Η απομυθοποίηση μιας νυχτερινής εξάρτησης.

Είναι πολλές φορές τα βράδια που κάθεσαι τέτοιες περασμένες ώρες χαζεύοντας εντελώς μηχανικά και αφηρημένα εικόνες απ’ την τηλεόραση με το mute ενεργό, μιας και οι συνομιλίες που θα αντηχούσαν στο χωλ θα ήταν σαν μία ενοχλητική κρεατόμυγα που θα σβούριζε γύρω απ’το κεφάλι μου, απασφαλίζοντας έτσι την βαλβίδα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για την ψυχική μου ισορροπία. Διάβαζα στο διαδίκτυο σχολίαζα, δεν είχα κάποια φαεινή ιδέα να αποτυπώσω ψηφιακά απόψε τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου ή κάτι που μπορεί να με είχε ενθουσιάσει και να ήθελα να το μοιραστώ. Βέβαια σε όλο το δωμάτιο επικρατούσε μία καλοδουλεμένη ατμόσφαιρα, καθώς  η εσωτερική μου γαλήνη αντικατοπριζόταν στον φωτισμό, στην σιωπή που έτεινε να γίνει απόλυτη, στατική και αμετάβλητη. Σα να είχε σταματήσει ο χρόνος και γω συνέχιζα να ξεπερνάω τη διάσταση του χρόνου όπως την ξέρουμε.

Σ’ αυτό συνέβαλε και η μουσική συνοδεία που τυχαία σκέφτηκα να επιλέξω για το βράδυ αυτό, το soundtrack από την ταινία ΄΄The Proposition΄΄ δημιουργία του Nick Cave και του Warren Ellis. Εντελώς τυχαία επίσης θυμήθηκα πως ο Ψαραντώνης- ο αδερφός του Νίκου Ξυλούρη- είχε πολλά πάρε δώσε με τον Nick Cave. Θετικό παράδοξο πάντως. Έχοντας το κακό χόμπι του καπνίσματος έπιασα να στρίψω ένα τσιγάρο, το οποίο θα έδινε μεγαλύτερο νόημα στην κατασκευασμένη, αόρατη, αφανής κατά τ’ άλλα ατμόσφαιρα. Η συνθήκες αυτές δηλαδή είχαν προσαρμοστεί όπως τα δικά μου μάτια τις έβλεπαν.

Τυχαία λοιπόν πάλι συνειδητοποιώ ξαφνικά ότι μου απέμεινε ένα τελευταίο χαρτάκι για να στρίψω το τσιγάρο μου. Καταλαβαίνετε σ’ αυτές τις περιπτώσεις πως λειτουργεί ένας καπνιστής, σωστά; Είναι ικανός να θυσιάσει την ηρεμία του, να καταστρέψει την γαλήνη που έχτιζε εδώ και ώρα και να κατευθυνθεί προς την έξοδο κινδύνου. Καιρός; Ψύχος. Απόσταση; Δέκα λεπτά δρόμος για το περίπτερο. Διάθεση για δράση; Δεν υπάρχει δεν μπορώ , υπάρχει δεν θέλω. Σε αντίθετη περίπτωση; Δεν υπάρχει περίπτωση!

Εκεί λοιπόν που η καθολική λογική βρισκόταν σε αντιπαράθεση με την δική μου λογική, εντελώς τυχαία θυμήθηκα την ιστορία του Φορτίνο Σαμάνο. Πολλοί από σας θα τον ξέρετε από το τραγούδι του Θανάση Παπακωσταντίνου. Ο Φορτίνο Σαμάνο ήταν Μεξικανός υπολοχαγός του Ζαπάτα, που εκτελέστηκε το 1917 από τον ομοσπονδιακό στρατό. Δευτερόλεπτα πριν τον οδηγήσουν στο εκτελεστικό απόσπασμα, ζήτησε να καπνίσει ένα τσιγάρο. Το τελευταίο του τσιγάρο. Η απόλυτη εναρμόνιση του εσωτερικού του κόσμου στις τελευταίες -αντίστροφες πλέον- ανάσες της ζωής του.

Το τελευταίο τσιγάρο κι εκείνο σκέφτεται:
“Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν
ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ’αυτά
θα φωνάξει “Λιμπερτά!” κι όπως θα κοιτάει τις κάνες
θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά…”

Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα να καπνίσω όσο πιο έντονα μπορώ το τσιγάρο μου. Ήξερα πως αύριο θα έχω τη δυνατότητα να κάνω κι άλλο. Όσα θέλω. Δικαίωμα μου δεν είναι; Διχάστηκα όσο να’ναι. Παν μέτρον άριστον όμως, οπότε κι εγώ συνέχιζα να κοιτάω το τσιγάρο που αργόσβηνε, γνωρίζοντας πως αύριο θα είμαι πάλι εδώ, στην ίδια θέση, την ίδια ώρα, με την ίδια μουσική, φτιάχνοντας την ίδια ατμόσφαιρα, για να ολοκληρώσω στο τέλος τις επιθυμίες μου με ένα τσιγάρο.. Ο Σαμάνο άλλωστε έκανε την τελευταία του τζούρα νιώθοντας πλήρης ικανοποίηση για τα λεπτά που  επρόκειτο να ακολουθήσουν. Ας μην γινόμαστε λοιπόν αχάριστοι και πλεονέκτες. Οι σκέψεις τρέχουν και χωρίς αυτούς τους σωλήνες. Και ναι όση ώρα γράφω δεν πήρα ούτε μία ρουφηξιά. Μην ξεχνάμε ότι η πηγή των σκέψεών μας ρέει στο μυαλό και απ’ το μυαλό θα φτάσει στην στοματική μας κοιλότητα. Ας εκμεταλλευτούμε αυτές τις έντονες στιγμές σκέψεων και ας μην μας συνεπαίρνουν συνέχεια οι κακές συνήθειες, οι εθισμοί και οι εξαρτήσεις..

Υ.Γ. Τελικά εκείνο το τσιγάρο το άφησα. Η ατομική λογική υπάκουσε στις προτροπές της καθολικής. Αυτό είχε ως συνέπεια ο εγκέφαλος να λάβει δράση και να καταφέρει να κρατήσει το στόμα μου κλειστό. Μια δική μου ταπεινή και σεβάσμια παραχώρηση προς τιμήν του Σαμάνο. Και η ατμόσφαιρα είναι πλέον ιδανική…