Εντυπώσεις ενός αλλοδαπού.

Ταξιδεύοντας ανακάλυψα την προπατορική αξία των συναισθημάτων. Ως αρχάριος αφέθηκα στις σκέψεις και τις αντιδράσεις που μου προκάλεσαν, οδηγώντας με σε εσωτερικές αυτόανοσες συγκρούσεις οι οποίες τελικά απεδείχθησαν σωτήριες και καταλυτικές σε έναν κόσμο περισσότερο προσωπικό και ανηφορικό για ένα εύλογο χρονικό διάστημα.Το αποτέλεσμα με βρίσκει εδώ ξανά μπροστά από κάτι απρόσωπο εξαρχής, αλλά απόλυτα συνδεδεμένο και ανοιχτό για τον κάθε φίλο και ενδιαφερόμενο.

Κάθισα σε μια πόλη διαφορετική, νοσταλγική αλλά ξένη, ήπια λίγο τσάι, έκανα ένα τσιγάρο ενώ ο ιδρώτας έρεε με ρυθμό τέτοιο που υπερέβαλλε, κάθε μου συναίσθημα ανασφάλειας και αγωνίας προδιδόταν από τους ανοιχτούς πόρους που είχαν δώσει την άδεια για σπατάλη. Κοιτούσα τους περαστικούς, τους θαμώνες και σκεφτόμουν εάν με κοιτάνε κατά τον ίδιο τρόπο, εγώ ήμουν τελικά ο ξένος ή εκείνοι ήταν ξένοι για μένα; Έπρεπε να αποφασίσω τον ρόλο που θα έπαιζα. Δεν γνωρίζω εάν υπερέβαλα ή όχι αλλά κανένας δεν μου είχε δώσει διαπιστεύσεις. Η ανοησία μου έφτασε στο σημείο να θεωρεί τα στριφτά μου τσιγάρα αφορμή για σχόλια μαθαίνοντας λίγο πριν πως καπνός στο εμπόριο σαν τον δικό μου δεν υπήρχε. Μία γυναίκα πέρασε από μπροστά μου με μαντίλα συνοδευόμενη από τον σύζυγό της , την ίδια στιγμή έστριψα τα μάτια μου στο δρόμο που είχε γεμίσει νερά από την νοικοκυροσύνη των μαγαζατόρων. Άν και δεν είχα κάνει κάτι κακό ούτε κατά διάνοια, ένοιωσα λίγο φόβο και ηθική υποχρέωση ίσως γι’αυτή μου την κίνηση. Με τη βαλίτσα στη διπλανή μου καρέκλα περίμενα έναν φοιτητή από το πανεπιστήμιο που θα με παραλάμβανε. Ένα αεράκι φύσηξε στεγνώνοντας λίγο το μέτωπό μου, προκαλώντας μου ανατριχίλα. Θυμήθηκα πόσο πρόσφατο γεγονός είναι η Κύπρος, που, πλάκα πλάκα, βρίσκεται μόλις 3 ώρες από ‘δω ή ακόμα πιο φρέσκα στη μνήμη μας τα Ίμια. Δεν ήθελα να ξεκινήσω να σκέφτομαι τους ιστορικούς σταθμούς Ελλάδας και Τουρκίας διότι είτε θα έφταναν στη μνήμη μου οι απόψεις των φίλων και γνωστών (σημειωτέον δεν ήταν καθόλου κολακευτικές), είτε θα δημιουργούσα σενάρια επιστημονικής φαντασίας για την δική τους άποψη περί ημών. Έχοντας λοιπόν όλες αυτές τις συγχυσμένες αντιδράσεις προσπάθησα να ενσωματωθώ στο δικό τους περιβάλλον με βάση τις ιστορικές μου γνώσεις. Τι στο καλό, Έλληνες και Τούρκοι καταφέρναμε πάντα και συμβιώναμε, μοιραζόμασταν, ανταλλάσσαμε, πολύ απλά ζούσαμε. Σαφώς και υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά η κοινωνική διάσταση των πραγμάτων έδειχνε το αντίθετο. Κι αυτό δεν το λέω