Ένα μπλουζ για τον άνθρωπο της Μπαστόν.

Σκέφτηκα να ξεφύγω για λίγο από την πολιτική ανικανότητα και την οικονομική-κοινωνική κρίση που μαστίζει τη χώρα, είναι αδιανόητο να φανταστούμε τους εαυτούς μας να μιλάνε, να σκέφτονται, να γράφουν συνέχεια γι’ αυτό. Η σκέψη και ο προβληματισμός είναι ένα απ’τα χαρίσματα του ανθρώπινου εγκεφάλου που πρέπει να καλλιεργούμε και να εξασκούμε. Βέβαια η πολιτική σκέψη είναι όπως ένας κόκκος άμμου σε μια παραλία. Αποτελεί μόνο ένα από τα αμέτρητα συστατικά της φύσης του εγκεφάλου μας. Γι’ αυτό και εγκαινιάζω αυτή τη νέα κατηγορία με ένα αγαπημένο τραγούδι που συνοδεύεται από μία μικρή ιστορία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα λίγο από την αρχή…

΄΄Ήμουν κρυμμένος πίσω από το ψηλό δέντρο που είχαν γκρεμίσει ή είχε πέσει… Και μπορούσα να δω αυτούς τους Γερμανούς στα δάση κατά μήκος αυτού του μεγάλου πεδίου…

Και είδα αυτό το νέο παιδί να σέρνεται αργά σε ένα χαντάκι, ευθεία προς το δικό μου δέντρο. Δεν τον πυροβόλησα, αλλά μόλις σηκώθηκε, στα τρία-τέσσερα πόδια απόσταση από μένα, του φώναξα να παραδοθεί.

Και αντί να παραδοθεί, έστρεψε το όπλο του προς το μέρος μου, κάτι το οποίο ήταν ακαριαίος θάνατος γι’ αυτόν..

Αλλά αυτός ο νέος άντρας ήταν ξανθός, είχε γαλάζια μάτια, φρέσκο δέρμα, ήταν τόσο όμορφος. Ήταν σαν ένας μικρός άγγελος. Ωστόσο έπρεπε και πάλι να τον πυροβολήσω… Και δεν με ενόχλησε την πρώτη βραδιά, γιατί πήγα για ύπνο, ήμουν πολύ κουρασμένος. Αλλά το δεύτερο βράδυ ξύπνησα κλαίγοντας, γιατί αυτό το παιδί ήταν εκεί…

Από εκείνη τη μέρα και μετά ξυπνάω πολλές φορές τη νύχτα, κλαίγοντας γι’ αυτό το παιδί.. Ακόμα τον βλέπω στα όνειρά μου.. Και δεν ξέρω πώς να τον βγάλω απ’ το μυαλό μου…΄΄

Αυτή είναι η ιστορία του Τζόσεφ Ρόμπερντσον (Joseph Robertson). Ήταν ένας στρατιώτης του Αμερικανικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και πολέμησε στη μάχη των Αρδεννών. Αυτή η μάχη ήταν η τελευταία μεγάλης κλίμακας επίθεση του Γ΄ Ράϊχ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 16 Δεκεμβρίου 1944 και 25 Ιανουαρίου 1945, κατά μήκος των συνόρων του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, με σκοπό την κατάληψη του ποταμού Μεύση (Meuse) και του λιμανιού της Αμβέρσας.

Αυτός ο νέος άνδρας πολέμησε για τα εθνικά συμφέροντα της πατρίδας του. Όπως πολεμούσε επίσης για ελευθερία από τον ζυγό του ναζιστικού ιμπεριαλισμού. Είχε ωστόσο μία διαφορά σε σχέση με άλλους στρατιώτες. Ήταν πάνω απ΄ όλα άνθρωπος. Δεν περίμενε ότι θα δολοφονούσε. Ότι ο πόλεμος δεν ήταν αυτό που μπορεί να του περιέγραφαν πίσω στην Αμερική. Ο πόλεμος είναι σκληρός. Μία στολή σε κατατάσσει σε ομάδες. Ράβοντας μερικά γαλόνια πάνω της αμέσως η εξουσία από άνθρωπο σε άνθρωπο νομιμοποιείται. Μιλώντας μία διαφορετική γλώσσα, το σώμα σου φαίνεται να μοιάζει διαφορετικό και αυτό. Δημιουργείται η εντύπωση πως ο κάθε λαός σ’ αυτόν τον πλανήτη προέρχεται από κάπου αλλού. Έχοντας διαφορετικό χρώμα, αυτόματα σκέφτεσαι διαφορετικά, μιλάς διαφορετικά, αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά. Η διαφορά  όμως έγκειται στο σεβασμό της διαφορετικότητας επί ίσοις όροις. Εκεί το διαφορετικό είναι συνάμα και ίδιο. Διότι στον ίδιο πλανήτη τελικά γεννηθήκαμε, στον ίδιο πλανήτη ζούμε και στο ίδιο χώμα καταλήγουμε…

