Το αντίστροφο μέτρημα.

Στην ξηρασία που αφυδάτωσε έναν εύφορο αυθορμητισμό, ζωντανό σαν νεογέννητο κουφάρι, απάντησα υστερόχρονα χωρίς αναμπουμπούλες, κάτω από την απειλή μιας επιτακτικής βιώσιμης ανάγκης. Εκεί ήταν που οι σκέψεις μου απορρόφησαν τον εφεδρικό μου σάκο, ξέμεινα από λεκτικές και συναισθηματικές αράδες. Φώναξα. Δεν με άκουσα. Αδυνατούσα να αποτυπώσω στο αυτί την ίδια μου την φωνή. Προσπάθησα να σκεφτώ μελωδίες που θα με οδηγούσαν πάνω από τα πιο πράσινα, όμορφα, πλούσια και δροσερά λιβάδια του κόσμου. Απόμεινα σωρός όρθια, με τον καθρέφτη της σκέψης μου να αντανακλά το παρελθόν που μόλις με προσπέρασε. Τι ήταν και πού ήμουν; Ήταν ξεκάθαρη η εικόνα αλλά δεν την αναγνώριζα. Χτιστός τοίχος, καφέ τούβλα, ξερά χόρτα, καφέ ατμόσφαιρα. Ήταν πάντα καφέ; Ποια χρώματα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αυτή την απόχρωση; Σκύβω να πιάσω το μαντίλι μου και ένα κομμάτι δέρμα που ξεκόλλησε από το παπούτσι μου. Όσο δέρμα είχε απομείνει έβραζε σα κάρβουνο βαλμένο σε δυνατή φωτιά. Δεν αντέδρασα στην αίσθηση του πόνου αλλά φοβήθηκα. Τα δόντια μου έτριζαν χωρίς να μπορούν να φιλτράρουν τη σκόνη που πλέον είχε εισχωρήσει στα πιο απόκρυφα σημεία. Η ματιά μου πέφτει στο μαντίλι, πάνω του έγραφε κάτι. Μεταξύ ενός τίποτα και των πάντων, ο κόσμος μου διψούσε για μικρές δόσεις κάπου εκεί ανάμεσα. Ήταν γραμμένο κάτι στα ελληνικά. Ωστόσο η επανάληψη του κενού με έκανε ακόμα πιο αδύναμο. Αδυνατούσα να διαβάσω τι έλεγε. Ξεκίνησα διάλογο με το είναι μου, τι γίνεται στην περίπτωση που δεν γνωρίζω. Το χάσμα όμως μεγάλωνε όταν έλαβα την απάντηση, εκείνη απορροφήθηκε κατά τη μεταφορά της δίχως κανένα νόημα. Αγρίεψα, άρχισα να τρέμω. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μήπως αλλάξει το οπτικό μου αδιέξοδο. Μία, δύο, τρεις. Τίποτα. Ξανά. Κανένα αποτέλεσμα. Άγγιξα το στήθος μου, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Υπήρχε, ήταν εκεί. Η ψυχή μου; Δεν την ένιωθα κι αν υπήρχε δεν γνώριζα τον τρόπο να την νοιώσω. Έτσι δεν λέμε; Πως το σώμα μας είναι ένα βάζο που μας φιλοξενεί; Μόνο αυτό ένιωθα. Αφυδατωμένο, ξερό, σκονισμένο, σκληρόπετσο, ραγισμένο. Οι σκέψεις μου ήταν κι αυτές ένα κουβάρι κλωστές μπερδεμένες, δίχως αρχή και τέλος, χωρίς αριθμό, υφή ή χρώμα. Τριγύριζαν μέσα μου σαν ανάστατα παγιδευμένα πουλιά σε κλουβί. Ούτε τίποτα ούτε τα πάντα. Κενό. Μια γραμμή που δεν έλεγε να αποφασίσει εάν ήμουν νεκρός ή ζωντανός ανάμεσα σε νεκρούς ή ζωντανούς. Πιάνω ένα σπασμένο τούβλο για να πειραματιστώ. Ίσως η αίσθηση ενός κάτι με βοηθούσε να νιώσω. Ήταν σκληρό. Οι παλμοί μου έπεσαν, το μυαλό μου συγκεντρώθηκε στην ερμηνεία του. Ένιωθα. Το άφησα να πέσει κάτω. Άκουγα. Η μετακίνησή του δήλωνε αλλαγή. Υπήρχα λοιπόν ίσως έγινα απλά ένα τίποτα και γι’ αυτό χαιρόμουν. Κάτι δεν πήγαινε καλά όμως. Η σκόνη στροβίλισε απότομα ερχόμενη απάνω μου με έκανε να δακρύσω, να βήξω, να βγάλω άγνωστα υγρά απ’ την αφυδάτωση. Μία άγνωστης προέλευσης ώθηση προκάλεσε μια μαινόμενη αναστάτωση. Φοβήθηκα ξανά. Έκανα δυο βήματα πίσω, κινήθηκα. Ένιωσα απειλή. Ήμουν μόνος…

