Ιδεολογική καριέρα με ένα στοίχημα χαμένο

Το δωμάτιο είναι γεμάτο καπνό, ένα γκρίζο περιβάλλον που έχει προ πολλού σκεπάσει τους ξεθωριασμένους σοβάδες του μικρού δωματίου με το στρογγυλό τραπέζι. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, ενώ τα τσιγάρα δεν λένε να σβήσουν έχοντας γεμίσει το τασάκι γκρίζες στάχτες οι οποίες έχουν ήδη αρχίσει να επεκτείνονται διάσπαρτα στην ψυχρή επιφάνεια του τραπεζιού. Τρεις κάφτρες διακρίνονται, η μία στα δεξιά, η άλλη στο κέντρο και η τελευταία στα αριστερά. Επαναλαμβάνουν τις ίδιες μονότονες σπασμωδικές κινήσεις χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας ή εναλλαγής. Καμιά φορά η μία από αυτές χάνεται μέσα στο αχανές σύννεφο αλλά μέσα σε ένα λεπτό μία φλόγα της δίνει πάλι ζωή για να συνεχίσει το ανθυγιεινό έργο της. Όσο περνάει η ώρα οι κάφτρες χάνουν τη σταθερή πορεία τους και αρχίζουν να τρεμοπαίζουν, φαίνονται αγχωμένες, ανήσυχες και ενίοτε κάνουν χορευτικούς κύκλους απομακρύνοντας για μια στιγμή την επιθετική, μουντή τοπική ατμόσφαιρα. Η πόρτα ανοίγει απότομα και μία αναστάτωση προκαλείται, το σύννεφο καπνού απομακρύνεται μανιωδώς έξω απ΄το δωμάτιο μη μπορώντας ακόμα και το ίδιο την κυριαρχία του στο χώρο. Ένας άντρας, γύρω στα 50, ψηλός, εμφανίσιμος, καλοστεκούμενος , φορώντας ένα σακάκι κοτλέ και μια κακοδεμένη ριγέ σκούρα γραβάτα εισέρχεται επιθετικά μέσα, κρατώντας ένα μπλε φάκελο ο οποίος περιείχε ένα σωρό χαρτιά, ανάκατα έτοιμα να πέσουν κάτω. Η ατμόσφαιρα άρχισε να καθαρίζει εμφανίζοντας απ’το πουθενά τρεις σκιές οι οποίες φάνηκαν να παίρνουν σταδιακά ανθρώπινη υπόσταση μόλις το οξυγόνο έπιασε δουλειά αποστειρώνοντας το χώρο. Μόλις ολοκληρώθηκε η μετάβαση αυτή, τρεις άνδρες ήταν  καθισμένοι σε πλαστικές μαύρες καρέκλες με το κεφάλι κατεβασμένο προς τα κάτω με τέτοιο τρόπο ώστε θα νόμιζες πως  υπέφεραν απ’το πόνο και αναγκάστηκαν να επιστρατεύσουν τους φιλοσοφικούς όρους της νιρβάνα για να επουλώσουν τις πληγές τους.Ο κύριος με το φάκελο έκλεισε αθόρυβα την πόρτα και στάθηκε μπροστά τους, δεν υπήρχε καρέκλα να κάτσει. Άνοιξε το φάκελο, έψαξε μέσα στο χάος των γραφειοκρατικών του αναφορών να βγάλει μια άκρη και σύντομα κοίταξε και τους τρεις με μια απορία.  Άρχιζε να μοιράζει  στον καθένα μία λευκή κόλλα και μία κόλλα αναφοράς  με τις οδηγίες να είναι ξεκάθαρες. Η διαδικασία κύλησε ως εξής: Θα απαντούσαν σε δύο απλές ερωτήσεις, όμοιες για όλους, μια διαδικασία την οποία δεν γνώριζαν…

  • (Τάσος) 1η ερώτηση: Σε ποιόν ιδεολογικό χώρο τοποθετείς τον εαυτό σου;