Το τραγούδι των Crippled Black Pheonix ξεκινάει με τον Τζόσεφ Ρόμπερτσον να αφηγείται. Το τραγούδι και οι στίχοι του αναφέρονται στην τραγική ιστορία του πολέμου, του θανάτου, μιλάει για τους ανθρώπους που μας πότισαν το μυαλό να μισούμε. Γενναίος για κάποιους μπορεί να μην είναι που δεν σκότωσε μια ντουζίνα στρατιώτες των Ναζί. Είναι όμως  γενναίος που μοιράστηκε με τον κόσμο αυτή την ανθρώπινη ιστορία, δείχνοντας με τον πιο απλό τρόπο τη φρίκη του πολέμου. Δεν έχει σημασία αν τα θύματά σου είναι ένα ή πολλά περισσότερα. Ή από ποια σκοπιά το βλέπεις. Το ίδιο ισχύει για όλες τις περιπτώσεις πολέμων. Εκεί που η ανθρώπινη αξία γίνεται θύμα των ζωϊκών της ενστίκτων. Γίνεται έρμαιο του μοναδικού προτερήματος που έχει ο άνθρωπος έναντι των άλλων ζώων. Τη λογική ή αλλιώς τη νόηση. Ή μήπως τελικά δεν διαθέτει καθόλου;

Η ιστορία που αφηγείται ο Τζόσεφ Ρόμπερτσον είναι η ιστορία που έχω μεταφράσει στην αρχή της ανάρτησης. Καλή ακρόαση!

Advertisements

28 thoughts on “Ένα μπλουζ για τον άνθρωπο της Μπαστόν.

  1. Τελευταίος February 24, 2012 / 9:11 pm

    Ωραίο τραγούδι, τραγική ιστορία. Ο πόλεμος πάντα με γοήτευε από την άποψη της στρατηγικής και του σχεδιασμού, κατά το οποίο ξεχώριζαν τα καλύτερα στρατιωτικά μυαλά, αλλά από την άλλη με φοβίζει, με τρομάζει και μου είναι τόσο μα τόσο αποκρουστικός.

    Κάποτε, όταν υπηρετούσα στο στρατό, μου πέρασε από το μυαλό η ιδέα του τι θα γινόταν σε μια τέτοια περίπτωση, αν δηλαδή βρισκόμουνα κάποτε απέναντι σε έναν άλλο άνθρωπο που θα ήμουν αναγκασμένος να πυροβολήσω. Θυμάμαι έντονα ότι για μερικές μέρες δεν μπορούσε να μου φύγει από το μυαλό αυτή η σκέψη, είχε γίνει εφιάλτης. Έπιανα το όπλο για να πάω στη σκοπιά και αηδίαζα μόλις το ακουμπούσα. Είναι νομίζω τραγική η κατάσταση που βρέθηκε ο Τζόσεφ Ρόμπερντσον, δε θα ήθελα να βρεθώ στη θέση του ποτέ…

    Καλό σου βράδυ και καλό τριήμερο.

    • koufetarios February 24, 2012 / 10:12 pm

      @Tελευταίε είναι σκληρή η αίσθηση και η ευθύνη όταν κουβαλάς ένα όπλο που δεν θέλεις καν να το βλέπεις, πραγματικά. Όταν μία τέτοια πράξη είναι ενάντια σε ότι πιστεύεις. Άν κρίνω από το δικό σου σχόλιο και από το σχόλιο της Καρυάτιδας που ακολούθησε, η ανάρτηση ξύπνησε σκέψεις και φόβους που ίσως να μην ήθελα να προκαλέσω. Θέλησα αρχικά να δημοσιεύσω τις σκέψεις μου εξυμνώντας τον άνθρωπο ως άνθρωπο. Είναι όμως μία τραγική ιστορία μέσα στις εκατοντάδες χιλιάδες. Και πολλές φορές δεν πρέπει νομίζω να ξεχνάμε ότι το μήνυμα μέσα από όλο αυτό είναι η αξία της ζωής..

