Επέκεινα: Μέρος δεύτερο.

 
Είναι που όλα ήρθαν αργά στα χέρια μου… Ένας υποψήφιος μπάσταρδος ασπάζεται την ιδέα του θανάτου, κι εγώ, κρατώντας το σταχωμένο μου καλαντάρι, εισπνέω τις παλιές μου σκέψεις και τις διαχέω σε συνειδητό και ασυνείδητο. Προσπαθώ να θυμηθώ τους λόγους που οδήγησαν τις αισθήσεις μου στην αποτύπωση μιας ξεχασμένης τραγικότητας που κρύβει αλήθειες και ακαταλαβίστικες προβολές του είναι μου. Κι όμως η απάντηση στο διάλογο βλέπω ότι έρχεται με σφοδρότητα και χυμαρώδης θρασύτητα. Το ασυνείδητο δημιουργεί τον αποδέκτη και το συνειδητό προσπαθεί ακόμα να καταλάβει… 

-Ðεν δέχομαι καμία δικαιολογία σε όσα σκοπεύεις αυτή τη στιγμή να μυθοποιήσεις… Αυτό που ξέρω είναι πως ένας άνθρωπος έχει τη δύναμη να στέκεται πάντα στα πόδια του. Ο Θεός που πιάνεις στο στόμα σου πρέπει να γνωρίζεις πως είναι φιλεύσπλαχνος και ο πιο αυστηρός δίκαιος κριτής των πάντων. Δεν βλέπω λοιπόν το λόγο να μην υπάρχουν και άγγελοι – καθίκια. Το καλό και το κακό είναι η μόνη ολοκληρωμένη αλήθεια η οποία δεν χωράει οποιαδήποτε αμφιβολία. Στις υπαρξιακές μας αναζητήσεις η πρώτη διαπίστωση που κάνουμε είναι αυτή… Αλλά δεν είχες μάλλον το θάρρος να σώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό… Δεν προσπάθησες καν. Εάν είχες αυτή τη στιγμή μία ικανότητα καθαγιασμένη και θεόσταλτη για να διορθώσεις βιωματικές συλλογικές καταστάσεις, δεν θα είχες τα κότσια ενώπιον του Θεού να παραδεχτείς κανένα λάθος που κόστισε πολλά, σε πολλές ζωές που έμειναν να κοιτάνε με κόκκινα τα μάτια τη ζωή τους να αλλάζει από τον εγωισμό και την αδιαλλαξία κάποιου… Ζήσε όπως θέλεις, άλλωστε γι’ αυτό ο Θεός μας έφερε στη γη. Έκανε ένα δώρο σε μας τους ίδιους. Οι ψυχές μας ζητούσαν μία υλική υπόσταση μέσα στην οποία θα βρίσκονταν εγκλωβισμένες και ένα περιβάλλον που θα τις έβαζε να σηκώσουν το σταυρό που αργότερα σήκωσε στις πλάτες του για όλους εμάς ο δικός μας Χριστός… Ναι, πιστεύω όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο. Γιατί όταν ζεις τη μία κόλαση μετά την άλλη, αρχίζεις να θεωρείς πως σκοπός της δικής μου ζωής δεν είναι να κουβαλάω συνεχώς όλα τα δεινά του κόσμου… Απαιτούσα και απαιτώ να έχω το δικαίωμα να ζω με βάση τα δικά μου λάθη και οι συνέπειες να σκεπάσουν με σκοτάδι τη δική μου ζωή… Όταν φτάνεις λοιπόν στο σημείο να επικαλείσαι το θάνατο σημαίνει πως τον καλείς με το θρήνο και τον σπαραγμό που εκείνος θέλει να ακούσει… Μόλις είπες το συνθηματικό του… Και εκείνος έρχεται να εκπληρώσει την επιθυμία σου… Μέσα στην άρνηση αγαπητέ μου ανακάλυψες τι πραγματικά θέλεις…Κράτα το αυτό που σου λέω.
 
