Επιστροφή στις άναρχες δομές της φύσης

Βρίσκομαι μπροστά σε ένα αφηρημένο σημείο, περιτριγυρισμένος από βρεγμένο χώμα με πράσινα κλωνάρια να ξεπροβάλλουν, με ζωύφια να κάνουν βόλτες γύρω απ’το ψυχρό μου μέτωπο με τον αέρα να θέλει να με διαπεράσει χωρίς όμως να αντέχει το βάρος μου. Οι πιπεριές έχουν ξεραθεί, οι ελιές είναι πλέον ανακουφισμένες απ’το βάρος των καρπών τους. Κάνω ένα βήμα μπροστά και νιώθω το παπούτσι μου να χώνεται αρμονικά στο χώμα που με ευχαρίστηση το υποδέχεται. Κοιτάω δεξιά και μια νέα οικοδομή ξεπροβάλλει στη θέση ελαιόδεντρων που πριν δεκαετίες προγονικές οικογένειες  πάσχιζαν να μαζέψουν. Συνεχίζω τον ανάλαφρο βηματισμό μου πλησιάζοντας στο τέλος της διαδρομής χωρίς τίποτε να με επηρεάσει, κανένας να με ενοχλήσει, ούτε να προσπαθήσει να μου σταματήσει το δρόμο ή να μου αλλάξει πορεία. Τα ζωύφια συνεχίζουν διάσπαρτα να με περικυκλώνουν με βάρδιες αλλά ποτέ δεν θέλησαν να με πιέσουν ή να με κάνουν να σταματήσω. Τα πόδια μου είναι ξεκούραστα και νιώθω τη σιγουριά του σημείου που βρίσκομαι. Για αρκετή ώρα ακόμα το χώμα θα συνεχίζει να με χαλαρώνει μέχρι να ευχαριστηθώ τη βόλτα μου και ολοκληρώσω τις σκέψεις μου. Κόβω ένα φύλλο από μια ελιά προκαλώντας το φόβο στα μικροσκοπικά έντομα έχοντας βρει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα καλύτερη και πλουσιότερη τροφή. Το μυρίζομαι, το σφίγγω στη χούφτα μου, νιώθω την ικανοποίηση της προσωπικής μου στιγμής και ύστερα το αφήνω απαλά στο έδαφος. Αυτό με τη σειρά του σε συνεννόηση με μία άλλη δύναμη της φύσης θα το απομακρύνει μέχρι να εξασθενήσει, να ξεραθεί και αναγεννηθεί ξανά με νέα αποθέματα σε οξυγόνο, αποτελώντας κι αυτό ένα μέρος του σύμπαντος, ένα κομμάτι της παρθενικής γης. Επιστρέφω στο πρόχειρο κατάλυμα, προσέχοντας το βηματισμό μου σεβόμενος το σημείο που εγκάρδια το παρθενικό σπίτι μού χάρισε. Πιάνω μία πέτρα χαμογελώντας και την πετάω ανάλαφρα, απρόσεχτα χωρίς να θέλω να πετύχω κάτι συγκεκριμένο, μόνο για να νιώσω την ικανοποίηση αυτής της πράξης. Ένιωθα χαρούμενα που επέστρεψα στη φύση. Ο ψυχικός μου κόσμος για πρώτη φορά κοιμήθηκε χωρίς να αμφιβάλει για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε και χωρίς να βρίσκεται σε επαγρύπνηση. Γνώριζε καλά πως για λίγες ώρες βρίσκεται σ’ένα Σπίτι που ίσως ήταν γραφτό να μένει, προορισμένος να ζήσει, γεννημένος να δει. Λίγο αργότερα εισπνέω τον καθαρό αέρα που ξαφνικά πολεμάει με τον καπνό απ’τις καμινάδες προσπαθώντας να κερδίσουν την είσοδό τους στον οργανισμό μου, ένα κλίμα ζεστό και εύκρατο. Λίγο αργότερα η προσωπική μου μέθεξη λαμβάνει τέλος, κλειδώνω το κατάλυμα, μπαίνω στο αυτοκίνητο και σιγά σιγά επιστρέφω στον ”πολιτισμό”.
