Επέκεινα: Μέρος πρώτο.

Σκισμένα χαρτιά, φαντασία που οργιάζει, ο φόβος του θανάτου και η θεία δίκη μιας νεότερης, πιο φρέσκιας καταθλιπτικής ηλικίας που με οδήγησε στην εύρεση σκέψεων, αποτυπωμένων σε σελίδες χρόνων που δεν συνάδουν με την επιφανειακή μου φύση. Σκέψεις που απροσδιόριστα βρέθηκαν μαζί για μια στιγμή, δημιουργώντας ένα εσωτερικό διάλογο, χωρισμένο σε 3 μέρη. Η εύρεση των μολυβιασμένων προτάσεων σκέφτηκα να πάρουν σάρκα και οστά σε ένα κόσμο που υπερβαίνει την πραγματικότητα της ύπαρξής μου. Σκέψεις που κινδυνεύουν να φτάσουν τα όρια της γελοιότητας. Κι όμως υπήρξαν, γι’ αυτό και τις καταθέτω.

– ¥πάρχει, ζει και αναπνέει ο διάβολος μέσα μου…Μου γελάει….Έχει εγκατασταθεί πλέον μόνιμα δίπλα στην καρδιά μου…Έχει λίγο χώρο…Μου το έχουν πει, αλήθεια….Δεν…Δεν ξέρω αν χτυπάει συνέχεια…Δεν γνωρίζω αν φοβάται και σταματάει μόνη της καμιά φορά…Με γαργαλάει βασανιστικά ο διάβολος. Ένα άγγιγμα του μού κόβει την ανάσα.. Νιώθω ότι κάθεται και την κοιτάει. Σα να βρίσκεται στο χέρι του η ζωή μου. Ανά πάσα στιγμή θα δώσει την εντολή. Ξέρεις σε ποιούς.. Στους μπάσταρδους τους αγγέλους του. Στους πουλημένους που ο ίδιος ο Θεός δεν εμπιστεύτηκε. Και τους έδιωξε…΄΄ Δεν είστε άξιοι να θεωρείστε ικανοί να με υπηρετήσετε. Φύγετε δεν σας θέλω. ΄΄ Ναι, έτσι τους είπε, αλήθεια… Σαν ένας στυγνός, αμείλικτος διευθυντής, σαν κάποιος εργοδότης. Δίνει την διαταγή του και δεν περιμένει απάντηση. Αυτό που θα πει, αυτό είναι τέλος… Δεν τον ενδιαφέρει αν ξεκληριστούν οικογένειες… Δεν τον ενδιαφέρει αν έχει υποσχεθεί ο δυστυχής εργαζόμενος στο παιδί του να το πάει στο λούνα παρκ μόλις πληρωθεί σύντομα…Κι αυτό γιατί θα πάρει τον μισθό έξι μηνών.. Που του χρωστάνε… Και με τη σειρά του κι αυτός χρωστάει αυτούς τους έξι μήνες.. Κι ας του μείνουν δυο δεκάρες. Το παιδί του θα το πάει στο λούνα παρκ…

Πού είχα μείνει; Α.. Ναι.. Στους μπάσταρδους.. Δεν τους λέω μπάσταρδους επειδή τους κατηγορώ για κάτι. Όχι… Ο ίδιος ο Θεός τους αρνήθηκε… Δεν είναι λοιπόν παιδιά κανενός Θεού.. Είναι μπάσταρδα… Εκείνα είναι που θα υπακούσουν στο διάβολο που έχω μέσα μου. Και νιώθω πως από στιγμή σε στιγμή θα πάνε να μου σβήσουν το καντήλι μου.. Μία μικρή φλόγα που μου κρατάει την καρδιά σε κίνηση και τα πνευμόνια μου ενεργά. Με λίγο σάλιο στο σάπιο δάχτυλο ενός μπάσταρδου.. Μπορεί να με σβήσει. Την ίδια στιγμή η καρδιά μου θα σταματήσει. Θα παγώσει… Θα προσπαθεί, όσο παράξενο και αν ακούγεται…Ναι, θα προσπαθεί να πάρει κι εκείνη αέρα.. Μακάρι να μπορούσε να φτάσει στα πνευμόνια μου.. Που και εκείνα αγκομαχούν.. Να νιώσει λίγο οξυγόνο. Μία εκπνοή είναι αρκετή για να μπορέσει η καρδιά να τονωθεί λίγο.. Αλλά ο καταραμένος ο διάβολος που ζει μέσα στα σωθικά μου τα ελέγχει όλα…Δεν πρόκειται να την αφήσει την καρδιά μου ελεύθερη. Μόλις εκείνη αργοσβήνει, θα την κρατήσει κοντά του. Θα παλέψει, ναι! Δεν θα το βάλει κάτω… Όλα τα όργανα σε εκείνη πλέον στηρίζονται. Αλλά ο διάβολος την σφίγγει τόσο πολύ….Ίσα που κουνιέται… Αν ήταν άνθρωπος δάκρυα φόβου και λύπης θα είχαν ήδη κυλήσει… Αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει…

