Η δεκαετία της επανάστασης

Ο νεαρός Παύλος είχε μόλις ξυπνήσει ξεκούραστος και χορτασμένος από έναν ύπνο 9 ολόκληρων ωρών και ήταν έτοιμος σιγά σιγά να ξεκινήσει μια μικρή επανάληψη μιας και τα σχολεία άνοιγαν πάλι την Παρασκευή. Είχαν περάσει πλέον τα Χριστούγεννα, ο νέος χρόνος μόλις είχε ξεκινήσει και ο νυσταγμένος Παύλος αναγκάστηκε να επιστρέψει πάλι σε μια δύσκολη πραγματικότητα. Μαθηματικά, φυσική, χημεία, νεοελληνική γλώσσα, αρχαία ελληνική γλώσσα… Άρχισε να ξεκαθαρίζει πάλι τις σημειώσεις του αλλά οι αντοχές του μόνο για κάτι τέτοιο ήταν ικανές το πρώτο πρωινό του 2011… Ευτυχώς είχε φάει τα δημητριακά του και ένιωθε λίγο καλύτερα τώρα. Πέρασε μια ώρα η οποία ήταν ουσιαστικά μία ώρα προσαρμογής και ένα ΄ζέσταμα΄, ίσα ίσα για να αρχίσει πάλι να μπαίνει στο κλίμα. Σε γενικές γραμμές ο Παύλος ήταν ένα παιδί το οποίο ήθελε απλά να παίζει μπάλα, να αράζει με τους φίλους του στις πλατείες και -καμιά φορά- να φλερτάρει κάποιες απ’τις συμμαθήτριές του, όχι βέβαια για να κάνει απαραίτητα κάτι μαζί τους αλλά για να αρχίσει σταδιακά να επιβεβαιώνει τον εφηβικό του ανδρισμό. Ήδη είχε αρχίσει να σκέφτεται την ώρα που θα ξυπνήσουν οι φίλοι του και θα πάνε μια βόλτα στο κέντρο να πιουν ένα καφεδάκι μιας και ο χυμός πορτοκάλι θεωρούνταν εδώ και καιρό κάτι το  ξεπερασμένο… Αγαπούσε τη μουσική, ο πατέρας του είχε ένα παλιό πικάπ και κάθε τόσο έχωνε τα χέρια του στις κούτες με τα βινύλια για να έρθει σε επαφή με σκόνες δεκαετιών, να δοκιμάσει κάτι που του είχε ξεφύγει ή που το εξώφυλλο δεν του είχε κάνει την προηγούμενη φορά και τόση μεγάλη εντύπωση. Για την ηλικία του τον Παύλο τον χαρακτήριζε ένας ανησυχητικός ρομαντισμός, πράγμα που σήμαινε ότι ζούσε ουσιαστικά τη ζωή του και αντιμετώπιζε τον κόσμο γύρω του σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια. Κουρασμένος λιγάκι απ’το πασάλειμμα που έκανε, θέλησε να διαβάσει λίγο εφημερίδα, νά κάτι καινούριο γι’αυτόν..! Την είχε αφήσει ο πατέρας του στην κουζίνα επιστρέφοντας το πρωί απ’τη δουλειά. Για μια στιγμή σκέφτηκε να διαβάσει κάτι πιο χαλαρό και ανάλαφρο, μια κίνηση που δεν είχε τολμήσει ποτέ πριν. Είχε ακούσει από τους γονείς του ότι το διάβασμα είναι ένα χόμπι δημιουργικό, καθαρά προσωπικό και ήταν μια καλή εξάσκηση για το μυαλό. Είχε κουραστεί από το καθημερινό υποχρεωτικό διάβασμα και ίσως το τόλμησε για αντίδραση ενάντια στο δικό του κατεστημένο. Ήρθε σε πρώτη επαφή με μια πολιτική εφημερίδα. Έτυχε εκείνη η μέρα να έχει αφιερώσει τις φυλλάδες της στα σημαντικότερα γεγονότα της δεκαετίας που πέρασε. Του φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και γρήγορα ανέτρεξε στην σελίδα 5 της εφημερίδας.

