Η αφηρημένη τέχνη της ζωής.

     Τις τελευταίες μέρες τα βράδια, όταν έπεφτε για ύπνο, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Στριφογύριζε αλλά τίποτα. Το πρωί σερνόταν στη δουλειά, έπρεπε να ξεκινήσει και δυο ώρες νωρίτερα, που το πας αυτό. Αλλά τι να έκανε, από το πρωί μέχρι το μεσημέρι πληρωνόταν, δεν έβαζε μέσα τις υπερωρίες, αυτές τις δούλευε από εκβιαστικό φιλότιμο. Μέσα στη νύχτα, όταν δεν είχε άλλο υπομονή, σερνόταν ξυπόλητος μέχρι την κουζίνα, άνοιγε το ψυγείο κι έπινε λίγο γάλα. Δεν έτρωγε τα βράδια μιας και θεωρούσε πως το βαρύ στομάχι ήταν υπεύθυνο για το άγρυπνο μάτι που τον ταλαιπωρούσε. Η γυναίκα του είχε παρατήσει πλέον τις προσπάθειες. Είχε απελπιστεί μαζί του, κυρίως τη μέρα που την κατηγόρησε για το στραβό της διάφραγμα. Σε στιγμές απελπισίας συνήθιζε να λέει πως «ο χρόνος του στη ζωή μας έχει γίνει χρήμα». Τελευταία μάλιστα ένιωθε κουρασμένη, την έπιαναν ανακατωσούρες δίχως να μπορεί να προβλέψει το γιατί. Στο άνω διαμέρισμα της πολυκατοικίας ζούσε μία γυναίκα -χήρα, γύρω στα εξήντα πέντε. Ήταν βέβαια λίγο διαφορετική από τις χήρες που έχουμε ίσως συνηθίσει. Μόλις το ρολόι χτυπούσε δώδεκα, έπιανε το πινέλο και ξεκινούσε το ταξίδι της. Όταν όλος ο κόσμος κοιμόταν, άρπαζε την ευκαιρία να μεγαλουργήσει μέσα στην απόλυτη ησυχία. Της άρεσε να ζωγραφίζει τοπία με βουνά, με θάλασσες, με πουλιά, με ότι τραβούσε η όρεξή της, με καθετί κυρίως που της προκαλούσε νοσταλγία. Μόλις η ζωγραφική της άγγιζε τα όρια του ρεαλισμού, μπορούσε πλέον να γευτεί ελεύθερα τη δική της θεωρία για τον άνθρωπο, την ύλη, τις ιδέες. Εν τω μεταξύ στο διπλανό διαμέρισμα ζούσε ένας ευτραφής κύριος που ταλαιπωρούνταν από προβλήματα υγείας. Του άρεσε να βλέπει εκπομπές για φυτά οποιασδήποτε θεματικής. Για αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά, για τα μυστικά των φυτών, για τα είδη των φυτών, κάθε λογής. Η μόνη συντροφιά που είχε ήταν ένας σκύλος που τον έλεγε Κισμέτ.  Ο σκύλος, αποχαυνωμένος καθώς ήταν, παρακολουθούσε κάθε βράδυ αφιερώματα στη μητέρα Φύση. Αυτός ήταν και ο μόνος πραγματικός ζωντανός οργανισμός σ’ αυτό το διαμέρισμα. Αν εξαιρέσει κανείς δηλαδή και τις αφίσες με τα είδη φυτών που κοσμούσαν τους τοίχους του. Η θεωρία της εξέλιξης μέσα από την εικονική πραγματικότητα, του είχε δημιουργήσει μία εντελώς λανθασμένη εντύπωση για τη ζωή.

