Ατενίζοντας το μέλλον…

Βγήκα στο μπαλκόνι κρατώντας στο δεξί μου χέρι μια φλυτζάνα διπλού ελληνικού καφέ και στο αριστερό μία άσπρη πλαστική καρέκλα και με δυσκολία έχω σφηνώσει κάπου εκεί ανάμεσα κ τον καπνό μου προκειμένου να ξεκινήσει η πρωινή ιεροτελεστία του καφέ. Εάν είχα βέβαια έναν αργιλέ θα ήταν επίσης ένα τονωτικό πρωινό. Ξαναμπαίνω μέσα, φέρνω λίγο χαρτί να σκουπίσω την σκονισμένη καρέκλα και κάθομαι αναπαυτικά ατενίζοντας κάτι το κλασσικό, το συνηθισμένο. Δύο μεγάλες πολυκατοικίες απέναντι μου και μπροστά τους να ορθώνεται ένα παλιό σπίτι το οποίο είχε ένα πανέμορφο κήπο από διάφορα κηπευτικά ενώ ζήλεψα υπερβολικά τις φορτωμένες λεμονιές που δεν άντεχαν το ίδιο τους το βάρος και ξεφορτώνονταν σιγά σιγά ότι με μεράκι είχαν γεννήσει. Αυτό που σκέφτηκα ήταν λίγο τραγικό καθώς τα λεμόνια που έπεφταν με δύναμη στο χώμα σάπιζαν αργά και βασανιστικά, ποτέ όμως η ίδια η λεμονιά δεν τα παράτησε συνεχίζοντας απτόητη την δημιουργία τους. Κοιτώντας στο δρόμο παρατήρησα πολλά παιδιά τριγύρω, γονείς να έρχονται να τα αφήνουν και μετά από λίγες ώρες να επιστρέφουν και να τα παίρνουν. Είχε πολλή κίνηση: μία σχολή καράτε, ένα φροντιστήριο αγγλικών, λίγο πιο πέρα ένα δημοτικό σχολείο, ένα γυμναστήριο… Καλή γειτονιά, ήσυχη, σκέφτηκα. Η πολυκατοικία βρισκόταν σε ανηφορικό σημείο οπότε κατάφερνα και αντίκριζα λίγο θάλασσα, αλλά ο ουρανός είχε την τιμητική του στα μάτια μου μιας και ανοιγόταν διάπλατα μπροστά μου, ήταν για μένα κάτι το εντυπωσιακό μέσα σε μια πόλη. Μέχρι εκείνη τη στιγμή τίποτε δεν με είχε κάνει βγω σε κάποιο είδους συμπέρασμα ή να υποθέσω ότι όλα αυτά τα ερεθίσματα μπορεί να σήμαιναν κάτι να είχαν κάποιο είδος αξίας μέσα μου. Κάποια στιγμή δίψασα και θέλησα να μπω μέσα να πιω λίγο νερό, ο καφές μού είχε φέρει λίγο ζέστη, ήθελα να δροσιστώ. Εκεί ήταν το σημείο που σταμάτησα απότομα μόλις αντίκρισα το σαλόνι, την κουζίνα, την εξώπορτα.

Η καινούρια ζωή που ξεκίνησα είχε σαφώς το τίμημά της. Αυτό κατάλαβα. Σε αυτό το σπίτι ο άνθρωπος που θα ανοίγει την πόρτα είμαι εγώ. Θα νοσταλγώ τις στιγμές που στο πατρικό μου άκουγα το κλειδί να μπαίνει στην πόρτα και να προσπαθώ απ’το μέσα δωμάτιο που βρισκόμουν να καταλάβω ποιός είναι… ΄΄Είναι ο πατέρας μου; Μπα αυτός κλείνει την πόρτα πίσω του χρησιμοποιώντας πάντα το κλειδί Αθόρυβος όπως πάντα… Η αδερφή μου είναι σίγουρα αφού βαράει την πόρτα πίσω της λες και θέλει να ξυπνήσει όλη τη γειτονιά… Ακούω κάτι κλειδιά αλλά δεν ανοίγουν την πόρτα, πάλι η μάνα μου έβαλε τα κλειδιά μέσα στις τσάντες με τα ψώνια απ’το σούπερ μάρκετ και τα ψάχνει…΄΄Δεν ήξερα ότι θα μου λείψει κάτι τέτοιο… Βγαίνοντας πάλι στο μπαλκόνι πάντα έκανα λίγο μπροστά το κεφάλι απ’το διαχωριστικό μπας και κάθεται στη βεράντα κανένα απ’τα ξαδέρφια μου και πιάσουμε την κουβέντα… Πόσο αστείο πραγματικά, δεν βρισκόμασταν ποτέ σ’ένα σπίτι αλλά τα λέγαμε όλα πάντα απ’το μπαλκόνι. Ξυπνάω επίσης το πρωί και δεν λέω να σηκωθώ ίσως γιατί περιμένω να με ξυπνήσει η αδερφή μου με το πιάνο που ξεκινάει απ’τις 7 και μου σπάει κάθε φορά τα νεύρα… Ναι αλλά μετά θα κάτσουμε να πιούμε καφέ, να κάνουμε ένα τσιγάρο…

Επιστρέφω στην συντροφιά του καφέ ανάβοντας το φίλο μου και ρουφώντας τον με δύναμη και νοσταλγία. Ξέσπασα σ’αυτόν εκείνη τη στιγμή αλλά ήξερα και ξέρω καλά μέσα μου πως ένα νέο ξεκίνημα δημιουργεί πάντα ενθουσιώδεις κινήσεις, η απόφαση πάρθηκε μετά από αισιόδοξες σκέψεις οπότε το στάδιο της σύγκρισης ή της έλλειψης απροσδόκητα αγαπημένων πραγμάτων μόνο καλό μου προσέφεραν. Κοιτάζοντας πάλι τις πολυκατοικίες, τους δρόμους, τα παιδιά, τον ουρανό, τη θάλασσα…. Ήξερα πως ήμουν απόλυτα ευθυγραμισμένος με την μοίρα μου και πως βρισκόμουν στο σωστό μέρος με όλες αυτές τις νέες προοπτικές να μου ζητάνε να τις ανακαλύψω και να τις επισκεφτώ…

Advertisements

3 thoughts on “Ατενίζοντας το μέλλον…

  1. stella April 7, 2011 / 7:09 am

    μ αρεσε η αποφαση σου, και ιδιαιτερα ο τροπος που την περιεγραψες..

    ζηλεψα τη λεμονια, τον καφε αλλα και την ηλικια που παιρνονται αυτες οι αποφασεις, ισως γιατι στη ζωη μου δε προλαβα να ζησω μονη μου και να νοσταλγησω..

  2. fvasileiou April 9, 2011 / 11:26 pm

    Είναι πολύ ιδιαίτερο το αίσθημα όταν για πρώτη φορά αφήνεις το πατρικό κι ανοίγεις το δικό σου σπίτι. Οι συνήθειες που πριν ήταν ενταγμένες σε ένα ευρύτερο, οικογενειακό πλαίσιο, τώρα ξεκόβονται, απομονώνονται και δίνουν τον ρυθμό της δικής σου ξεχωριστής προσωπικότητας. Για να το πω διαφορετικά: Οι μικρές προσωπικές τελετουργίες αυτονομούνται και αποκτούν άλλη διάσταση. Κι έπειτα, έχοντας χάσει το σωσίβιο, μετράς τον εαυτό σου αλλιώς στις προκλήσεις και τους κινδύνους.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s