Το βράδυ της ίδιας μέρας κατεβαίνω μια βόλτα στο κέντρο.Θέλησα να δω λίγο κόσμο, κρατούσα μαζί μου τη φωτογραφική μου, κάτι περίεργο μπορούσε να μου κλέψει το βλέμμα να αισθανθώ δέος όπως το πρωί, να καταφέρω να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν χρειάζεται να αμφιβάλω για την πόλη που μένω για την πόλη σαν πόλη, για την επιλογή τη δική μου, των ανθρώπων που χαρακτηρίζονται ως πολίτες. Παρκάρω στην Ολύμπου και παρασυρόμενος απ’την ένταση και τις βεβιασμένες, απότομες κινήσεις των ανθρώπων αναπτύσσω ταχύτητα χάνοντας ουσιαστικά το σκοπό ενός μικρού ταξιδιού χωρίς τελικό προορισμό. Ήταν γύρω στις 21.30 και ήδη φτάνω στην πλατεία Ναβαρίνου. Εκεί παρατηρώ μια συγκέντρωση εκατό περίπου μαζεμένων ανθρώπων οι οποίοι είχαν στήσει μία εξέδρα με την μουσική να σου τρυπάει τα αυτιά. Υπέθεσα ότι αυτό δεν αποτελούσε κάποιο είδος συμποσίου αλλά λογικά υπήρχαν σοβαρότεροι λόγοι που σε καλούσαν να μυηθείς τον κύκλο τους και να τους ακολουθήσεις. Ο κόσμος γύρω απ’αυτούς περνούσε αδιάφορος σε σημείο να αρνείται να πάρει ένα από τα φυλλάδια που δήλωναν τους σκοπούς της συγκέντρωσης τους, ένα αρνητικό, απαθές πλήθος το οποίο εφοδιασμένο με ένα πολύ φτωχό λογισμικό ήταν προγραμματισμένο να ακολουθεί τη διαδρομή που του είχε ανατεθεί στον εγκέφαλο δίχως στάσεις, χωρίς καθυστερήσεις. Υπήρχαν και εκείνοι που έπαιρναν την φυλλάδα και ευθαρσώς την πετούσαν κάτω ή περίμεναν να συναντήσουν κάποιον τενεκέ για να την αποβάλλουν από πάνω τους. Αυτοί που τις μοίραζαν δεν έδιναν σημασία σε τέτοιες άσχημες συμπεριφορές, ήταν συνηθισμένοι. Στέκομαι για περίπου πέντε λεπτά χαζεύοντας την κατάσταση, σχεδιάζοντας μέσα μου τις κατάλληλες σκέψεις και εκείνες τις συμπεριφορές που δεν θα πρόσβαλαν τη συγκέντρωση και το λόγο που τους έκανε να μαζευτούν. Παίρνω την απόφαση να ερευνήσω τις αιτίες που κάποιοι θέλησαν να ενημερώσουν τους λεγόμενους ευσυνείδητους πολίτες και να αποφασίσω εάν επρόκειτο για κάτι ενδιαφέρον, ανησυχητικό, άξιο προσοχής ή αν αφορούσε μία επαναλαμβανόμενη και χιλιοπαιγμένη κασέτα κατά του καπιταλισμού, του Δ.Ν.Τ και της κυβέρνησης Παπανδρέου. Με είχε κουράσει η ιστορία αυτή γι’αυτό και βρίσκομαι σε μία εσωτερική αναζήτηση αυτές τις μέρες, επιδιώκοντας την εύρεση θεραπείας του ψυχικού μου κόσμου, ξεκινώντας από τις βάσεις της ευτυχίας των καθημερινών πραγμάτων. Αναγκάζομαι λοιπόν να αλλάξω την ψυχολογία εκείνης της ημέρας μετά την ειρηνική μου συμφωνία με τη φύση και στράφηκα,μπορώ να πω επιθετικά, σε αυτούς που μοίραζαν το κείμενο, οι οποίοι κάτι επιδίωκαν, κάτι ήθελαν δημοσίως να πουν. Ζητάω από ένα νεαρό να μου δώσει ένα φυλλάδιο και το κάνει. Στο κείμενο έγραφαν:

