Στο καράβι της ζωής μας, ένα τέλος, μια αρχή…

Θυμάμαι τον εαυτό μου να μεγαλώνω χωρίς πολλά δάκρυα και έντονες αρνητικές αναμνήσεις, περπατούσα πάντα στο δρόμο νιώθοντας ελεύθερος, ανεξάρτητος με την μόνη διαφορά ότι έπρεπε να δίνω μια σχετική αναφορά στους ανήσυχους γονείς τα χρόνια κυρίως της παιδικής μου ηλικίας. Περνώντας στην εφηβεία πάντως η ανάγκη για απελευθέρωση μιας καταπιεστικής ενέργειας που ζητούσε μια διέξοδο για να εκφραστεί χαρακτηρίζεται ως κάτι το φυσικό και το αναπόφευκτο. Ζώντας σε μία επαρχιακή πόλη οι πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις της χώρας ήταν κάτι που (τουλάχιστον στο δικό μου περιβάλλον) δεν με ενδιαφέραν καθόλου. Χαρτζιλίκι για καφέ, τσιγάρο, φαγητό και ποτό. Αυτή ήταν η υπέρτατη ψυχολογική – εκτονωτική τάση της ηλικίας. Να το παίξουμε λίγο μεγαλύτεροι, να φοράμε πιο μεγαλίστικα ρούχα, γενικότερα υπήρχε ανάγκη ενσωμάτωσης τεσσάρων, πέντε μικρομέγαλων που επιθυμούσαν αποδοχή από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, σε ένα τρόπο ζωής που δεν είχαμε ξαναζήσει και βεβιασμένα προσπαθούσαμε να αποκτήσουμε. Για ποιο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο θα μου πείτε.

Για να το πω καλύτερα το κοινωνικό περιβάλλον το οποίο αποτελούσαμε και αποτελούμασταν ήταν περιορισμένο. Περιορισμένο όχι στατιστικά ή αριθμητικά αλλά ομοιογενές. Οι αντιθέσεις, η ποικιλομορφία , ο πολυπραγματισμός ήταν μερικά από τα στοιχεία που  δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή τους. Σκοπός μας τότε ήταν μία καλά προετοιμασμένη εμφάνιση από το σπίτι, το (κρυφά κρυμμένο) πακέτο τσιγάρων που είχα αγοράσει με τον Γιώργο και η άφιξη για την εβδομαδιαία σπουδαία βραδιά της ζωής μας. Στη συνέχεια ακολουθούσαν στους στενούς φιλικούς κύκλους συζητήσεις για τις επιδόσεις μας στο σεξ, την κατανάλωση αλκοόλ και το ταλέντο μας στο ποδόσφαιρο. Αυτά ήταν τα βασικά. Τέτοιες καθημερινές εμπειρίες είχαμε την εντύπωση πως διαμόρφωναν τον χαρακτήρα μας, ακόνιζαν το μυαλό μας και μας έκαναν ποθητούς και άξιους θαυμασμού ανθρώπους…

Η διαφορά είναι πως το συναίσθημα και η ιδέα της αυτοπροβολής δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Είναι πολύ υγιές να περνάς καθώς μεγαλώνεις από πολλές φάσεις, σκέψεις, προβληματισμούς, ακόμα και αν αυτοί είναι αρνητικοί, ακραίοι, υπερβολικοί, ιδιαίτεροι ασυνήθιστοι… Λένε πως τις επαναστάσεις τις κάνουν οι αμαρτωλοί,  οι αγγελικά πλασμένοι απλά εφυσηχάζονται στο καβούκι του αλάνθαστου και της αγιοσύνης τους… Να γίνεις λίγο δεξιός για τσάμπα ποτό και διαθέσιμες γκόμενες, να γίνεις αριστερός για να αντιδράσεις για λόγους που ξεκινούν από την οικογένεια και απλώνονται αστραπιαία σε όλες τις οικογένειες που ίσως έχουν αυτό που δεν απόκτησες εσύ ποτέ, να απαρνηθείς την εκκλησία, τους παπάδες – και εξαιτίας τους ίσως- την όλη ιδέα του ορθόδοξου εκφοβισμού που νιώθεις πως σε περιορίζει και δεν σε αφήνει να εκφραστείς. Να μην ξεχάσεις να ταυτιστείς με τις ομάδες στα γήπεδα και τις κοινωνικές διαστάσεις που αυτές παίρνουν.  Στο τέλος όταν τίποτα πιθανώς δεν θα σε εκφράζει θα αναρωτηθείς σε τι να πιστέψεις τελικά όταν θα έχεις φάει απ’όλη την πίτα και θα ξέρεις. Ο κύκλος ενός διανοητικού- συναισθηματικού ταξιδιού θα σημάνει και την άφιξή σου στο κατάλληλο λιμάνι..