Ένας τεχνητός αέρας από ανατολικά έφερνε το κύμα της σκόνης πίσω ακριβώς από αυτό τον τοίχο. Γούρλωσα, έσφιξα τις γροθιές μου, τα δόντια μου μασούσαν τους κόκκους ξανά και ξανά. Δεν γνώριζα εάν θα επιβίωνα ή αν θα ξεκινούσα από δω και στο εξής να υπάρχω.  Οι τοίχος σείστηκε, τα τούβλα άρχισαν με τυχαία σειρά να πέφτουν, τα σύννεφα μεταφέρονταν προς το μέρος μου γοργά, έτοιμα είτε να με αποδοκιμάσουν με τις ορμές τους είτε για να παρακολουθήσουν το παιχνίδι της υπαρξιακής μου εύρεσης. Μέχρι τώρα ήμουν κάτι δίχως να ορίζεται η υλική και ψυχική του υπόσταση. Η λογική ερμηνεία των πραγμάτων όριζε πως η συνολική μου εικόνα ξεπερνούσε τις δυνατότητες αυτής της διαπίστωσης.  Μια ιδέα για μένα αλλά όχι εγώ. Η γη σείεται, ο τοίχος γκρεμίζεται. Τρέχω προς την αντίθετη κατεύθυνση. Βρισκόμουν σε ένα δρόμο, ανάμεσα σε παλιά σπίτια. Θεώρησα πως ήταν παλιά, αλλά υποπτεύτηκα πως ίσως δεν κατοικήθηκαν και ποτέ. Γύρισα το κεφάλι μου πίσω ζητώντας αναρίθμητες απαντήσεις για την αλλαγή και την διακοπή όλων όσων άρχισα να αισθάνομαι. Γνώριζα πως η αίσθηση ήταν υλική, πρόσκαιρη μεν αλλά πραγματική. Τρέχοντας ένιωσα ευφορία και ευγνωμοσύνη που ενέργησα έτσι.


Μα δεν ήταν δυνατόν. Γούρλωσα τα μάτια μου, αφήνοντάς τα να καταπιούν το οπτικό πεδίο που απλωνόταν μπροστά τους. Το μόνο που απορρόφησαν είναι δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων, διαφορετικοί, ανόμοιοι μεταξύ τους. Δίχως  όμως να το καταλάβω τέσσερα χέρια με πιάνουν βίαια απ’ το μπράτσο και αρχίζουν να με σέρνουν. Το σφίξιμό τους μου προκαλούσε εκβιαστικά συναισθήματα απορίας, απόγνωσης, φόβου, πόνου, αγωνίας. Δεν τα επεδίωξα και δεν γνώριζα ίσως ότι υπήρχαν, ωστόσο δεν δεχόμουν να τα νιώσω εξαναγκαστικά και βίαια. Ο κόσμος παρατάχθηκε δεξιά και αριστερά, σα να ήμουν κατηγορούμενος, έτοιμος για δίκη, άνομη, άγραφη δίκη. Το τέλος μιας συναισθηματικής υπέρβασης από τη μάζα, γνώριζα πως δεν θα είχε αίσιο τέλος για μένα και την αγνοούμενη ψυχή μου. Ο κόσμος σταμάτησε, δεν μιλούσε πια, δεν ζητωκραύγαζε. Ένα παιδί με ξυρισμένα μαλλιά, με κοντό παντελόνι, ψηλή κάλτσα και δερμάτινο παπούτσι με πλησίασε. Με κοίταξε άμορφα μες στα μάτια και έπιασε το δεξί μου χέρι. Μου το ανοίγει επιμελώς εμφανίζοντας μπροστά στο κοινό το χαρτάκι που υπέθεσα ότι μου έπεσε. Οι αραδιασμένες κλωστές του μυαλού μου βρίσκουν τη μιαν άκρη δίνοντάς μου τη δυνατότητα να διαβάσω. Έγραφε στα ελληνικά : δεκαπέντε..