11 Σεπτεμβρίου 2011: ΄Τρία αεροπλάνα πέφτουν πάνω στα πανύψηλα κτίρια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στο Μανχάταν και το Πεντάγωνο στην Ουάσινγκτον. Ένα τέταρτο αεροπλάνο κατέπεσε στην ύπαιθρο. Συνολικά 2.995 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, μεταξύ των οποίων 343 πυροσβέστες και 60 αστυνομικοί.΄ Κάτι σα να του έλεγε του Παύλου αυτό το περιστατικό, το ανέφεραν κατά καιρούς στο σχολείο. ΄΄Αλλά…Τόσοι χιλιάδες ήταν αυτοί που πέθαναν..; Και αυτοί που το έκαναν; Τιμωρήθηκαν τουλάχιστον..;΄΄, φάνηκε να σκέφτηκε γεμάτος απορία ο Παύλος. Πήγε αμέσως στην επόμενη είδηση η οποία έλεγε: ΄Οκτώβριος του 2001: Ένα μήνα μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση Μπους αποφασίζει να εισβάλλει στο Αφγανιστάν στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Περισσότεροι από 2.000 στρατιώτες της διεθνούς συμμαχίας έχουν χάσει τη ζωή τους σε αυτό τον πόλεμο.΄ Ο Παύλος είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα. Απόρησε με τη βεβιασμένη αντίδραση των ανθρώπων, οι οποίοι αντί να προστατέψουν τις οικογένειες τους, να τηρήσουν αυτά που έλεγαν οι δικοί μας αρχαίοι φιλόσοφοι για την δημοκρατία ( τα είχε φρέσκα απ’το σχολείο), ουσιαστικά έκαναν πράξη το ΄΄οφθαλός αντι οφθαλμού΄΄, μεγαλώνοντας τη λίστα των νεκρών; ΄΄Μα έτσι κάνουν δηλαδή οι άνθρωποι; Εντάξει, δολοφονίες γίνονται, ληστείες και τέτοια, οι ειδήσεις στην τηλεόραση μας κρατούν ενήμερους γι’αυτά, αλλά τόσο πολύ δεν το περίμενα!΄΄ Προσπαθεί να καταλάβει αλλά το σοκ και η γνωριμία του με μία πραγματικότητα στην οποία ζούσε αλλά δεν ήξερε τίποτε γι’αυτήν, έπαιρνε σάρκα και οστά. 21 Απριλίου 2002: ΄Ο Jean-Marie Le Pen περνά στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Πίσω από τον Ζακ Σιράκ (19,88%), ο ηγέτης του Εθνικού Μετώπου, με τη βοήθεια της αποχής-ρεκόρ, έλαβε 16,86% των ψήφων.΄ Αναρωτιέται ο μικρός ποιος μπορεί να είναι αυτός και γιατί να έχει τόση μεγάλη σημασία η άνοδος ενός πολιτικού και το κόμματός του. Μετά λύπη του διαπιστώνει πως αυτός ο κύριος ήταν ο πρόεδρος ενός κόμματος το οποίο έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ακροδεξιό, εθνικιστικό, συντηρητικό (να και ένα καλό του Ίντερνετ σκέφτηκε). Απ’ευθείας του ήρθαν στο μυαλό κουβέντες του πατέρα του από τα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας στην Ελλάδα και πώς μία κυβέρνηση εξίσου συντηρητική και εθνικιστική, έβαλε σε τέτοια μεγάλη δοκιμασία τη χώρα μας και κατάφερε να εξουδετερώσει μεγάλο μέρος των ίδιων της των πολιτών μαζί με τα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Για άλλη μια φορά απόρησε…Προχώρησε με μεγάλο ενδιαφέρον παρακάτω και διαβάζει άλλο ένα σημαντικό γεγονός της δεκαετίας που πέρασε: ΄20 Μαρτίου 2003: Ο Τζορτζ Μπους αναγγέλλει τον πόλεμο κατά του Ιράκ. Ο Σαντάμ Χουσεΐν συλλαμβάνεται το Δεκέμβριο του ίδιου έτους και εκτελείται με συνοπτικές διαδικασίες στις 30 Δεκεμβρίου 2006.΄ Συνεχίζει το ψάξιμο, έχοντας αφήσει εδώ και πολύ ώρα τα μαθήματά του, και ανακαλύπτει πως η δολοφονία ενός ανθρώπου όπως αυτή του Σαντάμ Χουσεΐν θεωρείται τελικά αβάσιμη, άδικη και όλα έγιναν με πρόφαση χημικά και βιολογικά όπλα μαζικής καταστροφής, απειλή δηλαδή κατά της ανθρωπότητας. Προχωράει συγκλονισμένος παρακάτω ρουφώντας κυριολεκτικά όλα όσα είχαν συμβεί στον κόσμο και θυμώνει όταν συνειδητοποιεί ότι  κανένας δεν μπήκε στον κόσμο να τον ενημερώσει, να του δείξει το πραγματικό πρόσωπο των πολιτισμένων ανθρώπων που είναι υπέρμαχοι της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης και σε ένα άλλο επίπεδο τα πολιτισμένα κράτη με τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση…Όλοι μαζί και πάντα χώρια δηλαδή. 1η Σεπτεμβρίου 2004: Ένας Τσετσένος βομβιστής αυτοκτονίας καταλαμβάνει ομήρους εκατοντάδες παιδιά και ενήλικες σε σχολείο της Μπεσλάν, στη Βόρεια Οσετία. Η επίθεση, που πραγματοποιήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου, είχε ως τραγικό απολογισμό 331 νεκρούς…..26 Δεκεμβρίου 2004: Ένα τεράστιο τσουνάμι πλήττει τις ακτές του Ινδικού Ωκεανού. Είχε προηγηθεί ένας σεισμός μοναδικού μεγέθους στον πυθμένα της θάλασσας στα ανοικτά Σουμάτρα που προκάλεσε το παλιρροϊκό κύμα. Λίγες ώρες αργότερα, γιγαντιαία κύματα, που έφταναν και τα 10 μέτρα ύψος, έπληξαν την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τη Σρι Λάνκα, την Ινδία και τη Μαλαισία, σκοτώνοντας περισσότερους από 220.000 ανθρώπους και αφήνοντας περισσότερους από ένα εκατομμύρια πρόσφυγες….13 Ιουνίου 2009: Ο ιρανικός λαός αντιδρά στην επανεκλογή του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ. «Γράψαμε Μουσαβί, διαβάζουν Αχμαντινετζάντ», έγραφαν οι διαδηλωτές, στα χρώματα του κινήματος διαμαρτυρίας. Τιμωρία τους ήταν αμείλικτη: φυλακίσεις, βασανιστήρια, απαγχονισμοί…12 Ιανουαρίου 2010: Ισχυρός σεισμός πλήττει την Αϊτή. Το επίκεντρο απέχει 25 χλμ. από το Πορτ-ο-Πρενς, την πρωτεύουσα του νησιού. Απολογισμός: πάνω από 200.000 νεκροί, εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίες και πάνω από ένα εκατομμύριο άστεγοι…20 Απριλίου 2010: Έκρηξη σημειώνεται στην πλατφόρμα Deepwater Horizon στον Κόλπο του Μεξικού, προκαλώντας 11 θανάτους. Πρόκειται για τη χειρότερη πετρελαιοκηλίδα στην ιστορία των ΗΠΑ. Μετά από πολλές προσπάθειες, το σχίσμα θα σφραγιστεί στις 15 Ιουλίου.