Απάντηση:Θεωρώ τον εαυτό μου κομμουνιστή. Υπάρχει ανάγκη για μια άλλη μορφή εξουσίας, τη Λαϊκή Εξουσία, η οποία θα έχει σοσιαλιστικό χαρακτήρα. Πιστεύω πως στο κοντινό μέλλον θα ανατραπεί το υπάρχον σύστημα παίρνοντας οι τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα την εξουσία στα χέρια τους , η αποκαλούμενη δηλαδή εργατική τάξη, που πλήττονται απ’την πολιτική των μονοπωλίων, η οποία θα αντισταθεί και θα ανατρέψει τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό ες αεί. Η κοινωνία αυτή θα οργανώσει την οικονομία προς όφελος του λαού, θα κοινωνικοποιήσει τα βασικά μέσα παραγωγής και θα οργανώσει τους μικροπαραγωγούς σε συνεταιρισμούς οι οποίοι θα αντιταχθούν στις αδυσώπητες πολιτικές της Ε..Ε και του ΝΑΤΟ. Δεν σταματάω να πιστεύω στους αγώνες που έχουμε κάνει και θα είμαι εκεί πάντοτε να τους υποστηρίζω.

2η Ερώτηση: Στη συνέχεια θα κριθείτε για τα προσόντα και τις δεξιότητές σας ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές σας πεποιθήσεις. Πιστεύετε πως θα μπορέσετε να ανταποκριθείτε;

Απάντηση: Θεωρώ πως έχω δώσει ήδη πολλούς αγώνες υπερασπίζοντας τις ιδέες μου, έχω αποκτήσει εμπειρία στο να επιμένω σε κάτι το οποίο μπορεί να με οδηγήσει στα άκρα, ξέρω να χειρίζομαι το λόγο μου, θέλω να αποκτήσω εργατικά δικαιώματα και να αρχίσω σταδιακά να συνεισφέρω πρακτικά στο κοινωνικό σύνολο για να μπορώ και μόνος μου να διεκδικώ με περισσότερο σθένος αυτά που μου αναλογούν.

  • (Γιώργος) Ερώτηση 1ηΣε ποιόν ιδεολογικό χώρο τοποθετείς τον εαυτό σου;

Απάντηση:Δεν θέλω να τοποθετήσω τον εαυτό μου απαραίτητα σε κάποιο ιδεολογικό χώρο, θεωρώ πως είναι άτοπο. Αυτό που υποστηρίζω είναι πως οι Έλληνες πρέπει να διεκδικήσουν τις θέσεις που τους αξίζουν στη χώρα. Το προνόμιο δηλαδή του πολιτεύεσθαι να ασκείται αποκλειστικά απ’τους ομοεθνείς μας, καθώς και τα δημόσια αξιώματα και οι πολιτικές θέσεις να είναι κατειλημμένες μόνο από Έλληνες. Θεωρώ επίσης πως θα πρέπει να αναβαθμιστεί η εκκλησιαστική παιδεία και να δοθεί βάση στις Ελληνορθόδοξες αρχές και ιδανικά. Τέλος να πω πως πρέπει κάποια στιγμή να απελαστούν όλοι οι λαθρομετανάστες έτσι ώστε να μπορούμε εμείς να διεκδικούμε μία θέση στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, μειώνοντας έτσι την ανεργία, απομακρύνοντας τα  ξένα εργατικά χέρια. Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω σ’ αυτό.

2η Ερώτηση: Στη συνέχεια θα κριθείτε για τα προσόντα και τις δεξιότητές σας ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές σας πεποιθήσεις. Πιστεύετε πως θα μπορέσετε να ανταποκριθείτε;

Απάντηση: Φυσικά και το πιστεύω αυτό, είμαι Έλληνας και γνωρίζω πολύ καλά πώς να αντιμετωπίζω δύσκολες καταστάσεις, είτε αυτό έχει να κάνει με την εργασία μου είτε με το Έθνος, οπότε θεωρώ πως μπορώ να ανταποκριθώ σε κρίσιμες στιγμές και σε έκτακτα περιστατικά.

  • (Παύλος) 1η ΕρώτησηΣε ποιόν ιδεολογικό χώρο τοποθετείς τον εαυτό σου;

Απάντηση: Ανήκω στον αντιεξουσιαστικό χώρο, είμαι φανατικός υποστηρικτής μιας δράσης με χαρακτήρα αντιθεσμικό, προάγω την ελευθερία και ονειρεύομαι ένα κόσμο χωρίς κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Τοποθετώ απέναντί μου όχι τους ληστές των τραπεζών στο όνομα της φτώχειας, αλλά την καθημερινή ληστεία των τραπεζικών συστημάτων σε βάρος των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων. Αγωνιζόμαστε για μία αντιεξουσιαστική και αταξική κοινωνία που θα στηρίζεται στην αμοιβαία εθελοντική συνεργασία μεταξύ των μελών της.