εγώ αλλά η ελληνική γλώσσα, που με  μια γκάμα λέξεων και φράσεων ερχόμενες εξ ανατολής, αποδεικνύει περίτρανα αυτές τις αλληλεπιδράσεις. Ναι αυτά σκεφτόμουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Μέχρι που ήρθε η στιγμή να σηκωθώ από την καρέκλα μου και να βαδίσω προς το ξενοδοχείο. Σταμάτησα σε ένα κατάστημα ψιλικών. Με σπαστά τουρκικά του ζήτησα οδοντόκρεμα, οδοντόβουρτσα. Ένας νεαρός γύρω στα 35 σκουντάει τον φίλο του, σινιάλο ίσως πως αυτός είναι από αλλού φερμένος. Αλμάνυα; (Γερμανία), με ρωτάει ο διπλανός. Γιουνάν  Γιουνάν (Έλληνας) του απαντάω εγώ. Για κάποιο λόγο αισθάνθηκα δυσφορία. Κάτι αναπάντεχο συνέβη. Γκιρίτ, Γκιρίτ!, φωνάζει με γουρλωμένα τα μάτια ο άλλος νεαρός. Εγώ έμεινα να τον κοιτάω σαστισμένος. Για κάποιο επίσης λόγο βροντοφώναζε πως είναι Κρητικός. Του απαντάω πως όχι απλά είμαι Έλληνας αλλά και γέννημα θρέμμα Κρητικός. Ε, αυτό ήτανε τα’χασε. Έρχεται προς το μέρος μου μ’αγκαλιάζει, εγώ τα’ χω χάσει, εκείνος έχει σκάσει ένα χαμόγελο ίσα κυριολεκτικά με την Κρήτη. Μου ζήτησε να τον επισκεφτώ ξανά, να πιούμε τσάι, να τα πούμε. Το κωμικό της υπόθεσης ήταν ότι με κοιτούσε μπροστά από το ταμείο μην πιστεύοντας πως στην πόλη του θα εμφανιζόταν κάποιος συμπατριώτης του κι εγώ την ίδια στιγμή περίμενα να λάβω τα προϊόντα για το οποία με παρακίνησαν να εισέλθω στο κατάστημα. Κάπως αμήχανα τον ρωτάω: η οδοντόβουρτσα; Ά ναι ναι, μου απαντάει και εκεί κατάλαβα πως κάθε του αντίδραση ήταν πραγματική και αυθεντική. Τον χαιρέτησα και έφυγα. Περπατώντας για κανένα εικοσάλεπτο συνειδητοποίησα πως ο ιδρώτας είχε εξατμιστεί, τα χέρια μου ήταν στεγνά και η καρδιά μου στη θέση της. Ο πρώτος Τούρκος που συνάντησα με αγκάλιασε. Και η συνέχεια είχε κι άλλες τέτοιες συμπεριφορές ή εκφράσεις. Αυτή τη στιγμή κερδίζω έδαφος. Όχι εγώ δηλαδή. Αλλά ο κλασσικός, αιώνιος και αντιπροσωπευτικός φραπές που τους έμαθα και που κάθε πρωί μερικοί από αυτούς τον καταναλώνουν σε μεγάλες ποσότητες. Α, και το τάβλι φυσικά. Ή τάβλα. Ή όπως να’ ναι. Σημασία έχει το αντικείμενο. Η σημασία του ως έκφραση μιας ιδιοσυγκρασίας κοινής. Σαν έναν άνθρωπο με προτερήματα και ελαττώματα.

Advertisements

24 thoughts on “Εντυπώσεις ενός αλλοδαπού.

  1. onlyandjustme September 28, 2012 / 11:04 pm

    Φαντάζομαι ωραία εμπειρία..και από την περιγραφή σου,αν εξαιρέσουμε την αρχική αμηχανία,αυτό δείχνεις..ελπίζω με τον καιρό να μοιραστείς και άλλες εντυπώσεις μαζί μας…Χαίρομαι που σε βλέπω και πάλι εδώ(ξέρω,το έχω πει ήδη περίπου 100 φορές..χαχαχα).καλό βράδυ,σε φιλώ!