Ο Παύλος αφήνει κάτω την εφημερίδα στραβοκαταπίνοντας. Καταλαβαίνει πως είναι μικρός ακόμα δεν θα μπορούσε να τα θυμάται όλα αυτά. Όμως είναι στα 16 του, θεωρεί αδικαιολόγητο να μην έχει ενημερωθεί για κανένα απο αυτά τα γεγονότα παρά μόνο για τους Δίδυμους Πύργους. Νιώθει οργή, κάθεται στο κρεβάτι του και είναι έτοιμος να κλάψει απ’τα νεύρα του. Νιώθει οργή για τους γονείς του που νομίζει πως του κρύβουν την πραγματικότητα, το τι συμβαίνει εκεί έξω. Νιώθει μίσος για τους δασκάλους του οι οποίοι του διδάσκουν για το Σωκράτη και τον Αριστοτέλη χωρίς όμως να έχει μάθει κανείς απο αυτούς τίποτα τόσες χιλιάδες χρόνια. Θυμώνει που τους παρουσιάζουν την δημοκρατία και τις αρχές της ως κάτι εφαρμόσιμο, σαν ένα δεδομένο που υπάρχει αλλά δεν κυριαρχεί στη συνείδηση κανενός. ΄΄Για ποιο λόγο να μαθαίνω για το Μέγα Αλέξανδρο ενώ ήδη υποψιάζομαι ότι και αυτός με τη σειρά του ήταν ένας ακόμα στυγνός δικτάτορας..; Όταν γνωρίζω πως ζω σε μία δημοκρατική χώρα, γιατί με διδάσκουν ότι οι Τούρκοι είναι οι κακοί της υπόθεσης απ’τη στιγμή που κι εμείς λογικά έχουμε συμβάλει στην ένταση και στις αλλεπάλληλες εχθροπραξίες; Τελικά δεν υπάρχει ποτέ μία πλευρά… Ή μάλλον ποτέ δεν ισχύει απαραίτητα αυτό που σου λένε ή αυτό που θέλουν να σου πλασάρουν…Ποιος μου λέει πως αν βγω απ’αυτό το σπίτι δεν θα με χτυπήσει κανένας αστυνομικός επειδή διαμαρτύρομαι για την κοινωνία που ζούμε και αντί να τιμωρηθεί αυτός θα πάω αυτόφωρο,ενώ εκείνος θα την σκαπουλάρει; ΓΙΑΤΙ να μαθαίνω πράγματα που με κοιμίζουν αντί να επιδιώξουν να με ξυπνήσουν; Γιατί…΄΄

