Δεκαπενταύγουστος.

helping-people

Το ένα του χέρι το είχε στηρίξει στη μέση του, η μέση του στηριζόταν στο χέρι του, ενώ με το άλλο κρατούσε το κίτρινο κάγκελο με την πινακίδα του STOP. Η ώρα 08.00, ο ήλιος μόλις ξεπήδηξε πίσω από το κτίριο απλώνοντας μανιακά τις ακτίνες του στα φρεσκοπλυμένα πρωινά σώματα που άρχισαν ήδη να συγκεντρώνονται στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας. Είχε πολλή κίνηση. Η εκκλησία βρισκόταν μέσα στο χώρο του νοσοκομείου και εξυπηρετούσε ασθενείς, γιατρούς, όλο το προσωπικό, κάθε ενδιαφερόμενο. Χώρος μικρός. Μετά βίας χωρούσαν 20 άτομα εκεί μέσα. Εκείνος έβγαλε το χέρι του από τη μέση του και σκούπισε το μέτωπό του που είχε γεμίσει ιδρώτα. Δεν μπορούσε να αποφύγει τη θερμότερη μέρα του καλοκαιριού, ήταν καθήκον του να στέκει στην είσοδο του νοσοκομείου, γύρω από πλατάνια, κυπαρίσσια και αδέσποτα σκυλιά και να επιβλέπει τον προαύλιο χώρο. Όλοι είχαν έρθει να προσκυνήσουν και να συμμετάσχουν στην Κοίμιση της Θεοτόκου. Ασθενείς κρατώντας τους ορούς μαζί τους, φορώντας γάζες, επιδέσμους, γύψους, αρνούνταν να περιμένουν την Θεία Κοινωνία από τον παπά στο θάλαμο και έσπευσαν να δεχτούν τη χάρη Της μόνοι τους.

Εκείνος σε μια ασφαλή απόσταση από την εκκλησία, άναψε ένα τσιγάρο, τα χέρια του κολλούσαν, το δέρμα του, όλο του το σώμα. Παρατηρούσε το τελετουργικό μέσα και έξω από την εκκλησία, την ανάγκη του ανθρώπου για βοήθεια και συγχώρεση. Οι πιστοί που είχαν έλθει να κοινωνήσουν εκεί, έδιναν τη σειρά τους στους γηραιότερους, οι ασθενείς στους γηραιότερους και οι γηραιότεροι στους ασθενείς. Κάτω από την εξουσία της πίστης, υπήρχε μια απροσδιόριστη και από αλλού φερμένη αρμονία στις κινήσεις, τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Εκείνος απορούσε. Γιατί να συμβαίνει αυτό μόνο εκείνη τη μέρα, για δυο ώρες, μια φορά το χρόνο; Τους έκρινε σαν σύνολο, σαν μια ομάδα που κατάφερνε να συννενοηθεί δίχως να μιλήσει, δίχως να έρθει σε λογομαχία, δίχως να παρακαλέσει, να ζητήσει ή να ρωτήσει. Γύρω από πράσινες ομορφιές ο κόσμος φαινόταν ξαφνικά πειθαρχημένος, ηθικός, συνειδητοποιημένος. «Γιατί;», απόρησε ξανά ο φύλακας. Είχε δει να περνάνε από μπροστά του άνθρωποι ζωντανοί και νεκροί, νεκροζώντανοι, κρατώντας με δυσκολία μια κλωστή με τεντωμένο χέρι στο κενό. Και όλοι τους κατέληγαν εκεί. Στο νοσοκομείο. Στο κτίριο που η ζωή πληρώνεται για να σωθεί, είτε γιατί ήταν γραφτό της να κινδυνεύσει είτε γιατί κάποιος προκάλεσε αυτό τον κίνδυνο. «Και να που είμαστε για λίγο ολοζώντανοι», φάνηκε να είπε εκείνος ρουφώντας την τελευταία τζούρα απ’ το τσιγάρο του.