     Το πρωί εκείνος ήταν αργοπορημένος, είχε ξεσηκώσει τον κόσμο σιδερώνοντας επιμελώς το πουκάμισό του, τη γραβάτα του, μέχρι να σιγουρευτεί πως είναι έτοιμος για τη σημερινή παρουσίαση στην εταιρία. Eίχε εμμονή με τα αρώματα, φρόντισε λοιπόν να ψεκάσει το σώμα του απ’ άκρη σ’ άκρη σκοτώνοντας το καθαρό οξυγόνο. Χωρίς να χαιρετήσει τη γυναίκα του έφυγε από το σπίτι απότομα και βιαστικά. Εκείνη άνεργη, προσπάθησε να αποφύγει τις πρωινές αρρώστιες που προκαλεί η Μ.Μ.Ε. αγορά και επικεντρώθηκε στη ημερολόγιό της. Αρχικά έκανε μια ανασκόπηση βωμολοχώντας για την ημέρα της αποφοίτησης που έλαβε χώρο σε πολυτελές ξενοδοχείο της πόλης, στη συνέχεια σημείωσε να πάρει τη μητέρα της τηλέφωνο γιατί της έλειψε και προς το τέλος ξεδίπλωσε ενδόμυχες σκέψεις για να μπορεί να διατηρεί φρέσκιες τις ιδέες της και ακμαίο το συλλογισμό της. Αναφέρθηκε στη σχέση της εκφράζοντας για πρώτη φορά το ενδεχόμενο χωρισμού, ίσως την ίδια μέρα κιόλας. Στις σελίδες του προστέθηκαν λέξεις όπως απογοήτευση, απόσταση, άνθρωποι, δυστυχία, απομόνωση, αλληλεγγύη, επικοινωνία.

Η ώρα πέρασε και η χήρα κατέβαινε τα σκαλιά για να πάει στο πλυντήριο να πλύνει τα μπογιατισμένα της ρούχα. Ο ευτραφής κύριος μόλις είχε εισέλθει στην πολυκατοικία μαζί με τον σκύλο κρατώντας μια καινούρια αφίσα στο χέρι, ενώ ο άγρυπνος νέος επέστρεφε από τη δουλειά, κρατώντας στο χέρι του ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα. Αφενός ένιωθε άσχημα για την πρωινή του συμπεριφορά αφετέρου πίστευε πως μ’ αυτόν τον τρόπο θα την καλόπιανε. Οι τρεις τους συναντήθηκαν κοντά στην είσοδο και κοντοστάθηκαν. Δεν ήταν η πρώτη τους αμήχανη συνάντηση. Ο νέος εισέπνευσε έντονα το φυσικό ροδοειδές άρωμα, η χήρα παρατήρησε την εντυπωσιακή αφίσα με το άγριο τριαντάφυλλο, ενώ ο ευτραφής κύριος κόλλησε το βλέμμα του στην ανθοδέσμη. Η κοπέλα στον πάνω όροφο συμπτωματικά διάβαζε ξανά: «απόσταση, άνθρωποι, δυστυχία, απομόνωση, αλληλεγγύη…» Η αίσθηση της οσμής, της αφής και της όρασης για μια στιγμή επανέφεραν στο προσκήνιο βασικές ανθρώπινες ανάγκες. Χωρίς καμία ανατροπή, ο απεχθής ήχος της καθημερινότητας επανήλθε, χάνοντας όλοι τους τη μάχη με το φόβο και την εσωστρέφεια. Λίγο αργότερα φωνές ακούστηκαν, με τον νέο να φεύγει βιαστικά από το διαμέρισμα. Κοίταξε το ρολόι του και δίχως να χάσει χρόνο, στο δίλημμα καριέρα ή οικογένεια, επέλεξε το πρώτο. Ο ευτραφής κύριος κόλλησε με λίγη κόλλα τη νέα του φωτογραφία κρατώντας σθεναρά στα ρουθούνια του το άρωμα της ανθοδέσμης, ενώ η χήρα επέστρεψε στο σπίτι της προσπαθώντας άδοξα να αποτυπώσει στο χαρτί τη μορφή του εκπληκτικού τριαντάφυλλου της αφίσας, αν και  μετά βίας κατάφερε να προσχεδιάσει. Το εικαστικό αποτέλεσμα απείχε πολύ από την πραγματικότητα. Εμφανώς φορτισμένη, έσκισε τις μεταμεσονύχτιες ζωγραφιές της αφήνοντας τον αέρα να τις οδηγήσει στο φως.