Μόλις αρνήθηκες τη ζωή σου. Δεν μετάνιωσες για ότι κι αν έκανες. Όχι βέβαια…  Απλά αποζητάς να ζήσεις ξανά ακόμα και αν ο διάβολος είναι ο μέντορας σου. Απαξιώνεις καθετί που ο Θεός σου έδωσε. Δηλαδή μου λες ότι αρνείσαι την υλική σου υπόσταση; Πόσο σκληρή και αμετάκλητη γεννήθηκε άραγε η ψυχή σου; Πόση δύναμη νομίζεις ότι έχεις χαρακτηρίζοντας τον εαυτό σου ένα μπάσταρδο υπηρέτη του διαβόλου;  Τόσο εύκολα νομίζεις ότι μπορείς να εκμεταλλευτείς το καλό που ο ίδιος ο Θεός μας δώρισε απλόχερα;  Γι’ αυτό υπάρχει και το κακό… Διαλέγεις το δρόμο που θέλεις και πορεύεσαι… Εσύ αρνήθηκες και το καλό… Και φαίνεται ξεκάθαρα. Εκμεταλλεύτηκες την γενναιοδωρία του Θεού και μοιρολογείσαι για το επόμενο βήμα που έρχεται στη ζωή σου. Ο θάνατος… Και όμως η άρνηση και το παρακάλι σου θυμίζουν ανθρώπους που δεν θέλουν να καταλάβουν την υποχρέωση που έχουν απέναντι στη ζωή.. Λειτουργώντας λοιπόν έτσι αρνείσαι την έννοια του θανάτου…Ξέρεις , ο θάνατος ήταν απόφαση του Θεού… Που ο ίδιος ο διάβολος αποδέχτηκε… Ούτε να κάνεις κακό  στον εαυτό σου δεν θες.. Το μόνο που κάνεις είναι να μοιράζεις προσκλήσεις στα μπάσταρδα… Ξέρεις κάτι; Ο Θεός δεν αδικεί κανέναν… Εκείνους που απαξιώνουν την ιδέα και την αξία της ζωής, εκείνους  τιμωρεί στο τέλος… Έχασα τόσα στη ζωή μου… Δεν νιώθω αδικημένος όμως. Όχι… Νομίζω πως στο τέλος ο Θεός δεν θα με αδικήσει… Και ας έρθει η δική μου η ώρα αυτή τη στιγμή. Ας ξεγελάσω λοιπόν τις επιθυμίες σου.. Και ας αναλάβει το βάρος των ευθυνών ένας άνθρωπος που αυτή τη στιγμή θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος.. Ας γίνω για μια φορά εγώ το μπάσταρδο που θα εκπληρώσει τις ανάγκες σου..
 
 
Γιατί ξέρεις… Νιώθω  ευλογημένος απ’ το Θεό… Επίσης αισθάνομαι απαλλαγμένος από τη ποινή του διαβόλου που εσύ ο ίδιος αποζητάς… Έτσι νιώθω, ένας άνθρωπος- σώμα και ψυχή-  χωρίς υπαρξιακές υποχρεώσεις… Θα αναλάβω την ευθύνη να μην σε δεχτεί ούτε ο ίδιος ο διάβολος στο τάγμα του… Και δεν χρειάζεται να του εξηγήσω… Είμαι σίγουρος πως κατάλαβε ότι αποπειράθηκες να τον κοροϊδέψεις… Να τον υπηρετείς μόνο και μόνο επειδή αρνείσαι  αυτό που  Θεός και διάβολος σου έδωσαν… Το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση της επιλογής…Έτσι σκέφτομαι εγώ να είμαι η τελική σου επιθυμία.. Μην σαστίζεις διαβάζοντάς το αυτό…Ναι καλά κατάλαβες…Δεν θα ανήκεις ούτε στο καλό, ούτε στο κακό…Θεός και διάβολος βρίσκονται σε συμφωνία τώρα… Θα θεωρείσαι μία χαώδης, σκοτεινή οντότητα που θα συναντήσει μπροστά της δύο μεγάλες κλειστές θύρες.. Και θα αναγκαστεί να ζει σε ένα κενό που θα παρακαλεί συνεχώς για συγχώρεση…Ναι εγώ θα είμαι αυτός που θα σου αφαιρέσει τη ζωή… Μόνο έτσι θα σιγουρευτώ ότι και οι δύο μεγαλόπρεπες θύρες θα είναι για μένα ανοιχτές. Και τότε θα έχω το δικαίωμα της επιλογής και για τις δύο μεγάλες αλήθειες. Του καλού και του κακού…Ας γίνω λοιπόν εγώ ο ένας και μοναδικός μπάσταρδός σου…
Advertisements

18 thoughts on “Επέκεινα: Μέρος δεύτερο.

