Από μπαλκόνι σε μπαλκόνι.

Ο χρόνος κυλάει μα εμείς εξακολουθούμε να τον επισκεφτόμαστε νοερά σε ύστερο χρόνο. Νοσταλγούμε τις στιγμές που πέρασαν, που ζήσαμε και που τώρα συνειδητοποιούμε ότι είχαν μεγαλύτερη αξία από αυτή που πιστεύαμε. Ο άνθρωπος εάν είναι σώφρον δεν αλλάζει και πάρα πολύ μιας και ο χρόνος όταν κυλάει τον κάνει μονάχα πιο ώριμο. Τρέχουμε τρέχουμε μα δεν τον προλαβαίνουμε το χρόνο. Αγγίζουμε, μυρίζουμε, αφουγκραζόμαστε, αναλύουμε, γελάμε, γελάμε πολύ, χαμογελάμε ίσως πιο συχνά μα να πού στο τέλος όλα αυτά τα στοιχεία διατηρούν το παρελθόν φρέσκο μέσα σε ένα αιώνιο παρόν. Μια στιγμή, μια αφορμή, δυο τρία δευτερόλεπτα σηματοδοτούν κάτι που για κάποιο λόγο αργότερα θα θέλαμε να βιώναμε ξανά, κυρίως σε στιγμές αδυναμίας, ανασκόπησης ή ακόμα και εκβιαστικά μιας και το συναίσθημα μπορεί καμιά φορά να επαναληφθεί μέσω μιας εικόνας έντονης και καθαρής, σαν να ‘ταν τώρα. Πάντα απορούσα καμιά φορά για τις παιδικές μου θαμπές και συγχυσμένες εικόνες. Μέσα στο χάος των παιδικών μου αναμνήσεων είναι εντυπωσιακό πόσο ξεκάθαρα είναι ορισμένα περιστατικά.  Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Σε μια ώριμη χρονικά ηλικία όμως τα πράγματα καμιά φορά που μας συγκλονίζουν χαρακτηρίζονται ανεκτίμητα αρκετά αργότερα. Είτε διότι τα καταγράφουμε πλέον ως μαθήματα και αναγκαία κακά είτε γιατί επιθυμούμε την επανάληψή τους ξανά και ξανά αν και φυσικά γνωρίζουμε πως εκεί έγκειται και η μαγεία του χρόνου και της ίδιας της ζωής.

Μέσα σε όλα αυτά, το μπλογκ αποκτάει εξίσου την ανάλογη αξία όταν κάνεις μια επιθεώρηση σε παλαιές αναρτήσεις. Διότι η προσωπική ιστορία του καθενός καταγράφεται όπως ακριβώς γράφτηκε τότε. ‘Ατενίζοντας το μέλλον” είχα ονομάσει το νέο δρόμο που κρατούσε ήδη μερικούς μήνες και θα διαρκούσε συνολικά δύο χρόνια. Αυτά τα δύο χρόνια πέρασαν και βρίσκομαι για άλλη μια φορά κάπου αλλού. Η αρχή μιας συνέχειας. Διότι όλοι μας αναρωτιόμαστε καμιά φορά ποιο το νόημα για όλα όσα προσπαθούμε, πού θα οδηγηθούμε, αν τελικά αξίζει η συνεχής προσπάθεια, αν θα νιώσουμε κάποια στιγμή ότι οι κόποι μας πιάσαν τόπο που λέμε αν αν αν.. Καμιά φορά δεν έχει σημασία το αν και το πότε και το γιατί. Παραδόξως οι δύσκολες στιγμές είναι που μας οδηγούν πολλές φορές στον σωστό το δρόμο και είναι η αιτία που ευλογούμε τη ζωή, τον οποιοδήποτε βρίσκεται εκεί πάνω, για όλα όσα με ιδρώτα αποκτήσαμε αλλά δίχως αυτόν ακριβώς τον ιδρώτα δεν θα είχαμε ίσως την αίσθηση της ελπίδας, της προσπάθειας, της νίκης..

