Ω γενιά μου, πού είσαι;

Θα ‘πρεπε λέει τώρα να δουλεύουμε. Καμιά 25αριά χρόνια πριν εάν είχες το γνωστό σου έμπαινες στο δημόσιο. Εκεί γύρω στα 24. Ξαφνικά ο τραπεζικός λογαριασμός θα γέμιζε με χιλιάρικα. Θα σήκωνες τα λεφτάκια σου, θα ‘παιρνες την κοπέλα σου και θα πηγαίνατε έξω να φάτε. Τα πολιτικά δεν θα σε ενδιέφεραν και τόσο, σου τάζουνε δουλειά και λεφτά; Έτοιμος. Τι έχεις να φοβηθείς; Το πρωί πάλι δουλειά, σπίτι, δουλειά και ξαφνικά κάνεις το επόμενο βήμα και συγκατοικείς, παντρεύεσαι, κάνεις παιδιά. Σε απασχολεί μόνο η οικογένειά σου, οι φίλοι σου ενώ οι λέξεις φασισμός, ναζισμός γίνονται δημοφιλείς στις παρελάσεις. Φτάνεις στα 30 σου και έχεις παιδιά, σκυλιά, γατιά ότι τραβάει ο μισθός σου. Χτίζεις και κανένα σπιτάκι, κλείνεις τις οικοδομές σου, πας και κανένα ταξιδάκι.

Και σιγά σιγά φτάνεις στο σήμερα. Στο σήμερα έχεις επίσης ένα παιδί στα πιο δημιουργικά του χρόνια και το ταίζεις ακόμα ή δεν έχεις και καθόλου να το ταίσεις. Γιατί όλα αυτά που έχτισες είναι πλέον βάρος στον προϋπολογισμό σου με τις εφορίες, τις συντάξεις που έπεσαν, τα παχυλά εφάπαξ  που πέθαναν και συ παλεύεις να συνειδητοποιήσεις τι έγινε.

Εκεί λοιπόν ανοίγεις τα χαρτιά σου και επαναφέρεις στο μυαλό σου την πολιτική, τα δικαιώματά σου, τα 20ετή ”χρηματικά δάνεια” που σταδιακά στα παίρνουν πίσω. Και συ δηλαδή πού έφταιξες; Ή μάλλον, πόσο μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχεις; Όταν σκέφτεσαι πως στη ηλικία των παιδιών σου εσύ δούλευες πόσο πολύ νομίζεις ότι σε έχουν προσβάλει;

Και σιγά σιγά φτάνεις στο τώρα. Μια νεκρική σιγή έχει καλύψει τη χώρα που παρακολουθεί τις εξελίξεις σε μια κρίση που ενδυνάμωσε τις φασιστικές πεποιθήσεις. Άν κοιτάξουμε και λίγο την ιστορία, οδηγούμαστε ίσως ξανά σε άλλον ένα Μεταξά. Ίσως; Τον βιώνουμε μάλλον στο όνομα της δημοκρατίας. Όταν ξεκινήσουν ξανά στη χώρα οι κοινωνικές αναταραχές, δεν θα είναι μακριά μια ακόμη χούντα.

Και όσο η κατάσταση χειροτερεύει, χορεύουμε όλοι εμείς στο άκουσμα μιας σύμβασης, μιας προκήρυξης, ενός επιδοτούμενου προγράμματος. Στάχτη στα μάτια. Βαρεθήκαμε όλοι εμείς. Και ναι, όλοι εμείς που ζούμε το πρόβλημα την καλύτερη περίοδο της ζωής μας. Που ίσως θα θέλαμε οικογένεια, παιδιά, σκυλιά, γατιά. Ζώντας όμως σε φραπεδουπόλεις κάθε μέρα απογοητευόμαστε για τον πολιτισμό μας, που δίχως παιδεία δεν μπορεί να υπάρξει..

Σιχαθήκαμε πια.

Advertisements

12 thoughts on “Ω γενιά μου, πού είσαι;

  1. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ August 23, 2013 / 7:51 pm

    Καλησπέρα Κουφετάριε,
    Ξέρεις για εμένα το “κατηγορώ” μου προς τον κόσμο δεν κατευθύνεται τόσο σε αυτά που έχουν γίνει. Όλοι κάνουμε λάθη και ύστερα πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα.
    Αυτό που με ενοχλεί, με στεναχωρεί, με εξαγριώνει, είναι πως ο κόσμος έχει πέσει σε χειμαιρία νάρκη και δεν ξυπνά. Οι δρόμοι είναι άδειοι, τα στόματα ερμητικά κλειστά και οι άνθρωποι φοβισμένοι. Και όσο κανείς δεν μιλά η κατάσταση θα μεγαλώνει ώσπου να μας πνίξει.
    Είμαι φοιτήτρια και το σχέδιο Αθηνά “αγγιξε” και εμένα. Ενώ λοιπόν απ’ την δική μου σχολή θιγόμασταν 7000 άτομα, ήμασταν στις διαμαρτυρίες μονάχα 500. Και υποτίθεται ότι οι νέοι είμαστε το μέλλον. Υποτίθεται, οι νέοι θα αλλάξουμε το ρου της ιστορίας και της όποιας σάπιας κατάστασης. Και έβλεπες παιδιά 20 και 23 χρονών να χωρίζονται χρωματικά, να τσακώνονται, να βρίζονται, μην κατανοοώντας πως για κοινό σκοπό αγωνίζονταν.
    Με λένε απαισιόδοξη, γιατί σκέφτομαι πως αν οι άνθρωποι δεν ξυπνήσουν, πως αν η κοινωνία δεν γίνει πιο συνειδητοποιημένη και δεν διεκδικήσει όσα της ανήκουν, θα γίνουμε θύματα μιας μοίρας που ούτε καν ορίσαμε.
    Και όμως, κανείς δεν κάνει τίποτα για να με διαψεύσει!
    Να έχεις ένα όμορφο βράδυ! 🙂