      Καλό τριήμερο αγαπητέ, με όρεξη και καλή διάθεση 🙂

  2. Καρυάτιδα Ακροπολίδου February 24, 2012 / 9:56 pm

    Kαλησπέρα Κουφετάριε…
    Η Ιστορία του Τζόσεφ Ρόμπερντσον…δυστυχώς δεν ήταν μόνο δική του!
    Συνέβη και σε πολλούς άλλους στρατιώτες.
    Ενα δικό μου- πολύ δικό μου συγγενικό πρόσωπο, βασανιζόταν σ’όλη του την ζωή απο μια παρόμοια τραυματική εμπειρία.
    Η Σκηνή, της στιγμής που πάτησε φοβισμένος την σκανδάλη και σκότωσε έναν συνομήλικό του 17χρονο Γερμανό στρατιώτη, είχε στοιχειώσει την μνήμη του!
    Δεν θα ξεχάσω τα δάκρυά του που έτρεχαν απο τα μάτια του, γέροντας πια, όταν μου περιέγραφε την σκηνή που πλησίασε τον σκοτωμένο και αντίκρυσε τα νεανικά χαρακτηριστικά του.
    Εψαξε τα χαρτιά του και βρήκε μία φωτογραφία στην εσωτερική τσέπη της στρατιωτικής του χλαίνης. Και τοτε αντίκρυσε την εικόνα προφανώς της μητέρας του και δύο άλλων νεαρών κοριτσιών, πιθανώς αδελφές του!
    Ο συγγενής μου βρισκόταν σε αποστολή και μετέφερε κάποιο μήνυμα απο το φυλάκιο που προσέφερε τις υπηρεσίες του σε άλλο φυλάκιο.
    Στην πορεία του κάθησε να ξεκουραστεί και εντελώς ξαφνικά βρέθηκε απέναντι στον Γερμανό στρατιώτη ο οποίος σαστισμένος κι’αυτός απο την αναπάντεχη συνάντηση, στάθηκε και τον κοίταζε ξαφνιασμένος.
    Ο συγγενής μου πανικοβλήθηκε και αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς καμμία προειδοποίηση, αντανακλαστικά σχεδόν αντιδρώντας σήκωσε το όπλο του και τον χτύπησε…
    Βίωσε την τραγική στιγμή εντελώς μόνος του και δεν τόλμησε ποτέ να την εκμυστηρευτεί στους συντρόφους του…όταν τους συνάντησε.
    Πώς να τους πει ότι σκότωσε ένα αμούστακο παιδί και μετά πάνω απο το πτώμα του έκλαιγε επί μία ώρα τον άδικο χαμό του?
    Τι σημασία είχε αν αυτό το αμούστακο παιδί ήταν ο εχθρός?
    Παιδί ήταν κι’αυτός παρασυρμένος στην δίνη ενός ανελέητου πολέμου!
    Την τραγική του αυτή εμπειρία μου την εξομολογήθηκε χρόνια μετά και ειλικρινά δεν μπορούσα καν να τον παρηγορήσω γιατί απλά είχα συγκλονιστεί και γω απο την φρίκη που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος μέσα απο έναν πόλεμο!
    Τέτοιες καταστάσεις πέρασαν πολλοί απο τους πατεράδες και παππούδες μας…και όμως κατάφεραν να επιβιώσουν!
    Η ανάρτησή σου ξύπνησε πολλές οικογενειακές αναμνήσεις μου και συναισθήματα
    Καλό σου βράδυ…

    • Τελευταίος February 24, 2012 / 10:17 pm

      Πραγματικά τραγικό.

      Μακάρι να μην χρειαστεί άλλοι άνθρωποι να βιώσουν κάτι αντίστοιχο…

    • koufetarios February 24, 2012 / 10:18 pm

      @Καρυάτιδα ήταν συγκλονιστικό ομολογουμένως το σχόλιό σου. Άκρως εξομολογητικό και σ’ ευχαριστώ που μοιράζεσαι κάτι τέτοιο εδώ. Ελπίζω οι σκέψεις που εμφανίστηκαν ξανά στο μυαλό σου να είχαν για άλλη μια φορά διδακτικό χαρακτήρα για τη ζωή όλων μας. Ότι δηλαδή τα λάθη, οι τραγικότητες και οι φρικαλεότητες του παρελθόντος μας έδειξαν ότι το δικαίωμα στη ζωή ανήκει σε όλους. Και ότι κανένας δεν μπορεί να μας πει να κάνουμε κάτι εις βάρος της ζωής κάποιου άλλου. Συνεπώς είναι τόσο μα τόσο παράλογο να διακρίνουμε τους ανθρώπους σε φυλές, χρώματα και έθνη..

      Σ’ευχαριστώ πάρα πολύ, με συγκίνησες πραγματικά.

      Καλό σου τριήμερο Καρυάτιδα.

  3. onlyandjustme February 24, 2012 / 11:03 pm

    Τραγική η ιστορία του…Δυστυχώς το πέρασαν πολλοί αυτό που περιγράφει…Μακάρι να μην ξαναμπούμε ποτέ στη διαδικασία που περιγράφει..μακάρι ο παραλογισμός των πολέμων να σταματήσει εδώ…καλησπέρα!!

