβιριστεί ένα ωραίο παραδοσιακό τσιζκέικ με κρέμα από κεφαλογραβιέρα, ιδιαίτερο, νόστιμο. Πάνω στο τραπέζι ήταν επίσης απλωμένα τα κλειδιά του δωματίου με ένα καρτελάκι άσπρο που έγραφε ‘Ζευς’. Χμ, δεν θα έλεγε κανείς πως η παντοδυναμία του Δία κρυβόταν σε καμιά γωνία σ’ αυτό το δωμάτιο.

Αύγουστος ήταν στα Χανιά. Είχαν την τύχη να βρουν δωμάτιο, μπορούσαν να πληρώσουν μόλις για μια βραδιά και ήταν ήδη ευτυχισμένοι μόνο που κατάφεραν να ακούσουν το ‘έχουμε δωμάτιο’ απ’ την άλλη άκρη της γραμμής. Η βραδιά είχε ήδη ξοδευτεί, το βράδυ στα Χανιά καταναλώθηκε στην αναζήτηση ενός μαγαζιού που να μην ‘φώναζε’ τουριστικό, ψύλλους στ’ άχυρα δηλαδή. Η βραδιά έληξε εξαιρετικά με αναπάντεχη ζωντανή κρητική μουσική, με ρακές, κρασιά, ρακόμελα στο τέλος και κεράσματα απ’ τις εκπληκτικές αντοχές μας επί ώρες στο ίδιο τραπέζι. Τρεις φορές οδηγήθηκε εκείνη αργότερα στην τουαλέτα του δωματίου για στομαχική ανακούφιση κι αυτός, γαϊδούρι,  λαχταρούσε νερό που το μυαλό του είχε ξεχάσει να αγοράσει επιστρέφοντας. Την επομένη το πρωί μια έντονη μυρωδιά σκορδίλας οδήγησε σε ανακατωσούρα, για άλλους όμως λόγους, καθώς το εστιατόριο στο ισόγειο είχε ήδη ξεκινήσει απ’ τις οχτώ να ετοιμάζει την κουζίνα του.

Εκείνος ανυπομονούσε πιο πολύ για το πρωινό, τη στιγμή που θα καθόταν σ’ εκείνη την καρέκλα και θα αφουγκραζόταν τις φωνές των περαστικών, των υπαλλήλων, τους ήχους απ’ τις άμαξες με τα άλογα που είχαν πιάσει ήδη τους δρόμους, πάντα για το μεροκάματο. Εκεί ήταν που αντιλήφθηκε έναν τύπο γύρω στα 65, γκρι μαλλιά πιασμένα κοτσίδα, κόκκινη μπαντάνα να τα καλύπτει, ρούχα ριχτά, πολυφορεμένα και διάθεση απ’ τους υπαλλήλους των μαγαζιών μάλλον αρνητική μιας και κάθε μέρα φαντάστηκε πως τους άρχιζε το τροπάριο. Ψηλός, αδύνατος σα σκελετός με λίγα γένια, του θύμισε βετεράνο χίπη βγαλμένο από ελληνική -αποτυχημένα σουρεαλιστική- ταινία της δεκαετίας του ’70.

