Το λεωφορείο της πίστης.

Υπάρχουν στιγμές που μερικά πράγματα χρειάζεται χρόνο για να τα εντοπίσεις. Μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να διαπιστώσεις τη διαφορά. Τη διαφορά μεταξύ μίας εικονικής πραγματικότητας με μιαν άλλη, εντελώς διαφορετική. Εσύ ο ίδιος είσαι ο κριτής στο τέλος που θα αποφασίσεις ποια είναι τελικά αυτή που σε αντιπροσωπεύει καλύτερα. Εκείνη την πλευρά που σε κάνει να κοιμάσαι πιο ήσυχος το βράδυ. Σημαντική και αξιοσημείωτη είναι η στιγμή εκείνου του παρόντος που διαρκεί μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Για να μπορέσεις ωστόσο να εντοπίσεις τη διαφορά πρέπει να αλλάξεις πλευρά. Να δεις έναν κόσμο διαφορετικό όπως είχες συνηθίσει μέχρι τώρα, έναν κόσμο που ενώ συμβιώνει, στοιβάζεται κυριολεκτικά σε μερικά οικοδομικά τετράγωνα, πράττει σε παράλληλο χρόνο, δεν ακολουθεί όμως το ίδιο μονοπάτι, δεν επιστρέφει πίσω την ίδια ώρα με σένα, κοντοστέκεται περισσότερο, παρεμβαίνει, ζει, εργάζεται περισσότερο ή λιγότερο από σένα. Κι όλα αυτά δεν μπορείς να τα διαπιστώσεις εφόσον δεν μπαίνεις στην θέση όσων περισσότερων Άλλων μπορείς..

Ένα ταξίδι επαναλαμβανόμενο και ετεροχρονισμένο είναι ικανό να σου προσφέρει τις ίδιες εικόνες, τα ίδια θεάματα, φιγούρες όμοιες, σκιές άμορφες σε διαφορετικές πτυχές της ζωής σου. Η γνωστή ζεστή και άνετη θέση σε κερδίζει κάθε φορά που εισέρχεσαι σε αυτό. Κάθεσαι στην δεξιά πλευρά των καθισμάτων περιμένοντας ξανά ένα νέο ταξίδι που θα σου προσφέρει αναμενόμενα οπτικά ερεθίσματα που πιστεύεις, και απεικονίσεις ρεαλιστικές που ενδόμυχα επιθυμείς. Το ταξίδι ξεκινάει και εσύ είσαι έτοιμος να γευτείς κάτι διαφορετικό. Προσδοκείς σε μία απόκλιση. Βγαίνεις από την πόλη, περνάς το πρώτο βενζινάδικο (εξακολουθεί να έχει την πιο ακριβή βενζίνη), το μεγάλο εργοστάσιο παραγωγής αλλαντικών (η μυρωδιά του κρέατος δημιουργεί πάλι δυσωδία), το ξενοδοχείο Old Castle (ακόμα δεν έμαθα αν τελικά λειτουργεί ή όχι), το παλιό εκκλησάκι πάνω στην κορυφή του βουνού (έχει τελικά δρόμο ή πας με τα πόδια μέχρι απάνω;), τις κατσίκες που βόσκουν (που κρύβεται κάθε φορά ο ποιμένας τους;), την στάση του λεωφορείου (όταν βρέχει πού στέκεται άραγε ο κόσμος;), περνάς εικόνες καθημερινές, με μικρές εναλλαγές που δεν μπορείς να εντοπίσεις, ξέρεις ωστόσο πως βρίσκονται εκεί έξω, υπάρχουν καθημερινά, αφήνοντάς σου την εντύπωση της διαφορετικότητας, την αίσθηση της ποικιλομορφίας. Εικόνες που οδηγούν τη συνείδηση στην επανάληψη, στην διαπίστωση ότι το περιβάλλον με το οποίο στιγμιαία συναναστρέφεσαι, έχει ως όριο αυτά ακριβώς τα στοιχεία που γίνονται αντιληπτά από το οπτικό σου πεδίο, ακόμα και αν αυτά είναι επαναλαμβανόμενα, με στοιχειώδεις τυχαίες αναπροσαρμογές. Είναι οφθαλμαπάτη; Όταν ο ρυθμός της επανάληψης είναι σταθερός, χωρίς έντονες μετατοπίσεις, τι σε κάνει να νομίζεις πως αυτή είναι μόνο η πραγματικότητα, η οποία εξακολουθεί να πιστεύεις ότι σταδιακά αλλάζει;
Εάν για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, αναθεωρήσεις και θελήσεις να καθίσεις σε μία νέα, άβολη και άγνωστη θέση της αριστερής πλευράς των καθισμάτων; Τότε η μονοδιάστατη πλευρά μιας υποκειμενικής πίστης και πραγματικότητας θα διαιρεθούν σε δύο μισά που θα αποτελούν μία και μοναδική αντίληψή της. Ξαφνικά μπροστά σου στο ίδιο σημείο με το ακριβό βενζινάδικο θα υπάρχει και μία ταβέρνα, μία ακρογιαλιά, ένα τουριστικό γραφείο, ένα πολυτελές ξενοδοχείο, ένα εύφορο καταπράσινο λιβάδι με 30 πρόβατα κι έναν βοσκό να τα διαφεντεύει..