    • koufetarios March 15, 2012 / 4:17 pm

      Δείμο σ’ ευχαριστώ, είναι γενικά ρίσκο αυτή η δημοσίευση, νιώθω πως ή θα σου αρέσει ή θα γελάς μαζί της..

      Καλό σου βράδυ!

  1. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ March 15, 2012 / 9:16 am

    Αλήθεια συμβαίνει κάτι περίεργο. Τα κείμενα σου είναι πάντα μεγάλα και εκεί που λέω “αχ είναι μεγάλο, πως θα το διαβάσω;” στο τέλος πάντα καταλήγω να σκέφτομαι “τελικά καλά έκανες και το διάβασες”.
    Μπράβο σου, πανέμορφο!
    Καλημέρες! 🙂

    • koufetarios March 16, 2012 / 11:32 am

      Drama Queen, ναι συμφωνώ καμιά φορά λόγω έλλειψης χρόνου δυσκολεύεσαι να διαβάσεις ένα μεγάλο κείμενο, ωστόσο χρειάζεται και η κατάλληλη ψυχική διάθεση για να μπορέσεις να κερδίσεις κάτι από αυτό. Είναι σα να βάζεις μια ταινία να την ”βάζεις στο γρήγορο”!! Σ’ ευχαριστώ, το τρίτο μέρος σε διαβεβαιώνω είναι πιο μικρό 😀

      Καλό απόγευμα!

  2. Τελευταίος March 15, 2012 / 10:31 am

    Μπράβο Κουφετάριε. Και πάλι μπράβο. Εκπληκτικό και υπέροχο και ως σκέψη αλλά και ως γραφή!

    Με την ευχή να μας δώσεις κι άλλα τέτοια, σε καλησπερίζω.

    • koufetarios March 15, 2012 / 4:19 pm

      Τελευταίε σ’ ευχαριστώ, ελπίζω κάτι ενδότερα να προσφέρει μια τέτοιου είδους ανάρτηση! Αν με ρωτήσεις προσωπικά ήταν μία γραφή που δεν χρειάστηκε σκέψη για να γραφτεί αλλά ένα ταξίδι στο Επέκεινα για να αποτυπωθεί..!! Πολλοί από μας το παθαίνουμε νομίζω καμιά φορά αυτό.

      Καλό σου βράδυ Τελευταίε!!

  3. katabran March 15, 2012 / 11:01 am

    επ’ εκείνα, σε αντιδιαστολή με το επί τάδε, σημαίνει πέρα μακριά…
    εκεί όπου ζει εξόριστος παίζοντας κόντρα ρόλους ένας παρατηρητής…
    όσες φορές βγαίνει από το “δωμάτιο”, καρφώνει τα μάτια του στον κόσμο και τον γδύνει…με λέξεις αδρές σκαλίζει μια στο τώρα και μια στο πριν, χάρες και καταδίκες…
    🙂

    • koufetarios March 15, 2012 / 4:15 pm

      ” Γλυκύς ο θάνατος δεν είναι πουθενά.
      Λοιπόν, γιατί όχι εις ξένην γην, όπου και πιο σεμνή η μετάστασή μας
      χωρίς έξοδα εγκώμια και συγχώρια
      κι ο ξένος ουρανός ίσως ο πιο δίκαιος κριτής;:D

  4. magikifoni March 15, 2012 / 2:24 pm

    ”Δεν θα ανήκεις ούτε στο καλό, ούτε στο κακό…Θεός και διάβολος βρίσκονται σε συμφωνία τώρα… Θα θεωρείσαι μία χαώδης, σκοτεινή οντότητα που θα συναντήσει μπροστά της δύο μεγάλες κλειστές θύρες..”
    Κουφετάριε όλες αυτές οι σκέψεις είναι δικές σου;;!
    Είμαι τόσο κοντή, το ομολογώ, δεν μπόρεσα να φτάσω το ύψος της νοητικής και πνευματικής σκιάς σου! 😉
    καλησπέρες!

    • koufetarios March 15, 2012 / 4:22 pm

      Magiki foni να’σαι καλά, δεν είναι νομίζω ζήτημα νοητικό αλλά όπως είπες πνευματικό, άλλωστε όλοι δεν γράφουμε με βάση αυτό που νιώθουμε; Χαίρομαι για το σχόλιό σου πραγματικά.

      Καλό σου βράδυ..!!

