Ένα μπλουζ για τον άνθρωπο της Μπαστόν.

Σκέφτηκα να ξεφύγω για λίγο από την πολιτική ανικανότητα και την οικονομική-κοινωνική κρίση που μαστίζει τη χώρα, είναι αδιανόητο να φανταστούμε τους εαυτούς μας να μιλάνε, να σκέφτονται, να γράφουν συνέχεια γι’ αυτό. Η σκέψη και ο προβληματισμός είναι ένα απ’τα χαρίσματα του ανθρώπινου εγκεφάλου που πρέπει να καλλιεργούμε και να εξασκούμε. Βέβαια η πολιτική σκέψη είναι όπως ένας κόκκος άμμου σε μια παραλία. Αποτελεί μόνο ένα από τα αμέτρητα συστατικά της φύσης του εγκεφάλου μας. Γι’ αυτό και εγκαινιάζω αυτή τη νέα κατηγορία με ένα αγαπημένο τραγούδι που συνοδεύεται από μία μικρή ιστορία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα λίγο από την αρχή…

΄΄Ήμουν κρυμμένος πίσω από το ψηλό δέντρο που είχαν γκρεμίσει ή είχε πέσει… Και μπορούσα να δω αυτούς τους Γερμανούς στα δάση κατά μήκος αυτού του μεγάλου πεδίου…

Και είδα αυτό το νέο παιδί να σέρνεται αργά σε ένα χαντάκι, ευθεία προς το δικό μου δέντρο. Δεν τον πυροβόλησα, αλλά μόλις σηκώθηκε, στα τρία-τέσσερα πόδια απόσταση από μένα, του φώναξα να παραδοθεί.

Και αντί να παραδοθεί, έστρεψε το όπλο του προς το μέρος μου, κάτι το οποίο ήταν ακαριαίος θάνατος γι’ αυτόν..

Αλλά αυτός ο νέος άντρας ήταν ξανθός, είχε γαλάζια μάτια, φρέσκο δέρμα, ήταν τόσο όμορφος. Ήταν σαν ένας μικρός άγγελος. Ωστόσο έπρεπε και πάλι να τον πυροβολήσω… Και δεν με ενόχλησε την πρώτη βραδιά, γιατί πήγα για ύπνο, ήμουν πολύ κουρασμένος. Αλλά το δεύτερο βράδυ ξύπνησα κλαίγοντας, γιατί αυτό το παιδί ήταν εκεί…

Από εκείνη τη μέρα και μετά ξυπνάω πολλές φορές τη νύχτα, κλαίγοντας γι’ αυτό το παιδί.. Ακόμα τον βλέπω στα όνειρά μου.. Και δεν ξέρω πώς να τον βγάλω απ’ το μυαλό μου…΄΄

Αυτή είναι η ιστορία του Τζόσεφ Ρόμπερντσον (Joseph Robertson). Ήταν ένας στρατιώτης του Αμερικανικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και πολέμησε στη μάχη των Αρδεννών. Αυτή η μάχη ήταν η τελευταία μεγάλης κλίμακας επίθεση του Γ΄ Ράϊχ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 16 Δεκεμβρίου 1944 και 25 Ιανουαρίου 1945, κατά μήκος των συνόρων του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, με σκοπό την κατάληψη του ποταμού Μεύση (Meuse) και του λιμανιού της Αμβέρσας.

Αυτός ο νέος άνδρας πολέμησε για τα εθνικά συμφέροντα της πατρίδας του. Όπως πολεμούσε επίσης για ελευθερία από τον ζυγό του ναζιστικού ιμπεριαλισμού. Είχε ωστόσο μία διαφορά σε σχέση με άλλους στρατιώτες. Ήταν πάνω απ΄ όλα άνθρωπος. Δεν περίμενε ότι θα δολοφονούσε. Ότι ο πόλεμος δεν ήταν αυτό που μπορεί να του περιέγραφαν πίσω στην Αμερική. Ο πόλεμος είναι σκληρός. Μία στολή σε κατατάσσει σε ομάδες. Ράβοντας μερικά γαλόνια πάνω της αμέσως η εξουσία από άνθρωπο σε άνθρωπο νομιμοποιείται. Μιλώντας μία διαφορετική γλώσσα, το σώμα σου φαίνεται να μοιάζει διαφορετικό και αυτό. Δημιουργείται η εντύπωση πως ο κάθε λαός σ’ αυτόν τον πλανήτη προέρχεται από κάπου αλλού. Έχοντας διαφορετικό χρώμα, αυτόματα σκέφτεσαι διαφορετικά, μιλάς διαφορετικά, αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά. Η διαφορά  όμως έγκειται στο σεβασμό της διαφορετικότητας επί ίσοις όροις. Εκεί το διαφορετικό είναι συνάμα και ίδιο. Διότι στον ίδιο πλανήτη τελικά γεννηθήκαμε, στον ίδιο πλανήτη ζούμε και στο ίδιο χώμα καταλήγουμε…