Τελικά η πραγματικότητα θα είναι μία, υπήρχε και θα υπάρχει πάντα, το ζήτημα είναι ποια θα είναι αυτή που θα πιστέψεις, ποια θα σε εντυπωσιάσει περισσότερο και στο τέλος ποια θέση θα είναι αυτή που θα επιλέξεις.. Η βολική και άνετη θέση, η δύναμη της συνήθειας και της στιγμιαίας ευφορίας σε ένα ταξίδι, δεν θα σε οδηγήσει ποτέ στην διαπίστωση μιας ενιαίας και οικουμενικής αλήθειας, θα αντιμετωπίζεις πάντα τη ζωή μισή ενώ θα έχεις την εντύπωση πως είναι μία, καθολική και αδιαίρετη..

Advertisements

12 thoughts on “Το λεωφορείο της πίστης.

  1. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ June 22, 2012 / 5:13 pm

    Τώρα δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή άδικο αλλά έτσι όπως διάβασα το κείμενο σου θα έλεγα πως το περιεχόμενο του είναι εξαιρετικό με essence πολιτικών μομφών.
    Εξαιρετική ανάρτηση (για ακόμα μια φορά).
    Μην ξεχνάμε όμως πως η θέα της πίστης καμιά φορά χάνεται πίσω από την κουρτίνα της συνήθειας. Τότε παύει να είναι πίστη. Είναι συμβιβασμός.
    Μέχρι την επόμενη βαθυστόχαστη ανάρτηση καλό βραδάκι.

    • koufetarios June 22, 2012 / 5:35 pm

      Drama Queen σ’ ευχαριστώ. H αλήθεια είναι πως πολλά πράγματα μου περνούσαν απ’ το μυαλό εκείνη τη στιγμή. Έχεις δίκιο για το σχόλιό σου σχετικά με την πίστη. Η πίστη βέβαια δεν σημαίνει πως αποβλέπει μόνο σε κάτι καλό. Μπορεί να είσαι πιστός στην πατρίδα δρώντας αρνητικά υπέρ της. Μπορεί να είσαι πιστός στο χρήμα, πράγμα που δηλώνει ότι δεν υπολογίζεις κανένα κόστος προκειμένου να αποκτήσεις όσα περισσότερα μπορείς. Αυτός θεωρώ πως είναι ο βολεμένος, αυτός που είναι πιστός σε κάτι δίχως να γνωρίζει την πραγματική διάσταση του περιβάλλοντος στο οποίο ζει και δρα συνολικά. Ακόμα όμως και να γνωρίζει και τις δύο πλευρές που ανέφερα, αυτός επιλέγει τελικά σε τι θέλει να είναι πιστός. Ποιες είναι οι ιδέες που επιλέγει να τον αντιπροσωπεύουν. Απ’ τη στιγμή όμως που μπορεί να έχει μία συνολική εικόνα της πραγματικότητας στο όνομα του καλού ενώ δρα σε βάρος του, δεν έχει δικαιολογίες, είναι υπεύθυνος απέναντι σε όλους μας.

      Με συγχωρείς για την μακρηγορία! Δεν ξέρω κατά πόσο έχουν σημασία όλα αυτά ή όχι

      Σε καληνυχτώ (και καλή μας επιτυχία 😉 )

  2. Τελευταίος June 23, 2012 / 5:11 pm

    Εξαιρετικό κείμενο, θυμίζει λίγο τη διδασκαλία του Πλάτωνα σε μερικά σημεία για να σου πω την αλήθεια!