    • koufetarios August 23, 2013 / 11:30 pm

      Αγαπητή Drama Queen συμφωνώ 100% σε όλα. Το μόνο που μπορώ να θίξω παραπάνω σε όσα είπες είναι και το παρελθόν. Γιατί μπαίνω στη σύγκριση, δεν μπορώ να την αποφύγω. Γιατί δηλαδή εμείς να είμαστε σ’ αυτή τη μοίρα ενώ οι παλαιότερες γενιές να μην είναι. Τον ίδιο αέρα δεν αναπνέουμε, στο ίδιο μέρος δεν γεννηθήκαμε; Γιατί λοιπόν; Από μόνος του αυτός ο προβληματισμός μας οδηγεί απευθείας στο σήμερα. Είναι προφανές, βγάζει μάτια που λέμε, πως το υπάρχον σύστημα έτσι όπως το έχουν διαμορφώσει εξυπηρετεί τους σκοπούς των εξουσιολάγνων δίχως ιδιαίτερα προβλήματα. Οι παρατάξεις θες, η τηλεόραση, η μουσική η ίδια, η κουλτούρα ολόκληρη γύρω από τα τηλεοπτικά προγράμματα και την ποιότητα της μουσικής. ΟΛΑ παίζουν το ρόλο τους. Αποχαυνώνουν το κοινό, το χωρίζουν σε ομάδες (βλέπε τα στυλάκια των παρατάξεων) και προσπαθεί ο ένας στον άλλο να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας. Όλα είναι θέμα παιδείας, όλα μα όλα. Και φτάνουμε στο σήμερα που έχεις μια διαμαρτυρία στην οποία οι περισσότεροι είναι οι περαστικοί που χαζεύουν για ένα λεπτό αδιάφορα και από την άλλοι τους συμμετέχοντες που χωρίζονται σε δυο ομάδες γιατί ο ένας είναι πχ ΚΚΕ μλ ενώ ο άλλος μλ ΚΚΕ. Εντελώς λάθος γραμμή, εντελώς λάθος πορεία, λάθος κατασκευασμένα μυαλά που πάντα θα μας οδηγούν σε αγώνες μικρούς, καθοδηγούμενους, τετριμμένους χαμηλής ποιότητας, νοθευμένους κλπ κλπ κλπ.. Κρίμα κι άδικο.

      Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου ήταν πολύ ενδιαφέρον.

      Την καλημέρα μου!

  2. katinaki August 24, 2013 / 1:22 pm

    Η τελευταια παράγραφος τα συνοψίζει ολα!!

    • koufetarios August 24, 2013 / 3:27 pm

      Κatinaki η τελευταία παράγραφος τελικά είναι και αυτό που μας πονάει περισσότερο…

      Σ’ ευχαριστώ πολύ που πέρασες θα περάσω σύντομα κι εγώ!

  3. Υπατία η Αλεξανδρινή August 24, 2013 / 2:39 pm

    “…για τον πολιτισμό μας, που δίχως παιδεία δεν μπορεί να υπάρξει”: το κλειδί!
    Το έχω ξαναγράψει και αλλού: χρειαζόμαστε ένα νέο διαφωτισμό ή, μάλλον, ένα διαρκή διαφωτισμό!
    “…οδηγούν σε αγώνες μικρούς, καθοδηγούμενους, τετριμμένους χαμηλής ποιότητας, νοθευμένους κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ….”, που τελικά υπονομεύουν και φθείρουν αποτελεσματικότατα τον μεγάλο Αγώνα!
    Καλησπερίζω

    • koufetarios August 24, 2013 / 3:26 pm

      Έτσι ακριβώς είναι Υπατία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μια συγκέντρωση από οργάνωση υπέρ των μεταναστών πρόσφατα σε επαρχία. Πήγα κι εγώ σινάμενος κουνάμενος και συνάντησα μπροστά μου πρόσωπα που γνωρίζω πως είναι κοματικοποιημένα και ήταν…5;6; Λέω είναι δυνατόν; Κάνεις συγκέντρωσης αλληλεγγύης για τα δικαιώματα των μεταναστών και δεν έχεις έστω ένα ταλαιπωρημένο μετανάστη να δει ο περαστικός ή ο ενδιαφερόμενος το πρόβλημα κατάματα; Ένα ταμείο για τη στήριξή τους, κάτι λέμε τώρα. Με τα λόγια και τα χιλιοβαμμένα πανό δεν βγάνει κάτι. Έτσι είναι και γενικότερα αν το δεις. Όλα γίνονται στο όνομα κάποιου ή στο όνομα κάποιας οργάνωσης (καλή η πρόθεση αλλά..) και στο τέλος ε ναι, είστε δέκα άτομα βρε παιδιά.