    • koufetarios February 25, 2012 / 9:59 am

      @onlyandjustme νομίζω πως αυτή είναι όντως η πιο σωστή κουβέντα, να γινόταν κάτι να σταματούσε όλο αυτό τώρα.. Κι όμως δυστυχώς η φρίκη του πολέμου συνεχίζεται και σήμερα πολλές φορές ούτε που το καταλαβαίνουμε.. Κι αυτό γιατί φυσικά το μεγάλο και τρανό μέσο της τηλεόρασης έχει φροντίσει γι’αυτό.. Ας μείνουμε όμως στα όσα μάθαμε τόσους αιώνες πολέμων και σκοτωμών μόνο και μόνο για την εξουσία και τα στρέμματα γης.

      Σε καλημερίζω..!!

  4. moodytimes February 25, 2012 / 6:59 am

    Θυμήθηκα τα λόγια του Clint Eastwood στον μικρό Κορεάτη φίλο του όταν τον κλέιδωσε στο υπόγειο για να τον προστατέψει απο μια εκδικητική αιματοχυσία στη ταινία Gran Torino.
    Θυμήθηκα μια συνέντευξη ενός Αμερικανου λοχία που έλεγε πως “για τους Γερμανούς δε τρέφαμε το μίσος που τρέφαμε για τους Ιαπωνες που μας είχαν επιτεθεί πρώτοι και είχαν σκοτώσει οικογενειές μας,με τους Γερμανούς θέλαμε απλά να τους νικήσουμε για να τελειώσει ο πόλεμος και να πάμε σπίτια μας τους Ιάπωνες θέλαμε να δούμε να υποφέρουν”
    Θυμήθηκα κι αντιπολεμικές ταινίες και βιβλία και και και…..
    Το άλμπουμ των Crippled Black Pheonix το έχω ακούσει μια φορά και μοιάζει ενδιαφέρον
    Όσο για τη γενναιότητα του “δειλού” που δε θέλει να σκοτώσει θα γίνω κουραστικός αλλα θα προτείνω το ΠΥΡΑΜΙΔΑ 67 του Ρένου Αποστολίδη που μιλά για τον δικό μας Εμφύλιο.
    Η εισαγωγή σου με κάλυψε όσο δε φαντάζεσαι …καλημέρα

    • koufetarios February 25, 2012 / 10:11 am

      @Moodytimes έκανες πολύ σωστά, μου θύμισες μία συγκινητική σκηνή στην ταινία του Κλιντ Ίστγουντ που είχα ξεχάσει..! Όποιες κι αν είναι οι προθέσεις του πολέμου σκοπός του είναι η ισοπεδωτική εκκαθάριση του εχθρού. Σκοτωμοί που είτε από μίσος είτε μισθοφορικά,καταλήγουμε πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα.. Το έψαξα το βιβλίο που είπες και ένα μικρό απόσπασμα που διάβασα με συγκίνησε κι όλας. Φίλε μου το ότι γεμίζουν τα σχόλια με αντίστοιχα παραδείγματα όπως του Τζόσεφ Ρόμπερτσον είναι άκρως δημιουργικό νομίζω, οπότε μόνο κουραστικός που δεν γίνεσαι..!

      Καλό τριήμερο, να περάσεις καλά..!

  5. Astrofegia February 25, 2012 / 3:35 pm

    Ωραίο τραγούδι και θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες τραγική είναι η ιστορία!
    Θα πρότεινα μάλιστα, εάν κι εφόσον μου επιτρέπεται να μονιμοποιήσεις αυτή τη στήλη με τα τραγούδια και τις ιστορίες τους…
    Α μη τι άλλο λατρεύω τη μουσική και πάντα μου αρέσει να μαθαίνω περισσότερα για αυτήν!
    Καλά να περνάς!

  6. koufetarios February 25, 2012 / 3:39 pm

    Τραγική ιστορία ναι, με πολλά διδακτικά μηνύματα ωστόσο. Σ’ ευχαριστώ για την πρότασή σου, βγήκε αυθόρμητα αυτή η στήλη και σκεφτόμουν όπως είπες κι εσύ να την συνεχίσω κάπως έτσι..!

    Να περνάς κι εσύ καλά Αστροφεγγιά..!!