«Μην» οι γονείς στα παιδιά, «δεν» τα παιδιά στους γονείς και τα βλέμματα τρεμόπαιζαν και συναντήθηκαν μετατρέποντας το ήθος σε κοινωνικό σχολιασμό, την ενδυμασία σε άξιο χριστιανό, τη θεία κοινωνία σε απαλλαγή ευθυνών, τη συμμετοχή  σε ικανοποίηση ως μέρος του χρέους τους προς το Θεό.

«Την άλλη Κυριακή θα βρίσκομαι σε άδεια, έτσι την κοινωνία στο χώρο της εκκλησίας και των ασθενών θα αναλάβει ο χ αδελφός…». Στο θέατρο της ζωής η αλληλεγγύη της ιατρικής βοήθειας αυτομάτως τάχθηκε στο πλευρό της σωτηρίας της ψυχής. «Ραντεβού το χρόνου λοιπόν», συλλογίστηκε ο φύλακας. «Ραντεβού πάλι την ημέρα που θα ζητήσουμε για άλλη μια φορά να γίνουμε ψυχή τε και σώματι καλύτεροι. Χωρίς να αλλάξουμε τις σχέσεις μεταξύ μας σ’ αυτή την καταραμένη καθημερινότητα. Να πάρει..Αρνούμαστε εγωιστικά να γίνουμε καλύτεροι. Καλύτεροι μέσα από τη ζωή.»

Λέγοντας αυτά στο τέλος ξεφύλλισε τη χθεσινή εφημερίδα. Διάβαζε για εκκλησίες που καίγονταν, για ανθρώπους που χάθηκαν, που χάνονται τη στιγμή που λίγο πιο δίπλα η καλοσύνη έρεε άφθονη μπροστά στο δέος των εικόνων και των κεριών. «Να’ μαστε καλά και του χρόνου». Έτσι τους άκουγε να λένε την ίδια ώρα που ανατρίχιαζε μπροστά στη φρίκη των πολέμων. «Μα γιατί..», ξεκίνησε να λέει αλλά αποσιώπησε τη σκέψη του. Ίσως περίμενε μια προσευχή παραπάνω για όλους. Για όλους.

Η λειτουργία τέλειωσε, ο κόσμος έφευγε, οι κόρνες άρχισαν να τσιρίζουν, το κρασί άρχισε λίγο αργότερα να ρέει και η επόμενη μέρα έμοιαζε ξανά με τις προηγούμενες. Ο φύλακας ήταν πάλι εκεί, με περισσότερη δουλειά, με περισσότερα προβλήματα που φάνηκε να πήραν κι αυτά χθες μια μέρα άδεια..

Advertisements

4 thoughts on “Δεκαπενταύγουστος.

  1. moodytimes August 16, 2013 / 7:41 am

    “Μια μέρα άδεια” όπως γράφεις….ποτέ δεν φτάνει
    Καλημέρα

    • koufetarios August 19, 2013 / 8:34 am

      Καλημέρα Moody. Μια μέρα ίσως να έφτανε εφόσον η πρωτοβουλία ήταν δική μας και όχι αλλουνού..

      Καλή εβδομάδα!

  2. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ August 18, 2013 / 1:46 am

    Δεν ξέρω γιατί στις Μεγάλες Ημέρες μοιάζουμε να θυμόμαστε. Μα το κάνουμε.
    Και δεν ξέρω αν φτάνει τελικά μόνο η προσευχή… καμιά φορά ξεχνάμε και αυτή! Αλλά εδώ ξεχνάμε συχνά να είμαστε άνθρωποι, αυτό θα μας πειράξει;
    Καλό ξημέρωμα! 🙂

    • koufetarios August 19, 2013 / 8:37 am

      Σωστά το λες είναι μόνο μερικές στιγμές που θα σκεφτούμε τον διπλανό μας από μόνοι μας και όχι επειδή το λένε πέντε-δέκα βιβλία..

      Ο 15υγουστος έφυγε ας ελπίσουμε πως μερικά σημάδια βελτίωσης θα δούμε γύρω μας…!!

      Καλημέρα και καλή εβδομάδα..!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s