    • koufetarios September 28, 2012 / 11:17 pm

      Φυσικά ήρθα για να μείνω, γι αυτό και χαμογελώ! Να είσαι καλά καλό ξημέρωμα και σ’εσένα!! Καλά να είμαστε να τα λέμε!!

  2. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ September 29, 2012 / 8:16 am

    Φαίνεται πως πέρασες καλά και έκανες και νέους φίλους. Η ανάστατωση, ο πανικός, οι σκέψεις, πάντα έρχονται στο μυαλό μας όταν πατάμε το πόδι μας σε έναν ξένο τόπο. Αφού όμως πέρασες καλά… δεν έχει σημασία!
    Πάντως δεν είναι αστείο πως όποια πέτρα και αν σηκώσει κανείς, θα βρεθεί και ένας Έλληνας;!
    Welcome back και ελπίζω να μην ξαναχαθείς για τόσο μεγάλο διάστημα!!

    • koufetarios September 29, 2012 / 10:38 am

      Σ’ ευχαριστώ πολύ Drama Queen ήταν ώρα όλα όσα σκεφτόμουν τόσο καιρό να τα μοιραστώ ξανά με ανθρώπους που μου έλειψε να τους διαβάζω και να επικοινωνώ μαζί τους.
      Και ναι, ήταν ώρα! Καλά αυτό που λες για τους Έλληνες, είναι εντυπωσιακό, μπορεί να μην έχω συναντήσει Έλληνα ακόμα, αλλά κατά κάποιο τρόπο οι περισσότεροι που γνώρισα μέχρι τώρα είχαν παππούδες ή προ παππούδες απ΄’ την Θεσσαλονίκη!

      Καλή συνέχεια, τα ξαναλέμε! 🙂

  3. ο δείμος του πολίτη September 29, 2012 / 8:55 am

    Εγώ θα μείνω στον τρόπο γραφής και στην εκπληκτική γλώσσα και ύφος. Εξαιρετική ανάρτηση. Μας έλειψες…

    • koufetarios September 29, 2012 / 10:41 am

      Δείμε με συγκινείς. Σ’ευχαριστώ. Σπεύδω να διαβάσω το νέο τρόπο έκφρασής σου. Λατρεύω τους πειραματισμούς!

  4. Τελευταίος September 29, 2012 / 9:55 am

    Μας έλειψες, αλλά τουλάχιστον μας παρηγορεί το γεγονός ότι εκεί που βρίσκεσαι είσαι καλά. Το ζήτημα που τελείως επιδερμικά ακούμπησες, αυτό της σχέσης των Ελλήνων και των Τούρκων σε πολιτικό επίπεδο είναι μεγάλο και πολυσύνθετο και καλά έκανες και δεν επεκτάθηκες αλλά περιέγραψες γλαφυρότατα την πρώτη σου επαφή με τον Τούρκο που σε αγκάλιασε. Οι άνθρωποι όποια γλώσσα κι αν μιλάνε, είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωποι κι αυτό είναι που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ. Να περνάς καλά εκεί που είσαι και να μη μας ξεχνάς.

    Εξαιρετικό κείμενο.

    Την καλημέρα μου.

    • koufetarios September 29, 2012 / 10:46 am

      Αγαπητέ Τελευταίε το ζήτημα που αναφέρεις σε πολιτικό επίπεδο τουλάχιστον, δεν υπήρχε φυσικά περίπτωση να το αγγίξω γιατί θα έχανα το νόημα όλων όσων σκεφτόμουν..! Δεν με ενδιέφερε αυτό εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα ίσως να δώσω με αυτόν τον τρόπο έμφαση στην παροδική σύγχυσή μου φάσκοντας και αντιφάσκοντας, άλλωστε αυτό δεν συμβαίνει με τους δύο συγκεκριμένους λαούς, ποτέ δεν υπήρξε ισορροπία ούτε στην καλή τους πλευρά ούτε στην κακή.

      Συνειδητοποίησα πως είναι ανάγκη πλέον να βρίσκομαι εδώ. Να σαι καλά την καλησπέρα μου!!