2η Ερώτηση: Στη συνέχεια θα κριθείτε για τα προσόντα και τις δεξιότητές σας ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές σας πεποιθήσεις. Πιστεύετε πως θα μπορέσετε να ανταποκριθείτε;

Απάντηση: Ναι, πιστεύω πως μπορώ να ανταποκριθώ, αυτό θα το δείτε και εσείς στην πράξη.

Ο νεαρός στην αριστερή πλευρά λεγόταν Τάσος. Ήταν κομμουνιστής  απ’τα γεννοφάσια του όπως συνήθιζε να λέει γεμάτος αυτοπεποίθηση. Ο Γιώργος ήταν ο τύπος στη μέση. Ακροδεξιός, φλέρταρε υπερβολικά με τον εθνικοσοσιαλισμό, νοσταλγός του φασισμού και των απολυταρχικών καθεστώτων. Ο τρίτος ήταν ένας αναρχικός ο Παύλος, ένα μέλος του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Οι ερωτήσεις απαντήθηκαν και οι σελίδες παραδόθηκαν στον κύριο με τη γραβάτα. Έριξε μια γρήγορη ματιά και ζήτησε από τον Τάσο να τον ακολουθήσει. Έξω απ’το δωμάτιο ένα σμήνος ανθρώπων φώναζε στο τηλέφωνο, υπέγραφε παραμιλώντας χαρτιά, χαμογελούσε σε πελάτες, έκανε ουρά στον ψύκτη για νερό, έδενε τα κορδόνια του για να πάρει μια ανάσα απ’ τη βαβούρα και έφευγε γρήγορα καθώς σχολούσε, εφαρμόζοντας το σακάκι του και κλείνοντας συγχρόνως ανισόρροπα  τον χαρτοφύλακα. Ο Τάσος παραξενεύτηκε απ’την ανθρώπινη χάβρα. Οδηγήθηκε σε ένα γραφείο στο οποίο η ησυχία αρμονικά επανήλθε και του ζητήθηκε να καθίσει. Ένας κύριος, έχοντας αφήσει προ πολλού τα εξήντα χρόνια ζωής είχε αρχίσει ήδη να διαβάζει τις απαντήσεις που ο υποψήφιος  είχε δώσει. Με γυαλιά αυξημένης πρεσβυωπίας, ακουμπισμένα χαμηλά στη μύτη τον κοίταξε λοξά και λίγο αργότερα του λέει: ΄΄ Όλοι θα απορείτε γιατί να απαιτήσω να μου γράψετε περιληπτικά τις ιδεολογικές σας θέσεις αντί να σας εξετάσω αξιοκρατικά, με βάση τις δεξιότητές σας, σωστά; Ήθελα να κάνω ένα μικρό πείραμα για την θέση που άνοιξε και ομολογώ πως ήδη τα αποτελέσματα είναι ενθουσιώδη. Αρχικά, θα σας πω πως όλοι κάνατε το πρώτο μεγάλος λάθος. Δεχτήκατε να απαντήσετε σε ένα φυλλάδιο που σας κρίνει ιδεολογικά, κομματικά και όχι με βάση τις σπουδές σας, τις γνώσεις σας ή την προϋπηρεσία σας. Σωστά;΄΄Ο Τάσος σπεύδει να του απαντήσει: ΄΄ Κοιτάξτε το ζητούμενο είναι πως εγώ ήθελα απλά να αποδείξω…΄΄ —Μην προσπαθείτε να δικαιολογηθείτε σας καταλαβαίνω. Αυτό βέβαια δεν σας κρίνει για τη θέση εργασίας που έχει ανοίξει. Η δουλειά λοιπόν έχει ως εξής. Λόγω των δύσκολων εποχών που διανύουμε και γενικότερα της οικονομικής κρίσης που έχει ξεσπάσει τον τελευταίο καιρό, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μία θέση που θα έχει να κάνει με την απόλυση των εργαζομένων. Δηλαδή θα σας δίνουμε εμείς μία λίστα με το προσωπικό που πρόκειται δυστυχώς να χάσει τη δουλειά του και εσείς θα καλείτε τους υπαλλήλους στο γραφείο σας, κάνοντας λιγότερο οδυνηρή την είδηση της απόλυσης. Κι αυτό γιατί δεν θα θέλαμε να είχαμε περιπέτειες με τα δικαστήρια. Θα σας κάνουμε αρχικά μία μικρή εκπαίδευση στο πώς να απαλύνετε τον πόνο των εργαζομένων στο άκουσμα της απόρριψης και πώς θα τους κάνετε να πιστέψουν πως μία φυγή από ένα εργασιακό χώρο ρουτίνας και μηδενικών προοπτικών μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για αναζωογόνηση και δημιουργία  νέων στόχων. Πώς σας φαίνονται όλα αυτά;, είπε ο υπερβολικά κουστουμαρισμένος ηλικιωμένος. Ο Τάσος σκέφτεται, τον κοιτάει αμήχανα και χωρίς να έχει συντάξει κάποια σοβαρή πρόταση στο μυαλό του λέει: ΄΄ Απ’ τη στιγμή που κατάλαβα το νόημα του πειράματός σας δεν πρόκειται να πέσω στην παγίδα και να αρνηθώ αυτή τη δουλειά. Θα συνεχίσω να πολεμάω για κάτι γουρούνια σαν και σας, εάν χρειαστεί να χάσω τη δουλειά μου θα το κάνω, αλλά δεν πρόκειται προς το παρόν να αρνηθώ..΄΄ Ο γέρος κοίταξε χαμογελώντας τον Τάσο, αυτός ανταπόδωσε το χαμόγελο χωρίς να γνωρίζει πως ουσιαστικά έπεσε στην παγίδα του εργοδότη, ο οποίος έλαβε μία ατέλειωτη ικανοποίηση για όλους αυτούς που πολεμούν εναντίον του, για τις συνθήκες εργασίας που έχει επιβάλλει. Το ίδιο συνέβη και στη συνέχεια με το Γιώργο και τον Παύλο. Οι απαντήσεις που ακούστηκαν ήταν πάνω κάτω οι εξής: ΄΄ Θέλω οι συμπολίτες μου να δουλεύουν ξέρετε.. Όμως το πρόβλημα δεν το έχω με εσάς αλλά με αλλοεθνείς που θα μπορούσαν να μου πάρουν τη δουλειά μέσα στην ίδια μου τη χώρα. Ή ακόμα και τους Έλληνες που τους υποστηρίζουν. Θέλω να συνεισφέρω στον αγώνα για μια Ελλάδα με πολίτες τους Έλληνες, γι’αυτό άλλωστε σε ένα πόλεμο θα υπάρξουν και θύματα… Ας είμαι λοιπόν εγώ αυτός που κάποια στιγμή μπορεί να ευχαριστούν και εγώ αυτός που θα τους εξιλεώσει..΄΄ Η τελευταία άποψη για το είδος της εργασίας που θα αναλάμβαναν ήταν η εξής: ΄΄ Θα ήθελα μια δουλειά στην οποία να μπορώ να απολύω συγχρόνως  υψηλά υφιστάμενα πρόσωπα με φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς. Θα ήθελα κάποια στιγμή στο μέλλον να επικρατήσει μία μικρή Μαριναλέντα εδώ μέσα. Μπορεί να μην γίνεται αλλά αν γνωρίζω ότι έχω περιθώρια εξέλιξης σαφώς και θα ήθελα να το προσπαθήσω…΄΄