  7. Άιναφετς February 25, 2012 / 5:30 pm

    Τώρα και η σειρά μου να πω τον προσωπικό μου πόνο-προβληματισμό:
    Ο γιος μου 28 ετών είχε πάρει αναβολή από το στρατό λόγο σπουδών…και τώρα καλείται σε λίγους μήνες να πάει στο στρατό…και αρνείται…μας λέει πως δεν υπάρχει περίπτωση να πιάσει όπλο…
    “Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα”… υπάρχουν οι αντιρρησίες συνειδήσεως…και είναι έτοιμος να υποστεί τις συνέπειες…

    ΥΓ:Στο blog μου μπορείτε να δείτε δυο (7 λεπτών) ταινίες μικρού μήκους που έκανε πριν κάτι χρόνια και μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες… και κρίνετε μόνοι αν αυτός ποτέ ο άνθρωπος θα μπορούσε να πιάσει όπλο…

    Ευχαριστώ Μαβιέ μου, γι αυτή την ιστορία που προβληματίζει και συγκινεί…

    Εύχομαι να έχεις ένα ειρηνικό τριήμερο! :))

    • koufetarios February 25, 2012 / 9:56 pm

      @Άιναφετς δεν ξέρω τι να πω πραγματικά, να τον αδικήσω δεν μπορώ το γιο σου, στη θεωρία έχει όλα τα δίκια του κόσμου.. Στην πράξη βέβαια τα πράγματα αλλάζουν.. Να πω δηλαδή ότι υπάρχει λύση χωρίς μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη θα βγω ψεύτης.. Σε προσωπικό επίπεδο σου λέω και γω με τη σειρά μου, για ακαδημαϊκούς λόγους δεν έχω πάει ακόμα φαντάρος. Δεν έχω βιώσει τον στρατό ακόμα. Θα πάρει καιρό ακόμα,, έχω σκοπό να βγω εξωτερικό και θα καθυστερήσω πολύ. Και όσο περνάνε τα χρόνια είναι και δυσκολότερο. Ξέρω άτομα που ιδεολογικά είχαν ακραίες θέσεις για το σύστημα, την πολιτική, το στρατό για όλα. Ισοπεδωτικοί μπορώ να πω. Κι όμως πήγαν. Δεν γινόταν διαφορετικά. Δεν υπήρχε λύση. Έτσι απλά. Άν μου δινόταν η ευκαιρία να μπω αύριο στρατό θα έμπαινα. Για να τελειώσει όσο πιο σύντομα γίνεται. Δεν είναι θέμα φόβου. Είναι καθαρά στάση ζωής και ιδεολογικό ζήτημα. Είναι αντιδημοκρατική η φύση του στρατού. Όχι τουλάχιστον όπως υπάρχει τώρα. Δεν λέω να μην έχουμε εθνική ασφάλεια. Αλλά στον 21ο αιώνα νομίζω πως, θα έπρεπε να αντιμετωπίζαμε διαφορετικά το θέμα. Έχουμε μείνει στην εποχή της χούντας και των εθνικοπατριωτικών εμβατηρίων. Τότε που ο πόλεμος ήταν κάτι πιθανό. Και μιλάω για τη χώρα μας. Που δεν έχει να φάει πλέον.

      Με προβλημάτισες πολύ με την περίπτωσή σου πραγματικά. Εάν μπορείς στείλε μου το ακριβές λινκ για να δω τις ταινίες μικρού μήκους που μου λες. Θα σου ήμουν ευγνώμον. Καλό διήμερο πλέον σου εύχομαι..!!!

  8. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ February 25, 2012 / 8:01 pm

    Διάβασα την ιστορία αυτή και ξέρεις τι ρώτησα τον εαυτό μου;! Μετά από αυτό δεν θα αναρωτηθεί όποιος το διαβάσει “κι αφού οι άνθρωποι τραυματίζονται πιο βαθιά από όσο δείχνουν πολλές φορές, και αφού οι συνέπειες του πολέμου είναι τεράστιες, με τι ψυχή κάποιος θα ξεκινήσει έναν πόλεμο?”…
    Μου έδωσα μια απάντηση σκληρή. Όπως και να ‘χει συγκλονιστική και τραγική η ιστορία αυτή. Εύχομαι οι άνθρωποι κάποια στιγμή να καταλάβουν το κόστος και να σταματήσουν τους πολέμους.
    Σε ευχαριστώ γι αυτή την ιστορία, με έκανε να σκεφτώ πολλά…
    Καλό βραδάκι!:)