  5. Άιναφετς September 29, 2012 / 4:01 pm

    Τι να πω κι εγώ τώρα;
    Ένας κόμπος στο λαιμό… μια βαθιά ανάσα… και συνεχίζω, όταν έχεις μεγαλώσει στη Τουρκία μέχρι τα εννιά σου, έχεις φύγει διωγμένη αφού έχεις δει με τα παιδικά σου μάτια να σφάζουν, να βιάζουν, να καταστρέφουν τα πράγματα σου, να καίνε τα σπίτια γύρω σου, έχεις μιλήσει τη γλώσσα και έχεις πάει σχολείο μέχρι την τετάρτη δημοτικού… τα “πράγματα” γίνονται δύσκολα Μαβιέ μου… και η κρίση δυσκολότερη..
    Αλλά χαίρομαι ειλικρινά για την εμπειρία σου και ελπίζω να έγραψες και το βιβλίο σου ή να το γράψεις και να είσαι σίγουρος πως θα είμαι η πρώτη που θα το διαβάσω! 😉

    Μας έλειψε η παρουσία σου, η γραφή σου, η συντροφιά σου, καλώς όρισες πίσω!

    ΑΦιλιά Α=Αληθινά πάντα! 🙂

    • koufetarios September 29, 2012 / 10:35 pm

      Τι να σου απαντήσω αγαπητή Άιναφετς δεν ξέρω, ακόμα κι αν ήξερα δεν σηκώνει σχόλιο η μαρτυρία σου. Το ενδιαφέρον που εντοπίζω είναι οι αντιφάσεις που προκύπτουν – τα λεγόμενά σου και τα λεγόμενά σου. Δεν εξιδανικεύω φυσικά τίποτα, προσπάθησα να αποτυπώσω στο ”χαρτί” αυτά που ένιωθα ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Φυσικά για την περίοδο που λες ότι βίωσες, είναι ίσως η έκφραση της χειρότερης μορφής μίσους και αλλοφροσύνης, δεν βρισκόμασταν τότε ούτε στο 17ο ούτε στο 18ο αιώνα. Όπως και να χει σ’ευχαριστώ για το σχόλιό σου, το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό σε αυτή την ανάρτηση.

      Τα μαγικά σου με κινητοποίησαν και επέστρεψα!! 😀

      Kαλημέρα!

  6. koufetarios September 29, 2012 / 11:26 pm

    *με συγχωρείς Άιναφετς εννοούσα τα λεγόμενα μου και τα λεγόμενά σου.

  7. KARIATIDA62 September 30, 2012 / 6:27 am

    Αγαπημένο μου παιδί Κουφετάριε!
    Χαίρομαι τόσο πολύ, που έμαθα τα νέα σου…! Μπορεί πλέον ν’απέχω από την παρέα των μπλόγκερς αλλά ποτέ δεν τους ξεχνώ και όταν μου σφυρίζουν κλέφτικα, γυρνώ πάντα πίσω να τους αγκαλιάσω και να τους φιλήσω.
    Ο γλαφυρός τρόπος περιγραφής των συναισθημάτων σου στην γείτονα χώρα που βρίσκεσαι για μένα αναμενόμενος! Χαίρομαι που οι πρώτες εντυπώσεις σου ήταν ενθαρρυντικές και βρήκες μια κρητική αγκαλιά να σε υποδεχτεί! Δεν έχει σημασία τι γλώσσα μιλούσε,διατηρούσε ακόμα την λεβέντικη και φιλόξενη αύρα του Ψηλορείτη!
    Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν εκτός απ’αυτή την ίδια την γη και την θάλασσά της! Εσύ όμως ως κοινωνικός επιστήμονας(ας μου επιτραπεί αυτός ο όρος-γνωρίζω τι σπουδές έχεις κάνει) και παιδί του πνεύματος μπορείς να βοηθήσεις στην καλύτερη προσέγγιση και συνεργασία των δύο λαών!
    Εύχομαι τα καλύτερα για σένα, όσο καιρό χρειαστεί να μείνεις στις αλησμόνητες για πολλούς απ’εμάς πατρίδες (όπως π.χ. Αιναφετς)
    Φιλιά πολλά.