Είχε βραδιάσει, ο ηλικιωμένος εργοδότης βρισκόταν σπίτι του καθισμένος σε ένα μεγάλο, μαύρο, δερμάτινο καναπέ. Πληκτρολογεί έναν αριθμό στο κινητό του τηλέφωνο, η άλλη γραμμή απαντάει και αμέσως τον πιάνει ένα βραχνό, άρρωστο, δυνατό γέλιο. Μόλις ηρέμησε λέει στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου: ΄΄ Η μέρα σήμερα αγαπητέ μου ήταν συγκλονιστική. Τρία στα τρία που λέμε! Θα τους προσλάβω τελικά και τους τρεις, έχω εντολή να αντιμετωπίσω αυτό το ψυχανώμαλο  πρότζεκτ πολύ προσεκτικά, για να μην δημιουργηθούν ταραχές και ξεκινήσουν πάλι τις καταλήψεις τους, με τα κωλοαιτήματά τους… Ναι, σωστά τα λες. Βέβαια, μα αυτός είναι ο σκοπός, ποιος θέλει να δημιουργήσει φοβίες και συνθήκες τρόμου στο προσωπικό που θα παραμείνει;΄΄ Βάζει τα πόδια του πάνω στο δερμάτινο σκαμπό, αλλάζει μηχανικά κανάλι στην τηλεόραση και αποχαιρετάει τον άγνωστο φίλο του: ΄΄  Τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς..!΄΄

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s