Προχωρώντας λοιπόν προς κάτι άγνωστο σε πραγματικό χρόνο, επιθυμώντας ωστόσο την επίτευξη αυτού του αγνώστου στον κόσμο των ιδεών και των συναισθημάτων, ας κρατήσουμε τους ανθρώπους που έχουμε ανάγκη κοντά μας, αποδίδοντας όμως και ένα φόρο τιμής στο περιβάλλον που μας συντρόφευε με το πέρας των χρόνων. Αυτοί οι τοίχοι εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί, οι φωνές μας μπορεί να αντηχούν ακόμα εκεί μέσα. Περάσαμε κι εμείς από αυτά τα σοκάκια, τα γνωρίσαμε, τα θυμόμαστε και εκείνα με τη σειρά τους μας γνώρισαν. ‘Εχουμε την πεποίθηση πως προσφέρονται για περπάτημα περισσότερο σε μας παρά στους καινούριους. Η θέα από το μπαλκόνι είναι η ίδια, δεν άλλαξε κι αυτό καμιά φορά προκαλεί νοσταλγία.. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν όταν τα επισκεφτούμε ξανά πως θα νιώσουμε το ίδιο αίσθημα νεότητας και ζεστασιάς μόνο που αυτή τη φορά θα είναι περισσότερο αμήχανο, ξεθωριασμένο αλλά πάντα ζωντανό και ευπρόσδεκτο. Πάντα διαθέσιμο για τους περαστικούς που μοιράστηκαν εκεί τις στιγμές τους ξοδεύοντας αστείρευτη ενέργεια, ασύδοτους ερωτισμούς, εκρηκτικές συμπεριφορές..

Μια καινούρια θέα απλώνεται μπροστά μου θυμίζοντάς μου πως η ζωή αναπαράγει, αναπλάθει, αναδημιουργεί με βάση την ενέργεια που ξοδεύουμε και αφιερώνουμε σε αυτήν. Αρκεί να μην ξεχνάμε να ξαποσταίνουμε καμιά φορά και να συνειδητοποιούμε με τι ταχύτητα τρέχουμε… Όλοι γνωρίζουμε και θέλουμε να πιστεύουμε πως σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι που κάνεις προκειμένου να φτάσει σε αυτόν..

Advertisements

11 thoughts on “Από μπαλκόνι σε μπαλκόνι.

  1. moodytimes November 4, 2012 / 8:09 am

    Μερικές φορές αναρωτιέμαι λιγότερο και θυμάμαι περισσότερο, άλλες πάλι φροντίζω να θυμάμαι λιγότερο και να ζω περισσότερο.Δε ξέρω αν υπάρχει αυτό που λένε κάποιοι “ώριμη” ή “κατάλληλη” ηλικία,ίσως για μερικά πράγματα. Προς το παρόν βιώνω και τα καλά του “μεγαλώνω” διότι βοηθούν ψυχολογικά.
    Το χάρηκα το κείμενο και κάπως πιτσιλίστηκα απο αισιοδοξία.Πάω να διαβάσω και τον “προγονό” του τώρα.
    Καλημέρα

  2. magikifoni November 4, 2012 / 9:02 am

    Είναι εκπληκτική η ταχύτητα του χρόνου, ίσως και τρομακτική πολλές φορές! Κάποτε μας κυνηγάει, άλλοτε τρέχουμε εμείς από πίσω του… Σημασία έχει ότι μας μαθαίνει πολλά…
    Αλλά είναι και κάποιες στιγμές που προσωπικά έχω την αίσθηση πως θέλω να κολλήσω στο παρόν, να το νιώσω, να το καταλάβω, να το ζήσω. Καλύτερα, πιο δυνατά έτσι ώστε να το θυμάμαι καλά στο μέλλον..
    Πολύ όμορφο το κείμενό σου Κουφετάριε 🙂 Μπράβο!

    Καλημέρα, κυυριακάτικη!