    • koufetarios February 25, 2012 / 10:03 pm

      @Drama Queen αν συζητήσεις με κάποιον που θεωρεί τον πόλεμο απαραίτητο για την προστασία των εδαφικών της κεκτημένων δεν θα βγάλεις άκρη. Δεν έχουμε βίωσει συνθήκες πολέμου. Ευτυχώς. Ξέρουμε όμως τόσα πολλά γι’ αυτούς πλέον που είναι αδιανόητο να φανταστώ να ζούμε έναν. Δεν νομίζω πλέον εδώ να συμβεί. Προς το παρόν. Όμως αυτή τη στιγμή που συζητάμε πόλεμοι βρίσκονται σε εξέλιξη. Μικροί ή μεγάλοι. Δεν έχει σημασία. Ανήκουμε όμως στο περιβόητο ζωικό βασίλειο. Και κάποιοι άνθρωποι δεν θα ξεχάσουν μάλλον ποτέ ότι ο άνθρωπος υπερτερεί των υπόλοιπων ειδών της φύσης. Άλλωστε αν φανταστείς να βλέπεις τη γη από απόσταση ζώα και άνθρωποι το ίδιο φαινόμαστε. Κάπου θα ξεχωρίσεις ότι ο άνθρωπος ξέρει μερικά πράγματα παραπάνω. Στο τέλος όμως θα συμπεράνεις πως αυτή του η υπερτερότητα ήταν το μοναδικό του μειονέκτημα..

      Καλό σου βράδυ καλό ξημέρωμα σου εύχομαι..!!

  9. Νέστορας February 25, 2012 / 9:00 pm

    ωραίο ποστ και όμορφη ιδέα γενικότερα, ελπίζω να τη συνεχίσεις!

    για να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα, μου ήρθε κατευθείαν στο νου το παρακάτω ποίημα του Μπουκόφσκι με τίτλο “η φάλαγγα”:

    πάντα απέφευγα το ανεξήγητο
    το είχα ανάγκη να μένω μακριά
    απ’ ό,τι δε μπορούσα να καταλάβω.

    κι έτσι έφτασε μια μέρα του 1942
    κι ήμουν είκοσι ενός ετών
    και καθόμουν σ’ ένα παγκάκι στο πάρκο
    όπως όλοι οι αλήτες
    σαν και του λόγου μου

    και περνούσαν μπροστά μου
    τ’ άρματα μάχης
    κι οι στρατιώτες
    -πήγαιναν στον πόλεμο-
    με κοιτούσαν με αηδία

    μου φώναζαν και μ’ έβριζαν
    και με ρωτούσαν
    τι σκατά παριστάνω

    ήμουν το μόνο νεαρό αλητάκι στο πάρκο
    οι στρατιώτες ήθελαν να πάω μαζί τους.

    ολόκληρη η φάλαγγα ούρλιαζε και μ’ έβριζε
    καθώς περνούσε μπροστά μου

    ώσπου χάθηκε από τα μάτια μου
    κι ο γέρος αλήτης δίπλα μου
    με ρώτησε:
    “πώς δεν υπηρετείς κι εσύ, παιδί μου;”

    σηκώθηκα και πήγα στη βιβλιοθήκη.

    διάλεξα ένα βιβλίο
    και κάθισα σ’ ένα τραπέζι.

    άρχισα να διαβάζω το βιβλίο.
    ήταν υπερβολικά δυσνόητο για μένα
    εκείνη την εποχή.

    έτσι, το ξνάβαλα στο ράφι
    ξαναβγήκα και περίμενα.

    [μτφ. Σώτη Τριανταφύλλου]

    • koufetarios February 25, 2012 / 10:08 pm

      @Νέστορα το ποίημα του Μπουκόφσκι είναι όντως εξαιρετικό.. Η ανταπόκριση δείχνει πως πολλά ενδιαφέροντα σχόλια αποτυπώνονται με αφορμή ένα τραγούδι.. Οπότε και θα το ξαναπροσπαθήσω..!

      Καλό σου βράδυ και καλό διήμερο!!!

  10. Άιναφετς February 26, 2012 / 9:35 am

    Ω! και εσύ βρίσκεσαι στη φάση “πριν”…λυπάμαι που κάποια στιγμή θα μπεις και εσύ σ’ αυτό το λούκι…
    Τώρα αν σου πω πως δεν ξέρω να βάζω link (ακόμα!) στα blogs των φίλων μου, ελπίζω να με “συμπονέσεις”… χαχα!!! 😉
    Αλλά μπορείς να τα δεις αν μπεις στο blog μου (είναι πάνω δεξιά!) αλλιώς από το youtube: Γράφεις : “Τι είναι αυτό;” και το άλλο είναι το “Μικρές χαρές”, όπου δούλεψα ως “Καλλιτεχνική διεύθυνση” και πληρώθηκα!!!

    Καλό διήμερο…πλέον! :))

    • koufetarios February 26, 2012 / 10:06 am

      Έχω μείνει έκπληκτος διότι πριν καν τα βάλω στο youtube να τα δω συνειδητοποίησα ότι τα έχω δει εδώ και καιρό! Τι να σχολιάσω βέβαια πάνω σ’αυτό είναι και τα δύο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ! Το λέει όλος ο κόσμος που μόλις τα ανακάλυψε με μανία τα μοιραζόταν με όποιον γνωστό είχε..