Θανάσιμος τραυματισμός 7χρονης ρομά στο Μενίδι από μπάτσο της ομάδας ΔΙ.ΑΣ.

Το μεσημέρι της Τετάρτης 5/1/2011, μπάτσος της ομάδας ΔΙΑΣ παρέσυρε και σκότωσε με τη μηχανή του μία 7χρονη αθίγγανη έξω από καταυλισμό των Ρομά στο Μενίδι. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των αυτόπτων μαρτύρων ο μπάτσος έσυρε το θύμα του για 150 μέτρα και το εγκατέλειψε αιμόφυρτο στη μέση του δρόμου.

Το κορίτσι, που είχε βγει για να πει τα κάλαντα, μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ όπου και υπέκυψε στα τραύματά του. Μετά την ανακοίνωση του θανάτου, ακολούθησαν συμπλοκές μεταξύ των κατοίκων της περιοχής και μονάδων ΜΑΤ που έσπευσαν για καταστολή της οργής. Ο μπάτσος οδηγήθηκε στο ΑΤ Ν. Ιωνίας όπου μετά από ανάκριση αφέθηκε ελεύθερος.

Από τα οδοφράγματα που στήνουν στο Μενίδι οι Ρομά για το θάνατο του κοριτσιού, μέχρι τα οδοφράγματα των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην κατασκευή ΧΥΤΑ, αυτό που διαφαίνεται είναι η συσσωρευμένη οργή των κομματιών της κοινωνίας. Των ανθρώπων σε διαφορετικούς τόπους, με διαφορετικές καταβολές και αφορμές, που επιλέγουν να εξεγερθούν ενάντια στη κρατική εξουσία και αυθαιρεσία.Η όξυνση της κρατικής καταστολής συνδέεται άμεσα με τις συνεχιζόμενες αναδιαρθρώσεις, το πανδαιμόνιο μέτρων-νόμων και την επιχειρούμενη διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Ο θανάσιμος τραυματισμός του κοριτσιού στο Μενίδι, δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό, και έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά “κατορθωμάτων” του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού και ειδικότερα της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. Έχοντας λευκή επιταγή από τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, επιτίθενται καβάλα στις μηχανές κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθηση εναντίον διαδηλωτών και όχι μόνο. Ενδεικτικά αναφέρονται η επίθεση δικυκλιστών μπάτσων στη πορεία το Δεκέμβρη 2009, ο σοβαρός τραυματισμός διαδηλώτριας και η ατιμωρησία τους, η επίθεση στη πορεία 15/11/10 και στην απεργία της 15/12/10.

