Κύπρος: Μια ιστορία για τον ακαδημαϊκό καθωσπρεπισμό.

webbrosur

Με αφορμή τη μαύρη επέτειο της Κύπρου στις 20 Ιουλίου του 1974, θυμήθηκα τις στιγμές αμηχανίας, εκνευρισμού και προβληματισμού που μου προκάλεσε ένα συγκεκριμένο περιστατικό κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Τουρκία. Σκέφτηκα πως αυτό το περιστατικό έχει τη δική του μικρή αξία ως τροφή για σκέψη και ως επιβεβαίωση ορισμένων εθιμοτυπικών που εξακολουθούν, όπως είναι γνωστό, να λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρη την Τουρκία.

Στο πανεπιστήμιο της Μερσίνας στο οποίο βρισκόμουν έγινε γνωστό πως θα πραγματοποιούνταν το Τρίτο Διεθνές Κυπριακό Συμπόσιο εντός του χώρου του πανεπιστημίου παροτρύνοντας φοιτητές, καθηγητές και κάθε ενδιαφερόμενο να παραστεί στις ομιλίες. Χωρίς ίντερνετ για ένα διάστημα, δεν μπόρεσα να έχω πρόσβαση στο πρόγραμμα των διαλέξεων οπότε αποφάσισα να εμφανιστώ επιτόπου χωρίς ιδιαίτερες σκέψεις. Ο τίτλος βέβαια του συμποσίου δεν παρέπεμπε σε ακαδημαϊκής φύσης ρητορείες, δεν γνώριζα δηλαδή αν το περιεχόμενό του είχε χαρακτήρα εκπαιδευτικό που θα δημιουργούσε κίνητρα για την πλειοψηφία των φοιτητών να το παρακολουθήσει.

Το ενδιαφέρον λοιπόν αυτής της ιστορίας ξεκίνησε όταν κατά τη διάρκεια σεμιναρίου, εισήλθε στην αίθουσα μια δεσποινίς η οποία μας παρακάλεσε να διακόψουμε το μάθημα και να συγκεντρωθούμε στην αίθουσα που θα ξεκινούσε σε λίγη ώρα το περίφημο συμπόσιο. Βέβαια μόνο παρακαλητό δεν ήταν μιας και όλοι οι φοιτητές όλων των σχολών, όλων των τμημάτων δέχονταν συστάσεις για το ”ακαδημαϊκό” γεγονός της ημέρας. Για μια στιγμή έκανα σύγκριση μιας παρόμοιας κατάστασης σε ελληνικό πανεπιστήμιο που προφανώς θα είχε τα υπέρ και τα κατά της. Φτάνοντας στον όροφο και λίγο πριν μπω στο αμφιθέατρο στ’ αυτιά μου έφτασαν μουσικές κλασσικής μουσικής, τρανταχτές και επικές. Κόσμος πηγαινοερχόταν ώσπου μια στιγμή υπό τις μελωδίες πνευστών, έγχορδων και κρουστών, όσοι βρίσκονταν γύρω μου κοκάλωσαν σαν νεοσυλλεχθέντα  στρατιωτάκια. Εκεί ήταν που συνειδητοποίησα πως ο εθνικός ύμνος της Τουρκίας ήταν αυτός που είχε παγώσει την κίνηση όλων. Το αστείο της υπόθεσης ήμουν εγώ ο οποίος σε πλήρη αμηχανία δεν ήξερα τι να κάνω. Για να μην ακολουθήσω το εθιμοτυπικό της περίστασης κοιτούσα το ταβάνι, κουνούσα χέρια και πόδια νευρικά, σα να προσπαθούσα να δηλώσω με τη στάση του σώματός μου πως είμαι αμέτοχος, πως ανήκω κάπου αλλού.Πράγματι μια τεράστια συμφωνική ορχήστρα άνοιξε το συμπόσιο, κι εγώ καθήμενος λίγο αργότερα, αναρωτιόμουν τι είδους συνάντηση είναι αυτή. Προσπάθησα να αποβάλλω την προκατάληψη που με κυρίευσε, λόγω και του αντικειμένου που ασχολούμαι, και έκατσα να παρακολουθήσω τη συνέχεια.

Μερικοί ξενόφερτοι ομιλητές φορούσαν ακουστικά για την μετάφραση, οι φοιτητές είχαν γεμίσει την αίθουσα κι ο πρώτος ομιλητής βγήκε στο βήμα.  Τα φλας ξαφνικά άστραψαν οι φωτογράφοι έβγαζαν ανελέητα φωτογραφίες κι εγώ απόρησα ”ποιος είναι αυτός”. Ρώτησα τον διπλανό μου και μου είπε πως ”ήταν πολιτικός από την Κύπρο”. Απόρησα για άλλη μια φορά και λίγο αργότερα κατάφερα μέσω του κινητού μου να δω το πρόγραμμα. Ενδεικτικά αναφέρω κάποιες ομιλίες.

”H εξάντληση των 44 ετών των κυπριακών διαπραγματεύσεων: Ένα νέο όραμα είναι απαραίτητο.

” Η Κύπρος κατά την πρώιμη βυζαντινή περίοδο”.

”Η στρατηγικής σημασίας του Erenköy στo ζήτημα της Κύπρου και η αντίσταση του Erenköy.

”Ευρωπαϊκή Ένωση και Κύπρος”

”Mεταξύ 1500-1200 π.χ., το αρχαίο μεσανατολικό σύστημα και ο κυπριακός χαλκός.”