Ο Παύλος ταραγμένος αποφάσισε να μην εμπιστευτεί κανένα ξανά. Κυρίως τους μεγάλους. Διότι από τη μία οι καλοί κοιτάνε να σε προστατέψουν για να μην αναμιχθείς με όλα αυτά, να μην αποκτήσεις κριτική σκέψη και μετά κατεβαίνεις στους δρόμους υπερασπιζόμενος τα δικαιώματά σου και βρεθεί εκτεθειμένη η σωματική σου ακεραιότητα. Από την άλλη μεριά υπάρχει και πάλι η σκοπιμότητα -των κακών αυτή τη φορά- οι οποίοι επιδιώκουν με ξεχασμένες αρχές και ανεφάρμοστες δεοντολογίες να σε κρατήσουν σε μια ωραιοποιημένη κατάσταση και όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου είτε να μην τα θεωρείς πρόβλημα δικό σου, είτε να νομίζεις ότι είναι κάτι πολύ μακρινό άρα δεν πρόκειται να βλάψει ούτε εσένα ούτε τον περίγυρο σου…

Advertisements

One thought on “Η δεκαετία της επανάστασης

  1. glarenia January 5, 2011 / 9:32 am

    Xμμμ… μηπως ο Παύλος να καταλάβει πως και η Ιστορία δεν είναι αληθινή και πως πάντα γράφεται από την πλευρά …δεν θα έλεγα του νικητή αλλά την οπτική, τα μηνύματα που θέλει να περάσει αλλά και έτσι όπως τους εξυπηρετεί για τους δικούς του λόγους ο καθενας;

    Καλώς σε βρίσκω,

    KAΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με ΥΓΕΙΑ, ΓΑΛΗΝΗ και ΧΑΡΑ έστω και μέσα απο τα μικρά που άλλοτε μας φάνταζαν αδιάφορα!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s