    Υ.Γ. Δεν βρίσκομαι στην Κρήτη(η τελευταία μου ανάρτηση μπέρδεψε ως φαίνεται και εσένα) όμως έχω στόχο να ξαναεπισκεφθώ τις ομορφιές της προκειμένου ν’ανακαλύψω και όλο το υπόλοιπο ανατολικό κομμάτι της που δεν πρόλαβα στην πρώτη μου επίσκεψη ν’απολαύσω! Πάντως την Σαμαριά την πέρασα και είμαι ικανοποιημένη γιατί όπως λέει ένα κρητικό απόφθεγμα, όποιος δεν έχει περάσει το φαράγγι ,Κρήτη δεν έχει γνωρίσει! :))

    • koufetarios September 30, 2012 / 10:27 am

      Πόσο χαίρομαι που μου απάντησες, έλεγες ότι ίσως καταφέρεις να τσεκάρεις ξανά τον μπλογκοχώρο σε τρεις μήνες και έλεγα έχουμε καιρό! Έτσι είναι πρέπει πάνω απ’όλα να είμαστε άνθρωποι, αιώνες πέρασαν, καθυστερήσαμε αλλά όπως και μια Τουρκάλα καθηγήτρια μου είπε τις προάλλες ”πολύ χαίρομαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα και μπορούμε αυτή τη στιγμή να καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι, να ανταλλάσσουμε ιδέες, να γελάμε μαζί, να συνεργαζόμαστε”. Είχε δίκιο, μπορεί να είναι αργά αλλά ποιος το ορίζει αυτό, μόνο εμείς. Το φαράγγι είναι εμπειρία που λέμε, μπράβο βρε Κάρυ!!! Προτείνω να θέσεις ως επόμενο στόχο σου τα Υακίνθεια στα Ανώγεια τον επόμενο Ιούλιο, καλά να’μαστε πρώτα! Οργάνωσε τον χρόνο σου, ρύθμισε το πρόγραμμά σου και αν πετάγεσαι πού και πού και δίνεις το παρόν, θα σταματήσουν τα πολλά παρακάλια χαχα..

      Να είσαι καλά πάντα Καρυάτιδα.

  8. Νέστορας September 30, 2012 / 8:46 am

    καλώς επέστρεψες λοιπόν μαβιέ, μας έλειψαν πολύ τα κείμενά σου… καλή συνέχεια εύχομαι, όπου κι αν σε βρίσκει για την ώρα 🙂

    • koufetarios September 30, 2012 / 10:29 am

      Να είσαι καλά Νέστορα, όπως είπες και εσύ, εις το επανιδείν πάντα..! 😉

  9. moodytimes September 30, 2012 / 9:17 am

    Λοιπόν χθες τελείωσα ένα χρονικό με τίτλο Ο ΦΑΚΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ του Χρήστου Χρυσόπουλου.Αυτό αναφέρεται σε μια πλευρά της Αθήνας παρατηρούμενη απο μια ιδιαίτερη θέση.Το δικό σου κείμενο μου το θύμισε έντονα για κάποιο λόγο,δε ξέρω αν θα έχει συνέχεια ωστόσο ένα χαμόγελο το’φερε.
    Καλη σου μέρα

    • koufetarios September 30, 2012 / 10:43 am

      Διάβασα την περίληψη του βιβλίου Moody φαίνεται πολύ ενδιαφέρον. Σκέφτομαι να συνεχίσω να σκέφτομαι ως ξένος για να μπορώ να εντοπίζω τις διαφορές, τα θετικά και τα αρνητικά, τι μπορεί να με κάνει καλύτερο.. Μέχρι την επόμενη ανάρτηση δεν γνωρίζω ίσως υπάρξει και συνέχεια..!