  5. moodytimes March 15, 2012 / 6:08 pm

    Κι έρχoμαι να θυμηθώ το τραγουδάκι των Barret Strong και Norman Whitefield…..την τραγουδάρα ήθελα να πω!
    Καλησπέρα κι αφιερώνω το τραγούδι σε σένα και στο κείμενο

    • koufetarios March 16, 2012 / 11:24 am

      Moody δεν το γνώριζα το τραγούδι, θα το χαρακτήριζα ως ένα επιτύμβιο άσμα!! Είναι διαπεραστικό..! Να’σαι καλά για την αφιέρωση Moody, μιας και είσαι ειδικευμένος στην 7η τέχνη, στο μέλλον τέτοιες παραπομπές θα ήταν εξίσου εύστοχες..!!

      Καλό απόγευμα εύχομαι..!!

  6. Πωπω σκοτάδι Κουφετάριε!
    Αργησα να σούρθω (ξέρει ο Τελευταίος γιατί) και ξαφνιάστηκα που μπήκα μέσα.
    Ερχόμουν και απο το απόλυτο φως και μπήκα απότομα στο απόλυτο σκοτάδι σου και τα μάτια μου πήραν ώρες να συνηθίσουν και να βεβαιωθούν ότι μπήκαν στο καφενείο σου.
    Ο λόγος χειμαρρώδης, “εισαγγελικός” στο δεύτερο επέκεινα.
    Εντυπωσιάζει…

    Μα ειλικρινά δεν κατάλαβα γιατί τάβαλες μαζί του! Τι σου έχει κάνει εκείνος εκεί ο παλιο-κουφετάριος? 😉 Συλλογάται πολύ???
    Χμ! κακό συνήθειο αυτό!

    • koufetarios March 16, 2012 / 11:38 am

      Χαχα απολαυστικό το σχόλιο σου Καρυάτιδα! Συλλογάται πολύ γιατί ορισμένες φορές ξενυχτάει, δεν έχει ύπνο, σκέφτεται και τσουπ να η σκοτεινή ιδέα στο μυαλό. Πολύ θέλει νομίζεις; Δοκίμασέ το! 😀 Τόσο σκοτάδι θα πάρει καιρός να πέσει ξανά, άσε που με την κρίση, έχω κλειστά όπως είδες τα φώτα στο καφενείο, να λοιπόν πως το κατάλαβες μέσα από τις αναρτήσεις..!!

      Λοιπόν τώρα πάω να σε βρω γιατί πήρε το μάτι μου ότι κάτι καινούριο μας ετοίμασες. Γεια! 😀

  7. melita March 17, 2012 / 11:02 am

    Το δεύτερο κομμάτι μου άρεσε πολύ περισσότερο από το πρώτο οφείλω να ομολογήσω. Ανυπομονώ για το τρίτο…
    Σε φιλώ 🙂 .

  8. Άιναφετς March 20, 2012 / 8:23 am

    Καλημέρα Μαβιέ!
    Ευτυχώς που βρήκα χρόνο και τα διάβασα και τα δυο μαζί…
    Τέτοια κείμενα κατά τη γνώμη μου δεν είναι εύκολο να σχολιαστούν…ούτε προσωπικά μου αρκεί να πω απλά το προφανές, πως είναι εξαιρετικά δοσμένα… και έτσι θα σταθώ στην αίσθηση που μου άφησαν…γλυκόξινη, (προσωπικά μου αρέσουν τα γλυκόξινα!) αυτό που μου αρέσει είναι πως μέσα σου είναι ξεκάθαρη η πάλη αυτού που μας κρατά μαζοχιστικά δέσμιους των παθών μας και φυσικά το “άλλο” το λυτρωτικό είναι σαφέστατα εκεί…έτσι φαίνεται πως πορευόμαστε και θα τραβολογιόμαστε..
    Το κακό είναι πιο ισχυρό από το καλό, αλλά το καλό είναι ανθεκτικό…ας μη το ξεχνάμε! 😉

    ΑΦιλιά με βαθιές ανάσες :)))

    • koufetarios March 21, 2012 / 12:34 pm

      Άιναφετς σ’ευχαριστώ για το χρόνο σου, πραγματικά. Πολλές φορές δεν χρειάζεται νομίζω να σχολιάζεις απαραίτητα αυτό που διαβάζεις αλλά την αίσθηση που σου αφήνει. Κάτι το οποίο και έκανες 🙂

      Καλό σου απόγευμα!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s