Πόσοι ξέρουμε το Θεόδωρο Αγγελόπουλο;

Ναι το μάθαμε όλοι πως πέθανε ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Το μάθανε επίσης και αυτοί που δεν τον ήξεραν. Όπως επίσης και αυτοί που είχαν χρησιμοποιήσει το όνομά του σε ποικίλες σατυρικές ή κακοπροαίρετες  εκπομπές για να παρομοιάσουν π.χ. τους αργούς ρυθμούς του Έλληνα ή την τεμπελιά του με τα αργά πλάνα του σκηνοθέτη. Χλευάζοντας δηλαδή. Όχι επαινώντας. Ή αν δεν είναι του γούστου μας βρε παιδί μου ας το αναγνωρίσουμε τουλάχιστον. Αναγνωρίζοντας και διακρίνοντας ποιός είναι ο πολιτισμός μας και ποιός όχι. Είναι οι ταινίες του Αγγελόπουλου μία κινηματογραφική εκδοχή της Ελλάδας του εικοστού αιώνα ή είναι όλες οι υπόλοιπες ελληνικές ταινίες μία αποτυχημένη προσπάθεια να αποδοθoύν στο πανί με σοκαριστικό τρόπο, προβάλλοντας έτσι τον ”πολιτισμό ” των επαρχιακών μας πόλεων; ( βλέπε Λάρισσα και Καρδίτσα.) Ποιές διαφημίζονται περισσότερο τελικά, ποιές αντιπροσωπεύουν τον ατομικό μας πολιτισμό; Και κατ’ επέκταση και σε άλλες μορφές τέχνης; Να μου πείτε θα χωριστούμε τώρα σε στρατόπεδα; Είναι όμως θέμα πολιτισμού, δεν είναι; Και, ναι, πολλοί θα σπεύσουν να δουν ταινία του Αγγελόπουλου τώρα. Όσοι από φυσικά αίτια δεν τον έμαθαν ποτέ ή όσοι τον σνόμπαραν και βλέπουν τώρα ότι η αρνητική δημοσιότητα, η είδηση δηλαδή του θανάτου του, τους ωθήσει στο αναλογιστούν και να σκεφτούν πως  ” κάτι θέλει να μας πει ποιητής”. Δεν με εξοργίζει ο κόσμος που δεν τον ξέρει. Θα κάνω κι εγώ παρακάτω την αυτοκριτική μου. Με εξοργίζει ο κόσμος που δεν ξέρει και παρ’ όλαυτα  εξακολουθεί να τοποθετεί ” τον άνθρωπο με τα αργά, βασανιστικά πλάνα” στην κατηγορία των ”άλλων, των κουλτουριάρηδων, των έντεχνων και των εναλλακτικών”. Από πότε η τέχνη απέκτησε ταυτότητα; Από πότε υιοθέτησε την δική της ξεχωριστή προσωπικότητα και έχει επιλεκτικούς φίλους; Γι΄αυτό βέβαια δεν φταίμε όλοι εμείς. Φταίει το κουτί που αγαπάμε να μισούμε. Και μέσα σε όλα αυτά μην μου πει κανείς πως η πλειοψηφία των σημερινών ταινιών έχουν καμία σχέση με αυτό που ονομάζουμε τέχνη. Κι αυτό γιατί οι ταινίες του Αγγελόπουλου και δεν ξέρω ποιανού άλλου δεν αποσκοπούν μόνο στο χρήμα. Δεν δημιουργούνται δηλαδή μόνο για εμπορικούς λόγους. Σαφώς οι άνθρωποι ίσως να θέλουν να δουν τον κόσμο να ανταποκρίνεται σ’ αυτό που κάνουν και να έχουν και έσοδα από αυτό. Το πρόβλημα είναι όμως πως μια τέτοια κουβέντα θέλει και συνομιλητή γι’ αυτό σταματάω την σκέψη μου στη μέση.