      Την καλησπέρα μου Moody. 🙂

  10. KARIATIDA62 September 30, 2012 / 2:43 pm

    Βρε Κουφετάριε να μη ξεχάσω να στο αναφέρω…
    Αν συναντήσεις κατά τύχη, λέμε, τον αντιπρόεδρο του Ερντογάν Μπουλέντ Αρίντς, μίλησέ του κατ’ευθείαν στην ντοπολαλιά σου! Θα σε καταλάβει αμέσως!
    Πές του:”έξω μωρέ Χασάνι, μέσα μωρέ Χασάνι” και κείνος θα σου αποκριθεί απταίστως στην μητρική σου.
    Κατάγεται απο ελληνόφωνους Κρητικούς και μιλά ακόμα με τους συγγενείς του ρωμαίικα.Η οικογένειά του ήρθαν στην περιοχή της Αττάλειας απο την Κρήτη, την εποχή του σουλτάνου Αμντούλ Χαμίντ. Στο σπίτι του μιλούσαν πάντα μόνο Ελληνικά. 🙂

    • koufetarios September 30, 2012 / 3:05 pm

      Αχά Κάρυ μάλιστα, έχουν ενδιαφέρον τέτοιες ιστορίες, ωστόσο εάν τον δω θα τον μουτζώσω ( ίσως θυμάται τι σημαίνει) αφού είναι κι αυτός ΑΚΠίτης!! Αφού έμαθα από σένα ότι μιλάει και ελληνικά θα του κατεβάσω και δυό φωνήεντα. Να με συγχωρείς για την ένταση. 😀

      • KARIATIDA62 September 30, 2012 / 4:21 pm

        Οχι χρυσό μου κατέβασέ του τη όλη την αλφάβητο…από μένα καμμία παρεξήγηση! Αυτός δεν ξέρω πώς θα το πάρει…και μετά φοβάμαι πως άδικα θα σε περιμένω του χρόνου στα Ανώγεια με τον Ψαραντώνη και τον Λουδοβίκο…χαχαχαχαα!
        Πρόσεχε καμάρι μου εκεί μαγκιές δεν χωρούν καραδοκούν και τα εξπρές του μεσονυχτίου…! :))

  11. katabran September 30, 2012 / 3:43 pm

    μπράβο Κουφετάριε!
    μου χε λείψει κάτι τέτοιο…
    σε πρόσφατο ταξίδι μου έζησα παρόμοιες συναισθηματικές καταστάσεις…
    όμως συνάντησα έλληνες , που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί, και νιώθαν παραμελημένοι από εμάς…ναι, είναι αλήθεια, τη διασπορά, τη χρησιμοποιήσαμε ιστορικά κατά το δοκούν…

  12. melita October 2, 2012 / 5:18 pm

    Η καταγωγή μου είναι από την Πόλη και όνειρο ζωής είναι να πάω να περπατήσω στα μέρη που έζησε η οικογένεια της γιαγιάς μου .
    Οι διηγήσεις της που πάντα έβγαζαν αυτό τον τόνο νοσταλγίας και αγάπης για τα μέρη που έμαθε τις πρώτες τις λέξεις ή έκανε τα πρώτα της βήματα και εκείνο το δάκρυ που πάντα σκούπιζε πριν πέσει, με το μαντήλι της με έκαναν να την αγαπήσω και εγώ , και ας μην την ξέρω. Η διήγηση σου με έκανε να τα φέρω όλα στο μυαλό.Υπέροχο , παραστατικό κείμενο, καταπληκτικός τρόπος γραφής που μας έλειψε. Καλως ήρθες και πάλι 🙂 .

    • koufetarios October 3, 2012 / 7:30 pm

      Melita σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τα περπατήσεις αυτά τα μέρη και σκεφτόμενος την ιστορία σου αυτή, είναι εξαιρετικό να νιώθεις πράγματα για ένα μέρος που δεν έχεις δει ποτέ αλλά κάτι σε δένει, κάτι σε τραβάει προς τα εκεί.. Εκπληκτικό. Να είσαι καλά Melita.

      Την πολύ καλησπέρα μου.. 🙂

  13. mplaougrinias October 6, 2012 / 12:52 pm

    Ως Πανιώνιος και ως εγγονός πρόσφυγα,απο τη Σμύρνη όμως, σ’ευχαριστώ για το κείμενο.Είχε βάθος!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s