Εκεί ήταν που κατάλαβα τον όρο ”διεθνής” του συμποσίου αλλά δεν κατάλαβα το λόγο που πραγματοποιήθηκε στο χώρο ενός πανεπιστημίου και μάλιστα τούρκικου, ιδιαίτερα όταν αναφέρεται σε ζητήματα όπως τη βυζαντινή αυτοκρατορία και την αντίσταση του Erenköy δηλαδή την επιδρομή και τον βομβαρδισμό στα Κόκκινα Κύπρου το 1964 με το θάνατο 55 Ελληνοκυπρίων μεταξύ των οποίων και 28 πολιτών.  Το κυπριακό ζήτημα φαντάζομαι πως αφορά κατά βάση τα πεδία των διεθνών σχέσεων.  Αν όλο αυτό το συνδυάσω με τον εθνικό ύμνο, την παρουσία κύπριων πολιτικών του λεγόμενου ψευδοκράτους και την έμμεση ”στράτευση” των φοιτητών για την παρακολούθησή του, καταλαβαίνετε πως δεν μου πήρε πολύ ώρα να δυσανασχετήσω και να αποχωρήσω από την αίθουσα. Ένας μανδύας φτιαγμένος από συνθήκες, εθνικιστικό παρελθόν, ευρωπαϊκή αύρα, ελπίδα για το μέλλον. Ένα κομμάτι ύφασμα που όμως το φορούν πολιτικά κοράκια, προσπαθώντας συνεχώς να αποδείξουν τα επιτεύγματα του παρελθόντος σε παιδιά που λίγο αργότερα όμως απαλλάχτηκαν από τα πρέπει του κατεστημένου και οδηγήθηκαν στη δική τους επανάσταση. Όλος αυτός ο καθωσπρεπισμός έσπασε, η ατομική συνείδηση τάχθηκε με την μαζική συνείδηση του ”θέλω” και ”μπορώ”, χωρίς ωστόσο να είναι σίγουρο με ποιο στρατόπεδο θα ταχθούν αργότερα  και ποιανού την θέση θα υπερασπιστούν. Το μόνο σίγουρο είναι πως δυσανασχέτησα με τις θεατρικές πολιτικές φιγούρες και την ”παράγκα” των καθηγητών που σίγουρα δεν τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι.

maronitis

Στα πλαίσια της εθελοντικής συμμετοχής ή όχι σε τέτοιες περιστάσεις,  θυμήθηκα επίσης μια  – ελληνική αυτή τη φορά- διάλεξη στο πανεπιστήμιο της Ρόδου με ομιλητή τον γνωστό φιλόλογο, μεταφραστή Δημήτρη Μαρωνίτη. Η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια και οι καθηγητές παρακαλούσαν τους φοιτητές για την παρουσία τους. Χρησιμοποίησαν ακόμα και το κίνητρο της βαθμολογίας προκειμένου να αποδοθεί τιμή σε αυτή την σημαντική φυσιογνωμία.  Και ερωτώ: μήπως και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για τα δύο άκρα; Μήπως η παιδεία έχει συγκεκριμένους όρους, προϋποθέσεις και χαρακτηριστικά, που εφόσον αυτές τηρηθούν, θα παραχθεί μια κοινωνία αποδεσμευμένη από πολιτικές δημαγωγίες και ελεγχόμενες κοινωνικές νόρμες;

Advertisements

4 thoughts on “Κύπρος: Μια ιστορία για τον ακαδημαϊκό καθωσπρεπισμό.

  1. Stella La July 22, 2013 / 8:39 pm

    αγαπητε μου κουφεταριε, δεν εχω καποιο σχολιο ανταξιο του κειμενου σου, θελω μονο να σου πω πως ειμαι καλα, ναι δεν γραφω εκει αλλα ημουν και ειμαι παντα αλλου, και πως Instambul δεν μπορεσα να παω γιατι οταν εμεις κανουμε σχεδια ο θεος λενε οτι γελαει 😉

    συνεχισε να γραφεις
    εχουν μια ιδιαιτερη αξια τα αρθρα σου 🙂

    metofeggariagalia.blogspot.com

    • koufetarios July 23, 2013 / 7:40 am

      Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου, ήρθε η ώρα να νιώσω ξανά τη ζεστασιά φίλων και εδώ πάλι, θα σε επισκεφτώ σύντομα 🙂

      Kαλή Τρίτη να έχεις..!!

  2. moodytimes July 23, 2013 / 12:36 pm

    Απο τη μία το “Βαθύ Ισλάμ” του Ερτογκάν κι απο την άλλη το “Βαθειά Κοιμάμ'” του Ελλαδιστάν.Αν κατάλαβα καλά την ερώτηση με την οποία τελειώνεις το κείμενο η απάντηση μου είναι “ναι” αν και πως γίνεται να απαντήσεις μονολεκτικά σε κάτι που αφορά την παιδεία.Μ’εναν μαγικό τρόπο η π[αιδεία στρέφεται μακροχρόνια έστω ενάντια στην εξουσία ή αν θες βρίσκεται απεναντί της.Πολλές κυβερνήσεις θέλουν χειραγωγούς αντί για παιδαγωγούς για να έχουν εκπαιδευμένα πρόβατα.Ο σκηνοθέτης Φατιχ Ακιν είχε πει πως οι διαφορές ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους είναι τόσο ελάχιστες ώστε αντι για πυροβολισμούς θα έπρεπε να ανταλλάσουν κουλτούρες.
    Χάρηκα πάρα πολύ που σε ξαναβρίσκω.Καλό σου απόγευμα

    • koufetarios July 23, 2013 / 2:36 pm

      Έχεις δίκιο Moody, όταν οι ίδιοι οι πολιτικοί συμπεριφέρονται τόσο βίαια στο χώρο της παιδείας, καταλαβαίνουμε πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα παιδείας εξαρχής από τους ίδιους.. Φατίχ Ακίν αγαπημένος καλώς σε βρήκα και πάλι, τα λέμε και από το χώρο σου..!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s