Στο επόμενο λεπτό η καρδιά δεν κινείται πια… Μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο φαίνεται να κοιτάει απελπισμένα τους πνεύμονες. Που μαζί μ’ αυτήν ξεψυχάνε κι εκείνοι…Συγνώμη τους λέει.. Και βρίσκονται τόσο κοντά… Όσο το σώμα μου θα πεθαίνει, τόσο θα χτυπιούνται οι πνεύμονες ζητώντας αέρα να ζήσουν. Αρχίζουν να πιστεύουν ότι θα ζήσουν και χωρίς την καρδιά. Εκείνη έχει μείνει πλέον να τους κοιτάει…Φαίνεται παραδομένη στα σιχαμένα, μαύρα χέρια του διαβόλου…Εισπνοή, εκπνοή…Η καρδιά μέχρι και την τελευταία στιγμή, προσπαθεί να αναπνεύσει όσο περισσότερο χτυπιούνται σαν ετοιμοθάνατα ζώα οι πνεύμονες. Αναγκάζονται όμως τώρα να αρνηθούν την είσοδο στο οξυγόνο.. Αρχίζουν να ελαττώνουν τον ρυθμό…Πάνω στην εισπνοή, μία απότομη κίνηση, τους απενεργοποιεί πλήρως… Και πεθαίνω. Παίρνοντας μαζί μου όλα όσα μου χάρισε ο Θεός και όσα από αυτά τα εκμεταλλεύτηκα και τον πρόδωσα… Και πού ξέρεις… Μπορεί στο τέλος να καταλήξω και εγώ ένας τελειωμένος μπάσταρδος…
Advertisements

13 thoughts on “Επέκεινα: Μέρος πρώτο.

  1. moodytimes March 12, 2012 / 4:34 pm

    Σε όλους τους τελειωμένους μπάσταρδους λοιπόν..που ίσως δεν τελείωσαν!
    Καλό απόγευμα

    • koufetarios March 12, 2012 / 8:32 pm

      Ίσως δεν έχει και τόση σημασία τελικά αν τελείωσαν! Αλλά το πως νιώθουν και πως αντιλαμβάνονται τη ζωή και το θάνατο.

      Καλό σου βράδυ Moody!!

  2. katabran March 12, 2012 / 8:03 pm

    άδοξε μπάσταρδε έγραψες…
    καφκικό τρίπτυχο…
    ή

    ???

    • koufetarios March 12, 2012 / 8:43 pm

      Πολύ πιθανό! Ίσως τελικά βρίσκεται κάπου ανάμεσα. Ίσως εξυπηρετεί απλά το σκοπό του, όπως ακριβώς η ταινία που έστειλες. Καταλήγω ενθουσιασμένος λέγοντας ” «Το χρέος προς το θάνατο χρωστιέται ακόμα κι από εκείνον που μένει μακριά από κάθε κίνδυνο μέσα στο σπίτι του.»

      Καλό σου βράδυ!

  3. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ March 12, 2012 / 9:20 pm

    Το έχω πει επανειλημμένα, δίπλα από το κουμπάκι “Like” πρέπει να υπάρχει και το “Respect”…
    Καλό βραδάκι! 🙂

  4. koufetarios March 12, 2012 / 10:15 pm

    @Drama Queen να’σαι καλά, σ’ ευχαριστώ. Ευτυχώς που δεν υπάρχει unlike χαχα.

    Καλό σου βράδυ και σ’ εσένα!!

  5. melita March 13, 2012 / 8:09 pm

    Παρεξηγημένα είμαστε μωρέ και εμείς τα έκπτωτα … 😦 .
    Πολύ όμορφο και πάλι το κείμενο σου.
    Να έχεις ένα πολύ όμορφο βραδάκι 🙂

  6. koufetarios March 14, 2012 / 9:25 am

    Σ’ ευχαριστώ melita, μα φυσικά δεν είναι παρεξηγημένα, απ’ τη στιγμή που θεωρείες ότι ανήκεις στα έκπτωτα και πιστεύεις ότι αξίζεις, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να υποστηρίξει το αντίθετο.

    Πολύ καλημέρα!

  7. magikifoni March 14, 2012 / 12:41 pm

    Σκοτεινό…Περιμένω και τις υπόλοιπες σκέψεις, που όπως φαντάζομαι θα είναι το ίδιο ή και περισσότερο παράξενες… Έχει ενδιαφέρον!
    Καλο απογευματάκι εύχομαι!

    • koufetarios March 14, 2012 / 8:21 pm

      @Μagiki foni σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, παράξενες λογικά θα είναι χαχα.

      Καλό σου βράδυ!!

  8. Τελευταίος March 14, 2012 / 4:56 pm

    Κουφετάριε, πραγματικά “έγραψες”! Πολύ πολύ πολύ καλό! Ένα μεγάλο μπράβο νομίζω ότι σου αξίζει φίλε μου!

    Εν τω μεταξύ, εγώ τον τελευταίο καιρό, κάτι η δουλειά που αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο, κάτι τα οικονομικά που πάνε από το κακό στο χειρότερο, κάτι το ένα κάτι το άλλο, έχω στερέψει από έμπνευση. Αλλά φίλε μου, μου έδωσες αυτό που ζητούσα: Την αφορμή να γράψω, την έμπνευση που ζητούσα! Σε ευχαριστώ και σύντομα ανέμενε κάτι δικό μου εμπνευσμένο από το υπέροχο δικό σου κείμενο!

    Την καλησπέρα μου.

    • koufetarios March 14, 2012 / 7:53 pm

      @Τελευταίε μερικές φορές όταν ικανοποιείσαι με κάτι που γράφεις, νομίζεις πως είναι υπεραρκετό για σένα. Με τέτοια σχόλια και συγκεκριμένα με τέτοιο σχόλιο σαν το δικό σου πραγματικά η ικανοποίηση παρατείνεται..! Σ’ ευχαριστώ Τελευταίε! Νομίζω πως ανοίγοντας τον μπλογκοχώρο, όσο δύσκολη κι αν είναι η ζωή, η αγάπη για έκφραση και δημιουργία δεν τελειώνει ποτέ. Αρκεί να θες και να το κάνεις πρώτα για σένα. Στην προκειμένη λοιπόν περίπτωση περιμένω με αγωνία τις σκέψεις σου!!

      Καλό σου βράδυ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s