Η Φαντασία στην Εξουσία.

Μελετώντας ένα σωρό από τα χαρτιά που έπρεπε να βρουν το δρόμο τους μέσα στο μυαλό μου, η ησυχία είχε συνδράμει στην απόλυτη συγκέντρωση σχετικά με τις υποχρεώσεις που έπρεπε να δρομολογηθούν. Ξαφνικά ο δρόμος γέμισε τραγούδια -μου φάνηκαν γνωστά προς στιγμήν- ενώ στη συνέχεια σιγουρεύτηκα για το ύφος της βαβούρας που είχε μέσα σε δευτερόλεπτα διαταράξει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο. Ήχοι από τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη διαχέονταν στην ατμόσφαιρα δημιουργώντας ένα παράξενο συναίσθημα. Η φωνή του μεγάλου Νίκου με έκανε να παρατήσω οτιδήποτε έκανα εκείνη τη στιγμή και με μεγάλη προσήλωση προσδοκούσα  τα αίτια αυτής της παρεμβολής, χωρίς να μπορώ να την επεκτείνω χρονικά ή να την σταματήσω απότομα.

Δύο αυτοκίνητα με μεγάφωνα έστελναν το δικό τους μήνυμα, το οποίο παρεπιπτόντως αποκτούσε μεγαλύτερη βαρύτητα με τη συνοδεία των τραγουδιών του Νίκου Ξυλούρη. Προχωρούσαν αργά, έχοντας σχηματίσει μία ουρά πίσω τους. Παραδόξως δεν υπήρξε κανένας που να ήθελε να παρέμβει στο πανλαϊκό μήνυμα που επιδίωκαν ορισμένοι να περάσουν σε κάθε γειτονιά που διέσχιζαν. Νόμιζες πως ήταν κάποιο κομβόι το οποίο ήθελε να προστατέψει την ιδεολογική του ακεραιότητα από πιθανούς εξωτερικούς εχθρούς…Κάποια άλλα αυτοκίνητα από την αντίθετη κατεύθυνση άρχισαν να κορνάρουν, το έκαναν άραγε αυθαίρετα, ήθελαν να δείξουν την αλληλεγγύη τους, πραγματικά δεν μπόρεσα να καταλάβω. Από τα μεγάφωνα μία νεανική, δυνατή και τραχειά φωνή καλούσε τον κόσμο σε συσπείρωση και τον παρακινούσε να συγκεντρωθεί αύριο στο κέντρο της πόλης. ” Όλοι στην απεργία, όλοι στους δρόμους! Τώρα είναι η ώρα του λαού! Εμείς δεν υπογράφουμε  τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο! Σύγκρουση με το Μαύρο Μέτωπο και την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ!” Οι κόρνες, τα συνθήματα, οι φωνές και τα τραγούδια του Ξυλούρη συνέθεταν ένα βαρύ σκηνικό που σε έπειθε για την δυναμικότητά του και για τις ριζοσπαστικές του διαθέσεις.

Ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά διότι το μυαλό μου αμέσως άρχισε να κατασκευάζει εικόνες που θα μπορούσαν να είναι βγαλμένες από το μέλλον. Φαντάστηκα να μην υπήρχαν μόνο δύο αυτοκίνητα, αλλά μία ουρά χιλιομέτρων που άναρχα και σπασμωδικά θα κόρναρε, θα φώναζε, θα έβριζε τους πολιτικούς για τη βαθιά ύφεση που προκάλεσαν, θα χτυπούσε κάθε πόρτα και θα τραβούσε τον κόσμο στο μεγάλο αυτό κομβόι, σ’ αυτή την πρωτοφανής μαζικότητα. Εκείνη τη στιγμή ονειρεύτηκα όλη η Ελλάδα να ήταν ένα μεγάλο, ατέλειωτο ανθρώπινο κομβόι το οποίο δίχως να γνωρίζεται μεταξύ του, θα συμφωνούσε πως τώρα είναι η ώρα για την μεγάλη αλλαγή. Κάθε γειτονιά, κάθε σπίτι , άνθρωποι κάθε ηλικίας να πήγαιναν στον άγνωστο της διπλανής πόρτας με τον οποίο δεν είχαν ανταλλάξει κουβέντα ποτέ και να του έλεγαν,’Γίνεται χαμός παντού, ελάτε στο κέντρο μαζί μας, είμαστε πολλοί..!” Τα παιδιά μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει τριγύρω τους να έφευγαν απ’το σχολείο και να έδιναν με τους γονείς τους ραντεβού στο κέντρο για να εκφράσουν τον ενθουσιασμό τους με ασφάλεια. Ατέλειωτα συμβούλια σε πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση να έδιναν το στίγμα τους με απεργίες, απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από τις κατευθυντήριες γραμμές των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος. Τα συνδικάτα και κάθε λογής οργανώσεις να μην μπορούσαν να πιστέψουν το ανθρώπινο κύμα που κατέκλυε τις πόλεις και να άφηναν τις διαφορές τους και τα συμφέροντα κατά μέρος, γιατί τώρα κάτι μεγάλο συνέβαινε. Οι αστυνομικοί που θα ήταν έτοιμοι για σύγκρουση να τους κυρίευε ο φόβος, να αποδεσμεύονταν  από την αυστηρή ταύτιση της ιδιότητάς τους ως εργαζόμενοι με το κράτος και να άφηναν την λαοθάλασσα να συνεχίσει να στέκεται όρθια μέχρι να έρθει η ανατροπή. Τέτοια  συναισθήματα, σκέψεις και εικόνες μου προκάλεσε η φωνή του μεγάλου Νίκου Ξυλούρη, τα συνθήματα στους δρόμους και οι ελπιδοφόρες πανηγυρικές κόρνες.