Αμέσως κατάλαβα πως επρόκειτο για μία 7χρονη ψυχή. Ένα κορίτσι προσπαθώντας να βγάλει το ψωμί της ( ίσως βέβαια με την ”συνδρομή” των γονέων της), έπεσε θύμα από έναν αστυνομικό, από ένα όργανο του κράτους το οποίο στη συνέχεια με μία εγκληματική συμπεριφορά το εγκατέλειψε διαινωνίζοντας τα σενάρια περί ατιμωρησίας των κρατικών οργάνων και μετατρέποντας τις κακουργηματικές πράξεις σε αναστολές και απανωτές εφέσεις. Για την περίπτωση της Κερατέας δεν μπόρεσα να λάβω θέση, απλά το περιστατικό αυτό το είδα σαν άλλη μία στρατηγική εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων της χώρας μετατρέποντάς τους σε τοξικές και βιοχημικές μονάδες με την επιβολή και περιφρούρηση της αστυνομίας, αδιαφορώντας πλήρως για τα αιτήματα των κατοίκων της. Όντως κάτι τέτοιο είναι φρικτό. Τους κόπους μιας ζωής να τους βλέπεις να καταστρέφονται με φτηνές αποζημιώσεις που εκβιαστικά γίνονται αποδεκτές. Εκείνο όμως που με συγκλόνισε ήταν ο θάνατος της 7χρονης αθίγγανης. Η αδιαφορία και ο ρατσισμός στο μεγαλείο του. Η απατηλή ανωτερώτητα των Ελλήνων παίρνει διαστάσεις ασυδοσίας όταν συνοδεύεται από κάποιο είδους εξουσίας.  Με έπιασε οργή και απόγνωση. Αφενός για το περιστατικό καθ’αυτό αφετέρου για το πώς αντιμετωπίζουν οι περαστικοί ένα τέτοιο συγκλονιστικό γεγονός. Συνένοχοι και υποστηρικτές  έμμεσων ακροδεξιών πεποιθήσεων. Η ειρωνεία είναι πως σχεδόν κανείς από αυτούς δεν θα το παραδεχόταν. Η πορεία ξεκίνησε από τη Ναυαρίνου και συνέχισε Αλεξάνδρου Σβώλου, Ερμού, Αριστοτέλους, Μητροπόλεως , Αγίας Σοφίας, λεωφόρος Νίκης καταλήγοντας πάλι πίσω στην πλατεία Ναυαρίνου. Κάθομαι σε ένα παγκάκι τελειώνοντας το μπουκάλι νερό που είχα καθ’όλη τη διάρκεια της πορείας ενώ δύο παιδιά που ήταν δίπλα μου έρχονται να με ρωτήσουν αν αισθάνομαι καλύτερα. Τους έγνεψα πως είμαι μια χαρά και τους έσφιξα το χέρι να τους ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον τους και τη συμπαράστασή τους. Είχαν προηγηθεί κυνηγητά, δακρυγόνα και πετροπόλεμος με τη διμοιρία των αστυνομικών που προσπάθησαν να εκτονώσουν τα πλήθη με βρισιές, λογομαχίες και τραμπουκισμούς.  Αυτή τη φορά η πέτρα που πέταξα δεν συνοδευόταν από χαμόγελα, ούτε ο καπνός που είχε επικρατήσει στην ατμόσφαιρα προερχόταν από κάποιο ζεστό, σπιτικό τζάκι ή ήθελε να βρει ζεστασιά στα πνευμόνια μου. Την πέτρα την πέταξα γιατί οι ίδιοι οι αστυνομικοί προσπάθησαν να μας σακατέψουν με άνανδρες μεθόδους υπό την προστασία της μάσκας οξυγόνου και του οπλισμού τους. Σηκώνομαι  περπατώντας ανάλαφρα όπως το πρωί με σκοπό να επιστρέψω στο αυτοκίνητό μου. ” Τα ζωύφια και τα έντομα δεν με πείραξαν.Είναι δυνατόν;” Αυτό σκεφτόμουν μόλις συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί. Στο δρόμο καθ’όλη τη διάρκεια της πορείας ορκίζομαι πως δεν προκάλεσε κανένας. Το ορκίζομαι. Όλοι μας είχαμε εκείνο τον ανάλαφρο βηματισμό διασχίζοντας τα σημεία μας χωρίς όμως να καταστρέφουμε ή να εμποδίζουμε όσους προσπερνάμε. Το ίδιο ένιωθα και το πρωί. Γνώριζα καλά πως με την παρουσία μου ενοχλούσα μέσα στη φύση κάθε έμβιο οργανισμό. Με περικύκλωσαν. Με προειδοποίησαν πως βαδίζω σε ξένα νερά, κι όμως δεν με πείραξαν. Ενστικτωδώς κατάλαβαν ότι δεν αποτελώ καμία απειλή γι’αυτούς και με άφησαν για λίγο να γευτώ την αιώνια γαλήνη που τους περικλείει. Αντίθετα στον πολιτισμό που κυριαρχεί ένα ανώτερο ζώο, ο άνθρωπος, δεν σεβάστηκαν την παρουσία μας και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην σεβαστούμε και εμείς τη δική τους. Μα έτσι δεν γίνεται κάθε φορά; Ξέρω καλά πως μόλις γυρίσω σπίτι θα επιβεβαιωθούν οι χαρακτηρισμοί που υποψιάζομαι για την ειρηνική πορεία που είχαμε, για το δικαίωμα να αντιδράμε όταν ένα παιδί σκοτώνεται… Την επομένη το πρωί θα αναζητήσω για άλλη μία φορά τη γέννεση της ειρήνης και θα προσπαθήσω να αποκωδικοποιήσω με το πέρας των χρόνων τι είναι αυτό τελικά που μας κάνει καλύτερους. Μία -ανθρώπινα κατασκευασμένη- δημοκρατία που πρεσβεύει την ειρήνη, την έννομη τάξη και τους πολίτες της; Ή μήπως μία αναρχία αμοιβαίας και αλληλένδετης συμπεριφοριστικής αλυσίδας που διέπεται από υποσυνείδητους προκαθορισμένους φυσικούς κανόνες;

Πηγή κειμένου :http://athens.indymedia.org/index.php?lang=el

Advertisements

One thought on “Επιστροφή στις άναρχες δομές της φύσης

  1. roadartist January 9, 2011 / 2:19 pm

    “Για την περίπτωση της Κερατέας δεν μπόρεσα να λάβω θέση, απλά το περιστατικό αυτό το είδα σαν άλλη μία στρατηγική εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων της χώρας μετατρέποντάς τους σε τοξικές και βιοχημικές μονάδες με την επιβολή και περιφρούρηση της αστυνομίας, αδιαφορώντας πλήρως για τα αιτήματα των κατοίκων της. Όντως κάτι τέτοιο είναι φρικτό. Τους κόπους μιας ζωής να τους βλέπεις να καταστρέφονται με φτηνές αποζημιώσεις που εκβιαστικά γίνονται αποδεκτές.”

    Κλαίει η ψυχή μου για την κατάσταση στην Κερατέα. Εύχομαι να συνεχιστούν οι αντιδράσεις των κατοίκων. Είναι υγιείς, σε μια κοινωνία αποχαυνωμένη.

    Για το μικρό κοριτσάκι, δεν υπάρχουν λόγια.
    Ντροπή.

    Καλή σου αρχή.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s