Η λακωνική ερώτηση μιας λαβωμένης ψυχής.

Μεγάλο το φορτίο της ψυχής. Κάνει παιχνίδια περίεργα. Οι περισσότεροι παραδίδουν τα όπλα στη μάχη της ζωής και σταδιακά αργότερα καταφέρνουν και στέκονται ξανά στα πόδια τους. Κάποιες φορές όταν δεν αισθάνεσαι καλά υποθέτεις πως είναι κάτι παθολογικό, κάτι που έχει να κάνει με τον οργανισμό σου. Σε αυτή την περίπτωση βρίσκεις στο περίπου τι έχεις, υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν για σένα και σου κάνουν τη διάγνωση. Ο πόνος και η ενόχληση της ψυχής όμως δύσκολα ερμηνεύεται από σένα, δύσκολα την καταλαβαίνει ο διπλανός σου και δύσκολα την καταπολεμάς. Όχι όταν προκύψει κάποια σοβαρή αφορμή (θάνατος κοντινού προσώπου, φόβος, πανικός, απόγνωση κλπ), αλλά όταν αυτή η ενόχληση εμφανιστεί χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Όταν κάποια βασικά πράγματα στη ζωή σου κυλούν όπως έπρεπε να κυλήσουν, οι ρυθμοί που ακολουθούνται είναι χαλαροί και ισορροπημένοι, ωστόσο νιώθεις τις δυνάμεις σου να σε εγκαταλείπουν, ξυπνάς το πρωί και μιλάς μηχανικά, χαμογελάς αυτόματα, δημιουργείς αστεία μεταχειρισμένα, αγαπάς και δεν αγαπάς ζεις και δεν ζεις. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζεις να φαίνεσαι ο ίδιος. Τότε τι συμβαίνει; Πώς καταλαβαίνεις άραγε τους τρόπους με τους οποίους θα νιώσεις ξανά την αγάπη που νιώθεις και δεν την βρίσκεις; Για κάθε έμβιο ον. Για κάθε οντότητα που σε κοιτάει στα μάτια και αναγνωρίζεις ότι έχει κάτι να σου πει. Πώς γίνεσαι ξανά άνθρωπος όταν έχασες το δρόμο της ύπαρξής σου; 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s