Όσο αναφορά την αυτοκριτική μου δηλώνω πως έχω δει μία ταινία του Αγγελόπουλου, ”Το λιβάδι που δακρύζει”. Και ορισμένα πλάνα από ορισμένες άλλες. Είχα μάλιστα έτοιμη στον υπολογιστή την ”Σκόνη του Χρόνου” αλλά το μηχάνημα παρέδωσε πνεύμα την επόμενη μέρα. Το θέμα είναι πως δεν γνωρίζω να πω πολλά για το έργο ενός σκηνοθέτη όπως του Αγγελόπουλου. Σκέφτηκα όμως  κάποτε να προσπαθήσω να αμφισβητήσω όλους όσους απέρριπταν τις ταινίες του. Και ναι δικαιώθηκα. Η ταινία ήταν εξαιρετική. Τα πλάνα του ήταν πραγματικά ποιητικά. Η μουσική, η ατμόσφαιρα.. Αυτό που έμαθα από αυτή την ταινία, αλλά και από άλλες ταινίες του ίδιου ύφους, είναι ότι δεν σου προσφέρονται όλα στο πιάτο. Στις ταινίες του Αγγελόπουλου ζεις ένα ταξίδι στην ορεινή, βροχερή, νοσταλγική Ελλάδα στις αρχές του εικοστού αιώνα . Κάπου εκεί που λάμβαναν χώρα οι Βαλκανικοί πολέμοι, η γερμανική κατοχή, ο εμφύλιος πόλεμος.. Με μια μουσική ύμνος για την ταλαιπωρημένη, λασπωμένη Ελλάδα.. Κλείνω λοιπόν λέγοντας πως δεν γνωρίζω τον αείμνηστο κύριο Αγγελόπουλο. Ούτε το έργο του. Ξέρω όμως τι πρεσβεύει. Τι θέλει πίσω του να αφήσει. Τι θέλει να πει. Σε ποιούς απευθύνεται. Γι’ αυτό το λόγο λοιπόν  τον αναγνωρίζω

Υ.Γ. Οι σκέψεις μου αποτυπώθηκαν στο ”χαρτί” ακούγοντας Zbigniew Preisner, από την ”Μπλε ταινία” του Kieslowski. Το αφιερώνω στον αείμνηστο κύριο Αγγέλοπουλο και σε εσάς.

Advertisements

3 thoughts on “Πόσοι ξέρουμε το Θεόδωρο Αγγελόπουλο;

  1. moodytimes February 17, 2012 / 3:40 pm

    Λίγα πραγματα θα πω
    1)Μόνο με το Ο ΘΙΑΣΟΣ μπορεί άνετα να περάσει στους μεγάλους δημιουργούς,ας μην έκανε τίποτε άλλο
    2)Ο άνθρωπος ή αν θές ο καλλιτέχνης είναι και οι εμμονές του.Ο Αγγελόπουλος είχε μπόλικες, κατα τη γνώμη μου λειτούργησαν και υπέρ και κατά του.Πιστεύω πως θα είχε κάνει καλύτερα πραγματα αν είχε ξεφορτωθεί μερικές απο αυτές.
    3)Κάθε πλάνο του έβγαζε αγάπη για το σινεμά
    4)Αντιπαθώ γενικά τις αγιογραφίες και τα δήθεν γι’αυτό και δεν άντεχα τους οπαδούς του ΡΑΜΠΟ και του ΡΟΚΥ να αναλύουν το έργο του Αγγελόπουλου μετά θάνατον όταν καλλιτεχνες σαν τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη έτρωγαν χλευασμο.
    5)Έχω δει 5 ταινίες του μου άρεσαν οι 4.
    6)Απο συνεντεύξεις του που είχα διαβάσει ή είχα δει δεν τον είχα πολυσυμπαθήσει σαν άνθρωπο αλλα πάλι αν του είχα παρει εγώ συνέντευξη ίσως να γινόμασταν και φίλοι…είναι θέμα στιγμής.
    7)Ναι ειναι απώλεια για την Ελλάδα ο θανατός του ωστόσο βλέπω και μια γενιά νέων κινηματογραφιστών που κάτι πάνε να πουν ας τους δώσουμε μια ευκαιρία πιστεύω πως ο Αγγελόπουλος θα το ήθελε
    Καλό σου απόγευμα

    • koufetarios February 17, 2012 / 10:32 pm

      Εκτενές και ενδιαφέρον το σχόλιο σου.Σαν άνθρωπο η στάση μου δεν είναι και πολύ φιλική μαζί του μιας και είχα υποψιαστεί την αυστηρότητα και την πειθαρχία που μπορεί να ήθελε στα γυρίσματα, κάτι το οποίο δεν με χαροποιούσε και πολύ. Όσο για το Θίασο που αναφέρεις, όπως έγραψα δεν έχω δει πολλές ταινίες του για να μπορώ να μιλήσω πιο συγκεκριμένα για τον ίδιο. Αντιθέτως με το σχόλιό σου συμπλήρωσες τυχόν κενά που μπορεί να είχε το ποστ. Να’σαι καλά.

  2. moodytimes February 19, 2012 / 3:13 pm

    Σήμερα πρωί πρωι κατα τις επτάμισι βάζω να δω το ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ……αληθινά υπέροχο και σου μιλάω ειλικρινά,εντελώς ειλικρινά μου έφτιαξε τη μέρα…την αιωνιότητα θα δούμε ποιός θα μου τη φτιάξει.
    Καλό απόγευμα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s