Μόλις πλησίασε τους μαγαζάτορες των καταστημάτων που έπιναν τον καφέ τους για να ανοίξει το μάτι τους, ο Χίπης ζήτησε απευθείας τράκα για τσιγάρο. Μάλιστα όταν ο ένας από αυτούς του έδωσε ένα, είχε την τόλμη να ζητήσει κι άλλο. Ο Χίπης απάντησε δείχνοντας με το δάχτυλό του κάποιον άλλο της παρέας: « Ο Νίκος μου παίρνει τα τσιγάρα γι’ αυτό τα καπνίζω δυο δυο.» Στη συνέχεια τον χλεύασαν για την τσιγγουνιά του. «Μια κουταλίτσα ίσα-ίσα να φαίνεται πως έχω στην τσέπη μου λεφτά» τους απάντησε. Όπως προχωρούσε η κουβέντα πέταξε και μια παροιμία που ομολογουμένως εκείνος που έτρωγε το τσιζκέικ δεν την είχε ξανακούσει: «Καλόμαθε η γριά στα σύκα και ξέμεινε κι η προίκα!» Απ’ τον τρόπο που μιλούσε εκείνος κατάλαβε πως ίσως ήταν και λίγο φαφούτης. Ξαφνικά ένας αρκετά παχύς τύπος με κίτρινο αμάνικο και γυαλί μύγα κατέφτασε καλημερίζοντας τους γνωστούς. «Κέρασέ τον από μένα» είπε ο Χίπης κι ύστερα όλοι γέλασαν και λίγο αργότερα άρχισαν να ξελασπώνουν παλιές ιστορίες που τον αφορούσαν, πως έκλεβε λέει απ’ το ταμείο στο μαγαζί που δούλευε παλιά. «Μ’ άφησε το μαγαζί υπό την εξουσία του, μα ύστερα μ’ είπε λεχρίτη. Αυτός έπαιζε μπιρίμπα, στα τέτοια του, πήγε κοιμήθηκε, εγώ ξυπνούσα στις πέντε.» Εκείνος στο μπαλκόνι χαζεύοντας προσπάθησε να διαβάσει τι κρυβόταν κάτω από τις λέξεις. Μερικές φορές ήταν αφοπλιστικός: «Ζήτα μου ότι θες και πλήρωσέ μου τον καφέ», έλεγε και παρακαλούσε για μια γουλιά ελληνικό. Η συζήτηση αργότερα πήγε στο οικονομικό. Κάποιοι το γύρισαν στην κρίση, τέσσερις-πέντε νοματαίοι ήταν όλοι κι όλοι. Πως παλιά τα πράγματα ήταν καλά, μα τώρα έχει πέσει η κίνηση, ο τουρισμός. Ένας άλλος χωρίς ιδιαίτερο λόγο είπε σε χαμηλούς τόνους πως «τα Χανιά δεν πείνασαν ποτέ». Το είπε με τρόπο όπως κάποιος παραδέχεται ένα έγκλημα. «Δεν πεινούσαν τα Χανιά; Και πεινούσα εγώ;» θα πεταχτεί ο Χίπης να πει, νιώθοντας πως δεν ήταν όλοι σαν κι αυτόν που το είπε, ίσως ήταν ο μόνος απ’ την παρέα τελικά που δεν πείνασε ποτέ του. Μίλησε για το ταξίδι που είχε κάνει όταν μια φορά, τη δεκαετία του’80 είχε ταξιδέψει με ερ μπας. « Είχε και κενά. Κενά στο μυαλό μου και στον αέρα» είπε αντιλαμβανόμενοι όλοι τους κι εκείνος από πάνω στο μπαλκόνι τους πειρασμούς της ζωής, τους εθιστικούς ίσως. Αποπειράθηκε να φύγει τουλάχιστον τρεις φορές κι όλο το αυτί του ερεθιζόταν απ’ τη συζήτηση και ξαναγυρνούσε λέγοντας «Κάνα πενηντάρικο ψιλά έχεις να μου δώσεις;» Όχι, δεν ήταν καθόλου χαζός, αντίθετα ήταν τσακάλι.  Λίγο μετά έφυγε. Ήχοι απ’ τα πέταλα των αλόγων ακούστηκαν επαναφέροντας τη σιωπή στη θέση της. Ήταν 9 το πρωί και το πατισερί μόλις είχε αποκτήσει τους δύο πρώτους πελάτες του κρατούσαν με θέρμη δυο κινητά και δυο τάμπλετ.

  • Το μπαλκόνι στα Χανιά.

545733_10151821039258467_2050684237_n

Advertisements

9 thoughts on “Ένας Χίπης στα Χανιά.

  1. katabran December 24, 2013 / 10:05 am

    ιστορίες! θα μπορούσα να ακούω ώρες, να ανακαλώ στη μνήμη άλλες, σαν αλυσιδωτές αντιδράσεις του μυαλού, δεν είναι οι ιστορίες;

    • koufetarios December 31, 2013 / 5:02 pm

      Έτσι ακριβώς. Άν ξεκινήσεις δεν σταματάς. Πόση μεγάλη σημασία έχουν για τον καθένα από μας αυτές οι ιστορίες. Κατά μία έννοια μας διαμορφώνουν.