Το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ονειρεύομαι ότι δεν θα ζούμε μια ζωή με 400 ευρώ. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι η οικογένειά μου δούλευε πάνω από 35  χρόνια χωρίς αντίκρισμα. Χωρίς επιβράβευση των κόπων τους. Επιβράβευση για τις θυσίες και την προσφορά στον μηχανισμό του κράτους, στο έργο που ο καθένας έχει αφήσει ανεξίτηλα πίσω του. Πόσο ακόμα θα μας χτυπάνε με τα πολιτικά τους τερτίπια; Ο εργαζόμενος→ άνεργος→ νεοάστεγος. Ο συνταξιούχος → φτωχός→κοινωνικά αποκλεισμένος. Ο μαθητής→ αμόρφωτος→περιθωριοποιημένος. Ο φοιτητής→ ημιμαθής→ανειδίκευτος→άνεργος. Ο πολιτικός;  Υποψήφιος → εκλεχθής +ευκατάστατος→ ευνοημένος = κυρίαρχος. Κυρίαρχος σε μια ζούγκλα που δεν έχει τίποτα να φοβάται αν ξυπνήσει…

Άνοιξε γκάζι με το μυαλό σου
βάλε ταχύτητα με την καρδιά
η φαντασία στην εξουσία
δώσε τα ρέστα σου για μια βραδιά
για μια βραδιά..  

Παύλος Σιδηρόπουλος

Advertisements

6 thoughts on “Η Φαντασία στην Εξουσία.

  1. onlyandjustme February 11, 2012 / 3:03 am

    Πολύ όμορφο!Μπράβο σου!καλημέρα! 🙂

    • koufetarios February 11, 2012 / 12:24 pm

      Σ’ ευχαριστώ πολύ! Καλημέρα και καλή συνέχεια!

    • koufetarios February 12, 2012 / 1:27 am

      Ναι, μακάρι τα πράγματα να έπαιρναν κάποια στιγμή μια τέτοια τροπή.. Σ’ευχαριστώ! Καλό βράδυ!

  2. moodytimes February 17, 2012 / 3:45 pm

    Επειδή ήμουν στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ εκείνη τη Κυριακή,είδα κι έζησα πολλά.Ο φιλαράκος με τον οποίο πήγα μαζί με ρώτησε
    “Τελικά κερδίσαμε σήμερα?’
    “Ίσως κάποια πραγματα που είχαμε χάσει” του απάντησα
    Ποιός ξέρει….το θέμα είναι να υπάρξει συνέχεια.

    • koufetarios February 17, 2012 / 10:36 pm

      Κερδίζεις. Σίγουρα κερδίζεις. Όμως αυτό το κέρδος ίσως να είναι εφήμερο, βιαστικό και υπερεκτιμημένο. Πού θα πάει θα μάθουμε να διαχειριζόμαστε τα κεκτημένα μας καλύτερα κάθε φορά. Γι’ αυτό και πρέπει να υπάρχει πάντα ελπίδα.

      Σ’ ευχαριστώ Moodytimes!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s