      Μου έφτιαξες αυτή την ηλιόλουστη μέρα! Καλό διήμερο!

    • Τελευταίος February 26, 2012 / 9:21 pm

      Άιναφετς, παρακολούθησα τα βίντεο του Κωνσταντίνου. Είναι καταπληκτικά! Ξέρεις, πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος μέσα από τις δημιουργίες του δείχνει και τον εαυτό του. Ή καλύτερα βάζει τον εαυτό του μέσα σ’ αυτές. Από αυτά λοιπόν που είδα συμπέρανα ότι πρόκειται, ανάμεσα στα άλλα, για έναν πολύ ευαίσθητο άνθρωπο. Ξέρεις τι θα έκανα εγώ στη θέση του, για το στρατό εννοώ. Θα πήγαινα τουρίστας! Ότι ακριβώς δηλαδή έκανα κι εγώ καμιά δεκαπενταριά χρόνια πριν. Πέρασα 18 μήνες μέσα από τον παραλογισμό του στρατού αλλά στο μυαλό μου μέσα ένιωθα ότι ήμουν απλώς ένας περαστικός τουρίστας σε όλο αυτό που γινόταν γύρω μου. Έτσι να κάνει κι εκείνος. Όσο για το όπλο, να του πεις δεν είναι τίποτα. Τίποτα απολύτως. Είναι μόνο ένα σύμβολο της παράνοιας των ανθρώπων που θέλουν να καταστρέψουν ο ένας τον άλλο. Πιάνοντάς το δεν το νομιμοποιεί, απλώς να του πεις, θα γνωρίσει από κοντά το κακό. Στη θέση του θα πήγαινα και για έναν ακόμα λόγο. Ο στρατός με τον παραλογισμό που επικρατεί εκεί, είναι μια πρώτης τάξης πηγή έμπνευσης. Θα γνωρίσει χαρακτήρες που ούτε καν τους φανταζόταν. Τώρα δε που είναι μόνο 9 μήνες (νομίζω) δε θα χάσει πολύτιμο χρόνο.

      Ότι κι αν σκέφτεται εκείνος, να του θυμίζεις πάντα ότι κάθε νόμισμα έχει δυο πλευρές. Όσο κακό πράγμα κι αν νομίζει ότι είναι ο στρατός, πάντα θα υπάρχει και κάτι καλό να αποκομίσει!

      Καληνύχτα. 🙂

  11. Άιναφετς February 27, 2012 / 10:08 am

    Ευχαριστώ τα “αγόρια μου” για τα καλά τους λόγια…βλέπετε είμαι και χαζομαμά!!! 😉
    Θα σας διηγηθώ τώρα τι γινόταν την ώρα των γυρισμάτων στις “Μικρές Χαρές”:
    Στα γυρίσματα ο σκηνοθέτης έχει τον πρώτο λόγο, όλοι υπακούουν χωρίς καμιά αντίρρηση, έτσι και εγώ ως καλλιτεχνικός διευθυντής και ενδυματολόγος, έπρεπε να υπακούω στον γιο μου και φυσικά το έκανα…το αστείο της ιστορίας είναι πως κάποια στιγμή ακουγόταν αυτό το, “μαμά άλλαξε ρούχο στον ηθοποιό ή μαμά αυτό το κάθισμα κρύβει το παράθυρο”… βλέπετε δουλεύαμε μαζί μ’ ένα μεγάλο συνεργείο 20 ατόμων ή “μαντραχαλων” και αυτό το “μαμά” ήταν κουφό…άσε που για να τον εκδικηθώ. απαντούσα “ναι νινί μου” (από μωρό έτσι τον λέω!) χαχα! 😆

    Η ιδέα του τουρίστα, Κώστα μου (είσαστε και συνονόματοι), πολύ έξυπνη…θα “τολμήσω” να του την μεταδώσω, το πρόβλημα (και η μεγάλη του δικαιολογία) είναι πως δουλεύει στο Sky και θα χάσει τη δουλειά του!!! 😉

    Να είστε καλά και να έχετε μια δημιουργική βδομάδα! :)))

    • Τελευταίος February 27, 2012 / 4:57 pm

      Χα, χα, χα… Γελάω με τη συμπεριφορά σου στα γυρίσματα! Αν ήμουν εγώ στη θέση του μάλλον θα μου είχε ανέβει το αίμα στο κεφάλι!!!
      🙂 🙂 🙂

    • koufetarios February 29, 2012 / 11:06 am

      Άιναφετς η απάντηση που έδινες στο γιο σου ήταν άκρως εκδικητική, μιας και εμείς οι υιοί δεν μας αρέσει καθόλου οι μαμάδες μπροστά σε κόσμο να μας αποκαλούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο από τότε που γεννηθήκαμε! Απολαυστική ιστορία!