Φεύγοντας λοιπόν με το δικό σου πλοίο άφησες πίσω σου μια στεριά, μερικά στρέμματα περιορισμένα και περιφραγμένα, αναζητώντας συγκινήσεις, απρόσμενες καταστάσεις, λαχταρώντας να λάβεις κι εσύ μέρος στο παιχνίδι της ζωής. Ξαφνικά στα ανοιχτά, συνειδητοποιείς πως όλα όσα χρειάζεσαι να ζήσεις είναι μπροστά σου και σε περιμένουν. Ο άνθρωπος όμως μην ξεχνάμε είναι μια μηχανή που χτίζεται παίρνοντας μερικά τούβλα κι από άλλους. Οπότε όντας ο κόσμος μια στρατιά από μηχανές, ανώριμος να παλέψεις τα κύματα στα ανοιχτά, σε οδηγεί στο να κάνεις κι εσύ ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μπερδεύεσαι σ’αυτό το σύνολο γιατί σου είναι εύκολο να γίνεις μέλος κι εσύ, κόσμος μπαίνει, κόσμος βγαίνει κάτι το οποίο εκμεταλλεύεσαι και το κάνεις πράξη…  Περνάς καλά και σ’αρέσει, όλοι σου μιλούν όμορφα, σε κοιτάνε, σε παρατηρούν, σου χαμογελάνε, σε φλερτάρουν χωρίς να τους απασχολεί τι θα πείς, σε τι πιστεύεις και το ποιός τελικά είσαι. Συγχρόνως στο κέντρο είναι μια ομάδα που φαίνεται να ξεχωρίζει, σα να έχει την ελευθερία να ελέγχει αυτό το πλήθος και να προσπαθεί να το κάνει να χαμογελάει συνέχεια, να επιδιώκει να του φτιάχνει την ψυχολογία μόλις πάει να χαλαρώσει ή να ξεκουραστεί λίγο… Στην απέναντι πλευρά όμως βλέπεις μερικούς ανθρώπους στην ηλικία σου , να είναι λίγο διάσπαρτοι, επιθετικοί, με πιο απλά ρούχα, λιτά, δίχως να έχουν την έγνοια ή το ενδιαφέρον να δείχνουν χαρούμενοι. Το μόνο που κάνουν είναι να προσκαλούν με νόηματα και φωνές το μεγάλο πλήθος να πάει προς το μέρος τους να ασπαστεί την ομάδα τους, να απαρνηθεί το χαμόγελο, να δώσουν, λένε, μια μπουνιά στον διπλανό τους για να τον κάνουν και εκείνο επιθετικό, να τον ξυπνήσουν. Μέσα στη μέθη της αναγνωρισιμότητάς και της αποδοχής σου, σπρώχνεις τον κόσμο και μένεις μόνος σου να αγναντεύεις πάλι το γαλάζιο. Στο βάθος βλέπεις στεριά, με ένα μεγάλο πλήθος να σε περιμένει. Πολύς κόσμος, σου κάνει εντύπωση. Εκεί ήταν όλοι μαζεμένοι, ενωμένοι,  χωρίς φανταχτερά ρούχα, χωρίς ίχνος επιθετικότητας στο βλέμμα τους. Είσαι ήδη κοντά και τους βλέπεις.. Εδώ οι άνθρωποι είναι από όλες τις ηλικίες, από έφηβους  μέχρι ασπρομάλληδες ηλικιωμένους που θέλουν να σηκωθούν απ΄την καρέκλα να σε χαιρετήσουν, μα μάταια. Ξαφνικά σηκώνεις το χέρι σου διστακτικά να χαιρετήσεις κι εσύ και βλέπεις άσπρες πυκνές τρίχες να απλώνονται και στο δικό σου χέρι. Πιάνεις το κεφάλι σου και δεν έχεις μαλλιά. Συγκλονίζεσαι.. Τα χρόνια πέρασαν.. Τόσο γρήγορα; Αναρωτιέσαι… Η μέθη που κάποτε ένιωθες και απολάμβανες έχει ξαφνικά φύγει.. Στη θέση της βρίσκεται τώρα μία αίσθηση κορεσμού, απάθειας και αδιαφορίας για τα πλήθη που διέσχισες, που μίλησες, που χάζευες… Το καράβι σου φτάνει και ένα χέρι προσφέρεται για να σε βοηθήσει να κατεβείς. Ένας γέρος σου σφίγγει το χέρι, πατάς τα πόδια σου στην στεριά, σε κοιτάει βουρκωμένος, χαμογελάει, σου σφίγγει το πρόσωπο, σ’αγκαλιάζει στοργικά και σου λέει… ΄΄Για να είσαι εδώ δεν πιστεύεις πλέον σε τίποτε από όλα αυτά ..Πιστεύεις μόνο σε κάτι. Γι’αυτό να ξέρεις πως τώρα δεν είσαι μόνος σου.. Τα κατάφερες… Τους νίκησες μέσα σου…  Καλωσήρθες…΄΄