Ένα κομμάτι χαρτί άντεξε την βαρύτητα και ταξίδεψε για λεπτά ολόκληρα. Ένα χελιδόνι είχε σκιτσαριστεί, προσπαθώντας την ύστατη στιγμή της πτώσης να λάβει σάρκα και οστά. Άνοιξε κλαίγοντας το σκονισμένο κουτί με τις φωτογραφίες του άντρα της, έπιασε μια χούφτα χώμα που είχε φυλάξει από τότε, στρέφοντας πάλι τον εαυτό της σε προπατορικές μορφές έκφρασης. Η γυναίκα του κάτω ορόφου, τρεμάμενη, συμπλήρωνε στις σελίδες του ημερολογίου της την εξέλιξη της υπόθεσης, δίχως να μπορεί να συνειδητοποιήσει την καθολικότητα των συναισθημάτων της. Ο Κισμέτ, πάνω στην σύγχυση του ιδιοκτήτη του, διέφυγε αναζητώντας κάποια παραλία για λίγο παιχνίδι στη άμμο, όπως παλιά. Τρώγοντας λίγη περίσσια τροφή στον προαύλιο χώρο μιας εκκλησίας, κατάφερε μετά από μέρες να πλατσουρίσει ελεύθερος…

Αφιερωμένο. Μουσική σε απόλυτη συνάρτηση με το προσωπικό συναισθηματισμό του παρόντος..

Advertisements

4 thoughts on “Η αφηρημένη τέχνη της ζωής.

  1. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ August 5, 2013 / 11:40 am

    Καλημέρα Κουφετάριε και καλή εβδομάδα,
    Όμορφη ιστορία, με γλαφυρές εικόνες και μια αίσθηση πως είσαι εκεί κατά την αφήγηση και κρυφοκοιτάς από μια γωνιά την ζωή των πρωταγωνιστών να εξελίσσεται…
    Έχω την αίσθηση πως Κισμέτ σημαίνει μοίρα. Και νομίζω πως στο τέλος… ο καθένας ακολουθεί το πεπρωμένο του!
    Να περνάς όμορφα ότι και αν κάνεις! 🙂

    • koufetarios August 5, 2013 / 6:47 pm

      Δεν έχω να προσθέσω κάτι γιατί με κατάλαβες απόλυτα! Σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια έχουν σημασία για μένα.

      Και συ να περνάς όμορφα να είσαι καλά!!

      Καλό βράδυ!!

  2. moodytimes August 12, 2013 / 5:52 am

    Ο πρώτος λόγος που μου άρεσε η ιστορία είναι ότι μου έφερε στο μυαλό πλάνα απο φιλμ του Ζαν Πιερ Ζεννέ (ναι πάλι το κόλημα με το σινεμά…αδιόρθωτος)
    Ο δεύτερος είναι ότι ο ήρωας της πρώτης παραγράφου έχει κάτι απο τον χαρακτήρα αφορμή στον οποίο βασίστηκε αυτό που ξεκίνησα να γράφω (όχι δεν είναι κείμενο για μπλογκ)
    Καλημέρα και Καλή Εβδομάδα

    • koufetarios August 15, 2013 / 9:46 am

      Χάρηκα μόνο και μόνο που σου πέρασε απ’ το μυαλό ο Ζεννέ Moody. Προκαλείς την περιέργεια για το δεύτερο λόγο που σου άρεσε, ελπίζω κάπου, κάπως, κάποτε να βρεθεί η ευκαιρία να μοιραστείς αυτό που γράφεις όταν εσύ κρίνεις ότι είναι απαραίτητο.

      Να ‘σαι καλά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s