    Τα πράγματα όντως δεν είναι μονοδιάστατα και πάντα υπάρχει κι άλλη μια πλευρά αρκεί να υπάρχει η διάθεση να την ανακαλύψεις. Εξαιρετικό κείμενο από το οποίο μπορεί κανείς να εξάγει πολλά συμπεράσματα, πάρα πολλά! Σκέφτηκα να αρχίσω να αναλύω την οπτική από την οποία το είδα, αλλά νομίζω πως θα ήταν χωρίς νόημα. Μπράβο σου πάντως για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι κι εκφράζεσαι. Και να ξέρεις ότι είσαι πια και επίσημα μια από τις πηγές από τις οποίες εμπνέομαι και γράφω! (Πρέπει να σε πληρώσω άραγε;…!!! 😉 )

    Καλό σου απόγευμα 🙂

    • koufetarios June 24, 2012 / 4:33 pm

      Τελευταίε με πληρώνεις με το σχόλιό σου με το παραπάνω!! Μην νομίζεις, από τις σκέψεις, τις ιδέες σου και τα θέματά σου αντλώ νέες σκέψεις, νέες πληροφορίες! Οπότε η αλληλεγγύη είναι το ψηφιακό μας χρυσάφι! Σ’ ευχαριστώ για τα λόγια σου πραγματικά.

      Καλό απόγευμα και καλή συνέχεια..! 🙂

  3. melita June 23, 2012 / 8:31 pm

    Πόσο πολύ μου αρέσει να μπαίνω σε ένα blog και να διαβάζω ένα κείμενο που κάνει τις λέξει εικόνες και εμένα με μεταφέρει στο σκηνικό που διαδραματίζεται. Συγχαρητήρια, και πάλι με ταξίδεψες , αυτή τη φορά με ένα λεωφορείο. Να έχεις ένα όμορφο βράδυ.

    • koufetarios June 24, 2012 / 4:37 pm

      Να είσαι καλά Melita σ’ευχαριστώ πολύ. Είναι περίεργη η ζωή σε τι σκέψεις θα σε βάλει. Η ιδέα μου ήρθε στο μυαλό όταν όντως και γω άλλαξα την θέση μου στο λεωφορείο! (μιας και ταξιδεύω μ’αυτό συχνά.)

      Καλό απόγευμα σου εύχομαι..!!

  4. katabran June 25, 2012 / 7:18 am

    διάβασα τις σκέψεις σου με μεγάλη προσοχή, κάποιοι θεωρούν σαν ασυγχώρητη αδυναμία το να αιφνιδιαστούν από κάποιο γεγονός, τέλος, βοηθούμενοι απ’ το στοχασμό τους, γλιστρούν σ’ όλες τις γωνιές του κόσμου της φύσης και του πνεύματος και, μετά απ’ αυτό το μακρύ και κουραστικό διανοητικό ταξίδι, καταλήγουν στην πεποίθηση ότι δεν αξίζει τον κόπο να’ χει κανείς στενές σχέσεις με τον πραγματικό κόσμο…

  5. ο δείμος του πολίτη June 26, 2012 / 6:50 am

    Εξαιρετικό κείμενο. Αλλά μην ξεχνάς ότι όλα είναι ένα ταξίδι που γονιδιακά προέκυψε, ένα ταξίδι με πολλές στάσεις, με μία σύντομη αφετηρία και ένα μακρύ δρομο. Η πραγματικότητα αυτή είναι για κάθε ον. Αν την εντοπίσουμε, θα βρούμε και όλη τη χαρά που τελικά ανζητούμε στην απόλαυση του αφήμερου σαν να είναι αιώνιο.
    Πώς το έλεγα ο Freddy; Who wants to live forever. Forever is our today

  6. με γυμνές πατούσες June 26, 2012 / 7:50 pm

    θα ελεγα, κουφεταριε, πως η πραγματικοτητα ειναι ο,τι ακριβως σε κανει να νιωθεις καλα, πολυ διαφορετικη για μενα, οπως και για σενα..

    γραφεις πολυ ομορφα

  7. onlyandjustme June 27, 2012 / 7:49 pm

    Η πραγματικότητα έχει πολλές πτυχές..Και το πώς την αντιλαμβάνεσαι είναι ένα καθαρά υποκειμενικό θέμα…
    Καλησπέρα κουφετάριε!!πολύ όμορφο το κείμενο! 🙂

  8. ainafets July 3, 2012 / 5:15 pm

    Χάθηκα από την γειτονιά μας μόνο για όσο χρειαζόταν να τελειώσω μια παραγγελιά (εικονογράφησης) επανέρχομαι και διαβάζω με χαρά άλλο ένα εξαιρετικό σου κείμενο!
    Ο καθένας μας ζει την δική του πραγματικότητα και όλα εξαρτώνται από πια πλευρά κοιτάς…
    Καλό μας καλοκαιρινό βραδάκι! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s