      Ο μεγάλος Αγώνας με Α κεφαλαίο όπως σωστά λες δεν γίνεται έτσι. Και κοιτώντας λίγο γύρω μου δεν Τον βλέπω!!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψή σου. 🙂

  4. Άιναφετς August 28, 2013 / 8:26 am

    “Ανήκω” στην παλιά γενιά…
    Έχω τρια παιδιά άνεργα…
    Και αισθάνομαι υπεύθυνη για το χάλι… γιατί πήρα δάνεια που δεν μπορώ να ξεπληρώσω και έστρωσα μια ζωή που δύσκολα αντιμετωπίζω…
    Η επανάσταση αρχίζει μέσα απ΄τον καθένα μας πρώτα, για μένα αυτή είναι δράση!
    Αν ένας γονιός, ένας εκπαιδευτικός δεν αλλάξει νοοτροπία πώς θα μεταδώσει νέες αξίες στα παιδιά ή στους μαθητές του;
    Καλή μας δύναμη… τώρα πια!

    • koufetarios August 29, 2013 / 12:27 pm

      Αγαπητή μάγισσα οι ευθύνες ποικίλουν, αναφέροντας το τότε, δίνουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στο τώρα, απ’ τη στιγμή λοιπόν που αλλάζεις όπως λες κι εσύ νοοτροπία, αλλάζεις τις κατευθύνσεις σου, τις δράσεις σου. Κι από κει και πέρα κοιτάς να εμπλουτίσεις τις νέες γενιές με εκείνες τις αρχές που θα τις βοηθήσουν αργότερα να αντιμετωπίσουν σωστά και με καθαρή συνείδηση τα λάθη που χρόνια είχαν συσσωρευτεί από τους προηγούμενους. Κάλλιο αργά παρά ποτέ ή…παρά αργότερα δεν λέμε; Ε, κι αυτή λύση είναι..

      Καλή δύναμη σε όλους μας, κανείς δεν ξεφεύγει πλέον!

  5. katabran September 7, 2013 / 7:45 pm

    “ω γενιά μου πού είσαι;”
    πού; ποια;πώς;
    με την οικεία μορφή των ερωτήσεων που λέγεται ότι κάνουμε στους εαυτούς μας και των απαντήσεων που λέγεται ότι δίνουμε σε αυτούς, όσο απίθανο κι αν φαίνεται αυτό, στην ερώτηση αν τα πράγματα θα αλλάξουν, καμμιά απάντηση δεν μου μοιάζει πειστική…

    😦
    είμαι χαμένη υπόθεση

    • koufetarios September 10, 2013 / 7:54 am

      Έτσι είναι όπως το λες.. Εμείς απλά οδηγούμαστε κατά καιρούς σε μπλα μπλα ενός ικανοποιητικού μεν επιπέδου αλλά με πράξεις φθηνές ή ανύπαρκτες. Κακά τα ψέμματα.

      Πολλές καλημέρες. 🙂

  6. moodytimes September 10, 2013 / 12:38 pm

    Ο Μεταξάς όπως τον ξέραμε δεν θα ξανάρθει, θα έρθουν οι εξελιγμένοι και πιο έξυπνοι κλώνοι του ίσως.Για τη γενιά μου δεν έχω να πω τίποτα καλό και δεν θα πλατιάσω καταχραζόμενος την φιλοξενία σου.Είπες πολλές αλήθειες απλά κατανοητά και το χάρηκα το κειμενό σου, έδειξε πως ξέρεις να αντιλαμβάνεσαι και να πιάνεις σφυγμούς όπως ένας απλός άνθρωπος προβληματίζεται και το μοιράζεται.Καλό σου απόγευμα.

    • koufetarios September 10, 2013 / 4:29 pm

      Αυτό είναι το πρόβλημα, αυτή η εξελιγμένη μορφή του που δίνει ελπίδες και μας κρατάει δέσμιους. Μας κρατάει δέσμιους γιατί αυτό καλλιεργήθηκε τόσα χρόνια, στην εκπαίδευση, στον τρόπο ζωής, στην ποιότητα των ιδανικών μας, στην επένδυση του έξω κι όχι του μέσα.Ίσως οι συζητήσεις αυτές να φαίνονται (και μπορεί να είναι) γραφικές αλλά η ανάγκη να ειπωθούν είναι καμιά φορά μεγάλες.

      Να σαι καλά που πέρασες, καλό βράδυ σου εύχομαι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s