Ο κόσμος λοιπόν καταλαβαίνεις πως καμιά φορά είναι μία ψευδαίσθηση της πραγματικότητας, πως όλοι οδηγούνται στην ίδια εκστατική κατάσταση καθώς δεν μπορούν να διασκεδάσουν με τον ίδιο τους τον εαυτό.. Στη συνέχεια ακολουθεί μία μονόδρομη επιθυμία για απαλλαγή, για αφοπλισμό των ρεαλιστικών τους αισθήσεων και συνεπώς καταλήγουν σε μια δυσάρεστη επιθυμία προσχώρησης σε κατευθυνόμενες ομάδες με φτηνά πρότυπα, με ψεύτικες απεικονίσεις, με παραπλανητικές απόψεις και αποπρασανατολισμένα όνειρα…Το τέλος, όχι με την έννοια της λήξης αλλά της ολοκλήρωσης, θα σε οδηγήσει ίσως σε ένα λιμάνι που η ζωή είναι δύσκολη αλλά πραγματική, τα προβλήματα που πάντα υπήρχαν είναι πλέον μέρος της καθημερινότητάς σου κι εσύ έχεις μοναδικό σκοπό την επίλυσή τους, τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής, την αλληλεγγύη, την αγνή και καθαρή αγάπη για τον διπλανό σου, έχοντας πια την επίγνωση του τι είναι τελικά ζωή και ποια τα τεχνάσματα και οι τρόποι για να την κατακτήσεις και να μπορείς να την απολαμβάνεις μαζί με τις δυσκολίες και τα προβλήματά της… Ξεκινάς από το τέλος σε μια αρχή που δύσκολα ανακαλύπτεις, οι αμαρτίες, οι υπερβολές, η άγνοια και ο κίνδυνος καμιά φορά όμως είναι αναγκαία μονοπάτια που θα σου δείξουν το δρόμο προς την τελική σου αρχή..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s