Το τραγούδι των Crippled Black Pheonix ξεκινάει με τον Τζόσεφ Ρόμπερτσον να αφηγείται. Το τραγούδι και οι στίχοι του αναφέρονται στην τραγική ιστορία του πολέμου, του θανάτου, μιλάει για τους ανθρώπους που μας πότισαν το μυαλό να μισούμε. Γενναίος για κάποιους μπορεί να μην είναι που δεν σκότωσε μια ντουζίνα στρατιώτες των Ναζί. Είναι όμως  γενναίος που μοιράστηκε με τον κόσμο αυτή την ανθρώπινη ιστορία, δείχνοντας με τον πιο απλό τρόπο τη φρίκη του πολέμου. Δεν έχει σημασία αν τα θύματά σου είναι ένα ή πολλά περισσότερα. Ή από ποια σκοπιά το βλέπεις. Το ίδιο ισχύει για όλες τις περιπτώσεις πολέμων. Εκεί που η ανθρώπινη αξία γίνεται θύμα των ζωϊκών της ενστίκτων. Γίνεται έρμαιο του μοναδικού προτερήματος που έχει ο άνθρωπος έναντι των άλλων ζώων. Τη λογική ή αλλιώς τη νόηση. Ή μήπως τελικά δεν διαθέτει καθόλου;

Η ιστορία που αφηγείται ο Τζόσεφ Ρόμπερτσον είναι η ιστορία που έχω μεταφράσει στην αρχή της ανάρτησης. Καλή ακρόαση!

Από την κομματική στην πολιτική συνείδηση.

Θα δημιουργήσω μια υποθετική πραγματικότητα. Πως γίνεται αυτό; Σκαρφίζεσαι ένα συλλογισμό, δημιουργείς ένα πλαίσιο, ένα περιβάλλον που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα,το οποίο ωστόσο να είναι καθολικά αποδεκτό. Όταν το πλαίσιο δηλαδή που συνθέτεις  αντιστοιχεί από τη μία σε γεγονότα της καθημερινότητας (όπως η κρίση, τα σκληρά μνημονιακά μέτρα, η ανεργία κλπ) και από την άλλη υπερβαίνει τη λογική, αλλά εξακολουθεί ωστόσο να είναι πραγματική αφού αντιπροσωπεύει αυτούς που την υποστηρίζουν ( θέσεις κομμάτων, στόχοι, δηλώσεις για ανάπτυξη, η σωτηρία της χώρας, ”λεφτά υπάρχουν” κλπ). Θα αναφέρω λοιπόν ορισμένες θέσεις των ελληνικών κομμάτων, τους στόχους που θεωρούν ότι έχουν πετύχει, τις βαρύγδουπες υποσχέσεις τους και ορισμένες -τυχαίες ίσως- τοποθετήσεις για την κατάσταση που θεωρούν ότι επικρατεί τα τελευταία χρόνια. Μην ξεχάσετε ένα πράγμα διαβάζοντάς το. Πάρτε στα σοβαρά όσο δήλωναν και δηλώνουν ακόμα. Μόνο τότε θα καταλάβουν μερικοί πως δεν πρόκειται απλά για ένα πολιτικό παιχνίδι. Πρόκειται για οργανωμένο κύκλωμα το οποίο εκμεταλλεύοντας το  αναφαίρετο δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, κατάφερε να ασκήσει επιρροή κάτω από τα κομματικά χρώματα της νομιμότητας και να μας οδηγήσει ασυνείδητα ξανά και ξανά στις κάλπες.

ΠΑΣΟΚ : Στην ιστοσελίδα του κόμματος με δύο μόλις κλικ εμφανίστηκαν μπροστά μου οι δηλώσεις, οι στόχοι του κινήματος για το έτος 2009. Καλά θυμάστε, τότε με τις εθνικές εκλογές. Συγκεκριμένα αναφέρει:

Ανάταξη της οικονομίας – αναθέρμανση της αγοράς - ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας – ένεση ρευστότητας στην αγορά.         ΓΕΓΟΝΟΣ:  Σύμφωνα με την  Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου από το 2010 μέχρι και σήμερα έχουν κλείσει 68.000 επιχειρήσεις.  Σε ορισμένες περιοχές της χώρας τα ”λουκέτα”  αγγίζουν και το 40%. Τα αίτια είναι η αύξηση της ανεργίας, η απώλεια εισοδήματος για τους ιδιοκτήτες ακινήτων, η γενικότερη πτώση στην κατανάλωση.

Προστασία και ενίσχυση της απασχόλησης και στήριξης των ανέργων.         ΓΕΓΟΝΟΣ: Σύμφωνα με την Ελληνική Σταστική Αρχή τον περασμένο Νοέμβριο η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 20,9%, ξεπερνώντας τους 1.000.000 ανέργους στη χώρα μας.

