Αναπολήσεις μιας στιγμής.

Το σκοτάδι απόψε, είναι τόσο πικρό.

Η καρδιά μου θέλει να βαδίσει στα τυφλά,

Να δει πού βγάζει ο απέραντος δρόμος,

Που ξετυλίγεται μπροστά της,

μέσα στο σκοτεινό άπειρο.

Μάταια όμως.

Τίποτα δεν μπορεί να διακρίνει.

Ούτε καν να ανακαλύψει,

το μικρό στενό που οδηγεί στην λύτρωση.

Κι όμως προσπαθεί.

Πάντα προσπαθεί αναπολώντας το παρελθόν.

Προχωρεί τόσο σιγά, με βήματα σημειωτόν.

Ψηλαφίζοντας το χώρο, και αφήνοντας το χρόνο,

να περνά τόσο γρήγορα από δίπλα της.

Το ξέρει είναι δύσκολο, ή και πολύ νωρίς,

για να ζητάει την αναγέννηση,

αλλά πάντα προχωρώντας στα τυφλά,

μαθαίνοντας το χώρο και αφήνοντας το χρόνο,

να τραβάει μπροστά με το δικό του ρυθμό.

Ποθεί να μην κάνει ποτέ πίσω.

Ίσως δεν θα προλάβει να το κάνει αυτό…

Γραμμένο από την Αμαζόνα στις 8.10.2002. Πάρθηκε από  την συλλογή ποιημάτων του Συλλόγου Καρκινοπαθών Μακεδονίας- Θράκης.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s