(συνεχίζεται.)

Advertisements

10 thoughts on “Το αντίστροφο μέτρημα.

  1. melita October 24, 2012 / 7:51 pm

    Δεκαπέντε;;;; Οκ έχεις την αμέριστη προσοχή μου και περιμένω τη συνέχεια.
    Παρεμπιπτόντως εκτός του ότι ένιωσα λες και μου διηγιόσουν ένα όνειρο (εντάξει ένα κάπως περίεργο όνειρο), με έκανες να θέλω να διαβάσω περισσότερα γιατί το κείμενο διαποτιζεται από αγωνία , μυστήριο και έντονα συναισθήματα.
    Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.

    • koufetarios October 25, 2012 / 2:14 pm

      Να σαι καλά Melita, θα μπορούσε ίσως να είναι όνειρο και να μην το θυμάμαι! Την εικόνα την έχω αρκετό καιρό στο μυαλό μου, κυρίως τη συνέχεια. Λόγω φόρτου εργασίας δυσκολεύομαι να είμαι παρών συχνά, θα καταφέρω να ποστάρω και την συνέχεια σύντομα 🙂

      Kαλό σου απόγευμα!

  2. Τελευταίος October 25, 2012 / 8:08 am

    Μαβιέ κι εμένα κάτι μέσα μου με καίει για να διαβάσω τη συνέχεια, όπως τη Μελίτα πιο πάνω. Εκείνο που δεν μπορώ όμως να καταλάβω είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται ο πρωταγωνιστής σου, φαντάζομαι ότι θα αποτελέσει την έκπληξη…

    Την καλημέρα μου 🙂

    • koufetarios October 25, 2012 / 2:18 pm

      Τελευταίε έχω το κόνσεπτ στο μυαλό μου αλλά τη συνέχεια δεν την έχω γράψει ακόμα! Παίζω με τη φωτιά βέβαια..! Γνωρίζω περίπου πού θα αναφερθώ και γιατί όλο αυτό τελικά, αλλά..ο αριθμός δεκαπέντε ήταν.. άσε καλύτερα θα σου τα πω εκ των υστέρων να γελάσουμε παρέα. 😀

      Καλό απόγευμα Τελευταίε, καλή συνέχεια!

  3. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ October 25, 2012 / 9:23 am

    Ένιωθα καθώς διάβαζα το κείμενο πως περπατώ στους διαδρόμους του μυαλού σου και η κάθε σκέψη που εκφράζεις μέσα απ’ τις λέξεις σου γινότανε εικόνα. Σαν να έβλεπα αυτό που έβλεπες και εσύ καθώς διατύπωνες τόσο άψογα αυτές τις σκέψεις πάνω στο χαρτί ή για την ακρίβεια στο post της wordpress.
    Περιμένω εναγωνίως την συνέχεια.
    Όμορφη ημέρα να έχεις Κουφετάριε! 🙂

    • koufetarios October 25, 2012 / 2:21 pm

      Χαίρομαι πολύ που μπόρεσες Drama και ”έπιασες” την εικόνα αυτή! Σκέφτηκα να την αναλύσω λίγο περισσότερο, αλλά δεν ήθελα να γίνω κουραστικός. Η συνέχεια δεν έχει αποτυπωθεί ακόμα, λόγω φόρτου εργασίας θα την αφήσω να έρθει μόνη της κάποιο από αυτά τα βράδια!

      Καλό απόγευμα σ’ ευχαριστώ! Σύντομα θα βρω χρόνο να αράξω και να καλύψω όλα όσα δυστυχώς δεν έχω προλάβει να διαβάσω από τις σκέψεις σου.

  4. moodytimes October 26, 2012 / 6:48 am

    Συνεχίζεται……ευτυχώς λέω εγώ
    Καλημέρα

  5. ο δείμος του πολίτη October 27, 2012 / 6:31 pm

    Αναμένομεν την συνέχειαν… Ο δεύτερος πίνακας (war-wounded) εξαιρετικός

  6. Άιναφετς October 28, 2012 / 3:42 pm

    Μετά το δεκαπέντε, συνήθως ακολουθεί το δεκάξι…

    Στις μέρες μας, ο φόρτος εργασίας μπορεί να είναι και καλό σημάδι!
    Καλή συνέχεια! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s