      Καλή σου ημέρα!!

  12. melita February 28, 2012 / 12:03 pm

    Δεν γνώριζα την ιστορία του τραγουδιού και σε ευχαριστώ πολύ που μου την έδειξες. Ο πόλεμος όπως και να έχει πάντα τραγωδίες, καταστραμένα όνειρα και φωτιές αφήνει .Και όπως λέει και ο Τζ. Κένεντι αν συνεχίσουμε έτσι ή η ανθρωπότητα θα τελειώσει τους πολέμους, ή οι πόλεμοι θα αποτελειώσουν την ανθρωπότητα. Σε ευχαριστώ για το εξαιρετικό ποστ σου.

    • koufetarios February 29, 2012 / 11:11 am

      @Melita σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, όπως ακριβώς το εξέφρασες εσύ, ή το ένα θα συμβεί ή το άλλο. Άν και νομίζω μετά από τόσους αιώνες βίας και σκοτωμών εάν ήταν να είχε καταστραφεί η ανθρωπότητα θα είχε νομίζω συμβεί ήδη. Ας ευχόμαστε τουλάχιστον πάντα το αντίθετο. Να μην συμβεί κακό γενικά σε κανέναν. Ούτε στον άνθρωπο ούτε σε επίπεδο κρατών. Πράγμα που δεν γίνεται βέβαια αλλά δεν πρέπει να σταματήσουμε ποτέ να το ευχόμαστε.

      Σε καλησπερίζω Μελίτα!!

  13. thinks March 3, 2012 / 12:24 am

    Στην Bastogne, την πιο αιματηρή και πολυπληθή μάχη από την Νορμανδία ως την Φωλιά του Αετού, είχε παγιδευτεί η 101η Αλεξιπτωτιστών, και είχε σχεδόν αποδεκατιστεί από τους Γερμανούς. Η ιστορία της ανάρτησης εξελίχθηκε στα προσεκτικά φυτεμένα ανά σειρές δέντρων δάση στην περίμετρο της Bastogne, τα οποία είχαν κοπεί και πολλά πέσει από τις εκρήξεις των οβίδων των Γερμανών. Όταν προχωρούσαν προς την Bastogne Στις 16 Δεκεμβρίου οι οπισθοχωρούντες στρατιώτες τους έλεγαν “που πάτε! θα είστε περικυκλωμένοι!” Και η απάντηση ήταν “Είμαστε αλεξιπτωτιστές. Είναι η δουλειά μας να ήμαστε περικυκλωμένοι” (έχει λεχθεί στο Band of Brothers αλλά είναι αληθινό). Όταν μέρος της 3ης στρατιάς του Πάττον έσπασε τον κλοιό και έσωσε την 101η, και μέχρι σήμερα, κανένας, ποτέ, από την 101η δεν δέχτηκε ότι χρειαζόντουσαν διάσωση. Με την ανάρτηση αυτή, και με την αίσθηση που κουβαλάει μέσα της η περιγραφή του περιστατικού, άγγιξες χορδή!

  14. koufetarios March 3, 2012 / 12:34 am

    Δημήτρη το σχόλιό σου συμπληρώνει το παζλ αυτής της ιστορίας, σ’ ευχαριστώ. Η απάντηση που έδωσαν ήταν ανατριχιαστική, εκδηλώνοντας έτσι την σθεναρή και τολμηρή αποφασιστικότητά τους να συνεχίσουν την πορεία τους, ακολουθώντας περισσότερο το ένστικό τους. Τραγικές ιστορίες έχει να θυμάται ο Πόλεμος, μέσα απ’ τις οποίες αναδεικνύεται πολλές φορές το ανθρώπινο στοιχείο σε όλο του το μεγαλείο.

    Καλή συνέχεια Δημήτρη σου εύχομαι..!!

  15. thinks March 3, 2012 / 12:58 am

    Και πάλι σ’ ευχαριστώ, Κουφετάριε! Εκείνος ήταν ο μόνος “καλός” πόλεμος γιατί ήταν καθαρά το κακό εναντίων του καλού. Και οι μάχιμοι ήταν απλοί άνθρωποι, καλά παιδιά οι περισσότεροι σε πολύπλοκες και κάθε άλλο παρά καλές συνθήκες. Ο Τελευταίος πραγματικός πόλεμος. Στους σημερινούς πολέμους λες στον άλλο να πληρώσει την δόση του, και όταν δεν την πληρώνει τον χρεοκοπείς. Δεν υπάρχουν πια απλοί, πραγματικοί ήρωες παρά τα θύματα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s