Η κατάθλιψη των εορτών

Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο σχετικά με την κατάθλιψη στην οποία παγιδεύονται πολλοί άνθρωποι ανεξάρτητα από το πού μπορεί να ζουν, από την οικονομική τους κατάσταση, από το πόσο επιτυχημένοι είναι στη ζωή τους ή όχι και ανεξάρτητα από τις γνώσεις που μπορεί να έχουν κατακτήσει. Έχει να κάνει κυρίως με ενδότερες αιτίες, που χρειάζονται ξεκλείδωμα και τόλμη για να μπορέσεις να τις αντιμετωπίσεις. Συνήθως καταφέρνουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας και αντιμετωπίζουμε συμπεριφορές και καταστάσεις πρόσωπο με πρόσωπο αποδεικνύοντας στον ίδιο μας τον εαυτό πόσο δυνατοί είμαστε, κατά πόσο αντέχουμε και ξεπερνάμε τις δύσκολες συνθήκες ύστερα από πολλή σκέψη, αναλογίζοντας και ζυγιάζοντας ουσιαστικά τις πτυχές του ζητήματος που μας απασχολεί. Υποστηρίζεται λοιπόν από πολλούς πως η χριστουγεννιάτικες γιορτές δημιουργούν ένα κλίμα ωραιοποιημένο, συνθήκες ιδανικές για απότομες ψυχολογικές αλλαγές, με θετικά κριτήρια φυσικά, με θετικές επιπτώσεις στην συμπεριφορά μας.

Μέρα με τη μέρα χτίζεται ένας μεγάλος τοίχος γεμάτος λαμπερά χρώματα, ζωηρές τοιχογραφίες που προκαλούν ευεξία και όλοι οι άνθρωποι στέκονται για λίγες εβδομάδες ακίνητοι για ώρες μόνο και μόνο για να τον χαζέψουν, να τον θαυμάσουν να τον αντιγράψουν μέσα τους. Όσο λοιπόν πλησιάζουν οι μέρες των εορτών, ο κόσμος δεν αρκείται στην απλή παρακολούθηση του υπέροχου αυτού τοίχου αλλά έχει πλησιάσει πλέον κοντά του για να τον αγγίξει, να νιώσει κάτι ανώτερο από την απλή όραση, θέλει να χρησιμοποιήσει όλες του τις αισθήσεις για να φτάσει ίσως στην απόλυτη ευτυχία και ευδαιμονία. Το θέμα είναι όμως τί γίνεται όταν το συνεργείο του δήμου σπεύσει να σβήσει αυτόν τον τοίχο, όχι μόνο να τον ασπρίσει δηλαδή και να αφαιρέσει τα φανταχτερά στολίδια που είχε κατασκευάσει για να προκαλέσει και να να ενεργοποιήσει αισθήματα, φαντασίες, επινοημένες και χιλιοπαιγμένες , αλλά και να χρειαστεί να τον γκρεμίσει. Εκείνη την στιγμή ο κόσμος έχει κορεστεί απ’τα χάδια που στην αρχή δίσταζε να τολμήσει, έχει κάνει δέκα βήματα πίσω και συνεχίζει ανακουφισμένος και χορτασμένος να ατενίζει το πολύχρωμο, μπερδεμένο αρχιτεκτονικά τοίχος. Γκρεμίζεται λοιπόν και ακριβώς από πίσω υπάρχει μία γνώριμη, εξίσου χιλιοπαιγμένη δραματική παράσταση. Φώτα δεν υπάρχουν, μόνο γκρίζοι στενοί δρόμοι και κάτι σκονισμένα χρωματισμένα αυτοκίνητα σε σειρά με τους οδηγούς να κινούν τα χέρια τους απότομα και να φωνάζουν αλλά χωρίς να θέλουν τώρα ούτε να τραγουδήσουν ούτε να σχηματίσουν κάποια εντυπωσιακή χορευτική φιγούρα. Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος, τα πεζοδρόμια, οι δρόμοι τα μαγαζιά οι πολυκατοικίες σκοτεινές, θολές, απεριποίητες, πρόχειρες, μίζερες αποκρουστικές. Ένα κύμα καπνού απ’το λεωφορείο κάνει την παράσταση θολή και ένας ποδηλάτης προσπαθεί να ξεχωρίσει το δρόμο που πρέπει να διασχίσει, επιμένοντας και αντιδρώντας να σβήσει τα φώτα μέσα του.

Εκεί είναι λοιπόν ο κόσμος αποβλακωμένος, σαστισμένος, προβληματισμένος όρθιος σε μπουλούκι να κοιτάει από τη μία το γκρεμισμένο τοίχος που θεωρούσε αλώβητο και από  την άλλη τους ίδιους τους εαυτούς τους στα αυτοκίνητα στη θέση του οδηγού να είναι θυμωμένοι, αγανακτισμένοι, ιδρωμένοι, βρομισμένοι. Δεν τολμούν να κάνουν ένα βήμα μπροστά γιατί φοβούνται. Δεν θέλουν να πάνε να επιπλήξουν τους εαυτούς τους στο τιμόνι γιατί απλά μέσα τους ξέρουν πως έτσι συμπεριφέρονται στην πραγματικότητα. Το μόνο που κάνουν είναι να αφήσουν κάτω τις τσάντες με τα δώρα, να σβήσουν το χαμόγελο ευτυχίας που τους είχε μουδιάσει το στόμα και απαθείς να κάνουν μία στροφή 180 μοιρών και να ακολουθήσουν ξανά το δρόμο για το σπίτι, το δρόμο που τους οδήγησε εδώ…

Advertisements

3 thoughts on “Η κατάθλιψη των εορτών

  1. Rodia December 30, 2010 / 8:30 pm

    Καλωσόρισες στο μπλογκοχώριον! :))
    Καλή και χαρούμενη Χρονιά και καλά ποσταρίσματα εύχομαι :))

    • koufetarios December 31, 2010 / 3:00 pm

      Σ’ ευχαριστώ πολύ Rodia! Καλή χρονιά να έχουμε με υγεία πάνω απ’όλα και στη συνέχεια να είναι δημιουργική με προσωπικές επιτυχίες σε όποιο τομέα θέλουμε. Καλώς σας βρήκα στο μπλογκοχώριον λοιπόν..!

  2. stella.selinicreations January 8, 2011 / 9:59 am

    ωραια γραφη, ενδιαφερουσα αναφορα

    χαιρομαι που σε βρισκω, αν και πιστευω (υποψιαζομαι) πως ηδη πρεπει να γνωριζομαστε..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s