      Καλή χρονιά!!

  2. Νικολέτα December 29, 2013 / 1:40 pm

    δεν ξέρω αν ήρθε το σχόλιο μου :\
    οπότε ας κάνουμε μια επανάληψη γιατί το ιντερνετ μου βάζει εμπόδια ξανά!!
    λάτρεψα την βόλτα στα Χανιά,μου θύμισε κάτι από το πρώτο σπίτι μου εκεί,που ήταν μέσα στην παλιά πόλη…
    την καλησπέρα μου Κουφετάριε,εύχομαι να περνάς όμορφα!

    • koufetarios December 31, 2013 / 5:05 pm

      Ξέρεις λοιπόν πολύ καλά για τι μιλάω. Έχεις ζήσει αυτό το ‘κάτι’ που έχουν τα Χανιά. Ένιωσα σαν ξένος εκεί, αλλά για πρώτη φορά με το λέω αυτό με την καλή έννοια. Με ταξίδεψε αυτή η ανάμνηση, ωστόσο τόσο καθημερινή τόσο συνηθισμένη γι’ αυτούς.

      Υγεία κι αγάπη! Πολύ αγάπη εύχομαι!

  3. Άιναφετς January 2, 2014 / 4:20 pm

    Τώρα τι να σου πω;
    Πρώτα, σίγουρα η αφήγηση σου που είναι και εξαιρετικά γραμμένη, έχει και κάτι το κινηματογραφικό, ήταν σαν να ήμουν στο διπλανό μπαλκόνι και “σας” παρακολουθούσα, αλλά ίσως επηρεασμένη απ’ τον Τσόζεφ ( χαχαχα!) περίμενα πλοκή και σίγουρα συνέχεια!
    Και από εδώ, Αληθινά Φιλιά σου στέλνω και εύχομαι να έχεις μια δημιουργική χρονιά… και ας είναι απ’ τη σκοπιά! 😉

    • koufetarios January 4, 2014 / 12:46 am

      Να’ σαι καλά αγαπητή Άιναφετς για τα καλά σου λόγια. Ε, η αλήθεια είναι πως θα ήθελα πολύ να θυμόμουν κι άλλα που είπαν ή να είχα άλλη μια μέρα για να καταγράψω στο μυαλό μου κι άλλες πληροφορίες! Δεν ξέρω αν προλαβαίνω για άλλη μια ιστορία σαν τον Τζόσεφ, μήπως να γράψω καμιά συνέχεια, μετά από πχ 30 χρόνια χαχα!

      Καλή χρονιά να χουμε όλοι Στεφανία moy (ήθελα να σε πω και με τ’ όνομά σου, θα ‘σκαγα :D) μα αν προσέχουμε και λίγο την υγεία μας, μπορούμε τα υπόλοιπα να τα τακτοποιήσουμε και να τα στριμώξουμε.

      Καλό σου βράδυ ή καλημέρα!!

  4. Άιναφετς January 4, 2014 / 9:23 am

    Τη ψυχική μας υγεία, Στέλιο…
    ΑΦιλιά και καλό δημιουργικό Σ/Κ! 🙂

  5. moodytimes January 6, 2014 / 7:59 am

    Kαλή Χρονιά αλλά ήδη άρχισα να σκέφτομαι το καλοκαίρι και τις ιστορίες που αυτό γεννά….πως τα καταφέρνει?

    • koufetarios January 6, 2014 / 6:00 pm

      Προτείνω να μην καταλήξουμε σε κάποια εκτίμηση, διότι αυτή η απορία από μόνη της είναι η αφορμή, η ουσία θα έλεγα της μαγείας που μένει στο μυαλό μας σχετικά με το καλοκαίρι.

      Είναι δηλαδή η ερώτησή σου που μ’ ευχαριστεί περισσότερο κι ότι συνεπάγεται με αυτή κι όχι η αναζήτηση της απάντησης.

      Και χαίρομαι που το ρώτησεςMoody. 😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s