  3. AnD November 4, 2012 / 10:00 am

    Άτιμε Χρόνε!
    Μας μπερδεύει λίγο η εικόνα του Χρόνου, η χρησιμότητά του. Το αν υπάρχει ή αν τον έχουμε φτιάξει για να μας βοηθά ή για να μας αγχώνει. Αλλά σίγουρα κάπου κινούμαστε. Ανάμεσα στα χθες, τα σήμερα και τα αύριο. Προτιμώ να σκέφτομαι οτι “μεγαλώνω”, μέσα μου έχω όσα έζησα τα οποία δε χάνονται ποτέ. Και μαζί τους πάω μπροστά, με τα μαθήματά μου, όπως λες. Το παρόν δεν παίζεται, είναι απλά υπέροχο. Για το μέλλον δεν ξέρω. Είναι το παρόν του άυριο, οπότε η μελλοντική ζωή, κάτι εξίσου όμορφο που δεν πρέπει να μας φοβίζει. Κι όμως φοβόμαστε. Μέχρι να εξοικειωθούμε ίσως. Αυτή τη δουλειά κάνει το παρελθόν. Μας διδάσκει οτι κάποτε ήταν ένα παρόν που δεν ευχαριστηθήκαμε και πια πέρασε, ή ένα μέλλον που φοβόμασταν χωρίς λόγο…
    Και οι ταχύτητες… Ζήτημα χρόνου κι αυτές… Οι ταχύτητες ίσως είναι η δική μας εξουσία πάνω στο Χρόνο. Ίσως είναι το μόνο που ορίζουμε. Αν επιλέγουμε να κινούμαστε αργά ή γρήγορα, αν θέλουμε να αλλάζουμε ταχύτητες συχνά ή πιο σπάνια. Άλλοτε να απολαμβάνουμε τη θέα κι άλλοτε να θέλουμε να κάνουμε ρεκόρ άφιξης στον κάθε προορισμό.

    Καλημέρα!

  4. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ November 4, 2012 / 10:01 am

    Αγαπητέ Κουφετάριε, ο χρόνος πάντα τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις που η ζωή δημιουργεί. Και εμείς πηγαίνουμε από μπαλκόνι σε μπαλκόνι γιατί οι επιλογές μας με οδηγούν σε άλλα κτήρια, με διαφορετική θέα, νέους ανθρώπους και καινούριες στιγμές.
    Ξέρεις όμως τι κοινό έχουν όλα τα μπαλκόνια; Στεκόμενοι εκεί, κοιτώντας την θέα τους, ψάχνουμε όλοι μήπως δούμε – βρούμε τον εαυτό μας.
    Καλημέρα και εύχομαι να έχεις μια υπέροχη, ξεκούραστη Κυριακή! 🙂

  5. katabran November 4, 2012 / 4:56 pm

    χωρίς επιστροφή…
    χωρίς επιστρ…
    χωρίς επί…
    χωρίς…
    ….

    υ.γ.τον ιούλιο στην Πόλη άκουσα Smadj!

  6. Τελευταίος November 5, 2012 / 10:55 am

    Ο χρόνος πραγματικά είναι κάτι μαγικό αλλά και άπιαστο συνάμα. Τα λόγια σου θα μπορούσε να είναι λόγια οποιουδήποτε ανθρώπου περπάτησε πάνω στη γη και είχε όραμα, είχε στόχους ή απλώς ήθελε η ζωή του να έχει αποτέλεσμα. Πράγματι το ταξίδι είναι που μετράει, που έχει σημασία, αλλά κι ο προορισμός δεν είναι μικρό πράγμα… αυτός είναι που σχηματοποιείται μέσα στο μυαλό μας και μας ωθεί να κάνουμε το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση του.

    Την καλημέρα μου και μπράβο για τον εξαιρετικό τρόπο με τον οποίο εξωτερίκευσες τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου.

  7. melita November 5, 2012 / 10:55 pm

    Υπέροχο το κείμενο σου!
    Καλό ξημέρωμα!

  8. Άιναφετς November 8, 2012 / 6:29 pm

    Α! ο χρόνος!
    Για το σύμπαν δεν υπάρχει χρόνος και ο χρόνος του ρολογιού είναι ανθρώπινη επινόηση έτσι καταλήγουμε στο σοφό:
    “Ας ζήσουμε την κάθε στιγμή γιατί το χθες πέρασε και το αύριο μπορεί να μην έλθει ποτέ”. 😉
    Η φωτό έχει άρωμα ανατολής όπως σίγουρα και η μουσική!

    ΑΦιλιά και καλό μας βράδυ! 🙂

  9. onlyandjustme November 13, 2012 / 10:31 pm

    Ο χρόνος είναι κάτι άπιαστο..
    Άλλες φορές μας κυνηγάει και άλλες τρέχουμε από πίσω του να τον προλάβουμε..Ίσως και να τον έχουμε επινοήσει εμείς οι ίδιοι τελικά..
    Πολύ όμορφο το κείμενο σου Κουφετάριε…γεμάτο συναισθήματα..
    καλό μας ξημέρωμα…

  10. erotokritos x February 1, 2013 / 3:56 pm

    Η φωτογραφία από πού είναι;

    • koufetarios February 8, 2013 / 9:56 am

      Καλησπέρα είναι από την πόλη Μερσίνα (Mersin) νοτιοανατολικά της Τουρκίας..!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s