Μείωση του φορολογικού βάρους προς όφελος των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων.         ΓΕΓΟΝΟΣ: ”Αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης για εισοδήματα από ενοίκια, τόκους καταθέσεων, μετοχές…”

Καταπολέμηση της ακρίβειας, ξεκινώντας τη μάχη ενάντια στα μικρά και μεγάλα καρτέλ τα οποία αναγκάζουν τους καταναλωτές να πληρώνουν υψηλότερες τιμές στο ράφι.          ΓΕΓΟΝΟΣ: Έρευνα του Υπουργείου Ανάπτυξης έδειξε ότι  το κόστος των βασικών ειδών διατροφής για ένα μεσαίο ελληνικό νοικοκυριό έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

 Προστατεύουμε αποτελεσματικά τον καταναλωτή και ανακουφίζουμε τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.         ΓΕΓΟΝΟΣ: Σύμφωνα με Μη κυβερνητικές Οργανώσεις οι άστεγοι -μόνο στην Αθήνα υπολογίζονται στα 20.000 άτομα. Κατά τη διάρκεια του 2011 το 91,2 των ελληνικών νοικοκυριών είδε να μειώνεται θεαματικά το εισόδημά του με αποτέλεσμα να καταφεύγει σε δραστικές περικοπές στη κατανάλωση, ακόμη και στα τρόφιμα.

 Δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας παιδεία για όλους. Οικοδομούμε ένα εκαπαιδευτικό σύστημα που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας εποχής.         ΓΕΓΟΝΟΣ: Όπως επισημαίνει  ο γ.γ. της ΟΛΜΕ Θ. Κοτσιφάκης ”  Η μείωση των κρατικών δαπανών από το 2009 μέχρι και το 2015 θα είναι της τάξης των 1.436 εκατ. ευρώ, δηλαδή μείωση κατά 19,2% ”.

Αυτές οι αναφορές ενδεικτικά για να μην κουράσω.  Θεώρησα σημαντική αυτή τη μικρή αναφορά γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς αυτό το κόμμα ψηφίσαμε.. Και τώρα ας χαλαρώσουμε λίγο με μερικές δηλώσεις από ορισμένα άλλα κόμματα – δεν μπορώ να τα εξαντλήσω όλα εδώ. Τις απαντήσεις είτε θα τις γνωρίζετε είτε θα αντιστοιχούν με τα γεγονότα παραπάνω.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ : ‘‘ Αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα  που πιστεύει και επενδύει στα παιδιά της - Ανάπτυξη με Κοινωνική Δικαιοσύνη - Δικαιώματα για όλους με αντίστοιχες υποχρεώσεις απ’ όλους - Ελευθερία με Δημόσια Ασφάλεια (αυτό πώς γίνεται;) -Μιαν υπερήφανη Ελλάδα μέσα σε μιαν Ενωμένη Ευρώπη - Εξωτερική Πολιτική που εξασφαλίζει την Ειρήνη.

Έχω την εντύπωση ότι το μόνο λάθος που δεν θα κάνει η Νέα Δημοκρατία στις εκλογές που έρχονται είναι να ανακοινώσει σχέδιο εξόδου από την κρίση μέσα σε 100 ημέρες όπως έκανε ο Γ. Παπανδρέου!

Η τραγελαφική κατάσταση συνεχίζεται με την Δημοκρατική Συμμαχία. Μερικές από τις θέσεις του κόμματος είναι οι εξής:

Λιγότερους φόρους και να τους πληρώνουν όλοι. Άμεσα μείωση και σταθεροποίηση του φορολογικού συντελεστή επιχειρήσεων στο 20%.

Μείωση του ΦΠΑ σε βασικά είδη διαβίωσης, όπως επίσης και σε αγαθά και υπηρεσίες που συνιστούν τους πυλώνες της στρατηγικής ανάπτυξης της χώρας (λ.χ τουρισμός και αγροτικά προϊόντα μεσογειακής διατροφής και υψηλής προστιθέμενης αξίας).

Να επιδοτείται η εργασία και όχι η ανεργία, με μείωση των υψηλών ασφαλιστικών εισφορών κατά 10% και κατά 50% τα πρώτα τρία χρόνια για νέες επιχειρήσεις και για επιχειρήσεις που δημιουργούν νέοι κάτω από 30 ετών.

Ένα καλό παράδειγμα ερασιτεχνισμού είναι η κυρία Μπακογιάννη. Προσπαθεί να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό με το ίδιο θεατρικό έργο..

Και έρχεται σιγά σιγά το καλύτερο. Οι θέσεις του ΛΑΟΣ περιγράφονται με απόλυτη ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη στον Έλληνα πολίτη, ο οποίος με το πατριωτικό σθένος που τον διακρίνει καταφέρνει να διαβάσει το εθνικό του μανιφέστο με καμάρι και αξιοπρέπεια.

Το ΛΑΟΣ λοιπόν : Είναι ένα απόλυτα δημοκρατικό κόμμα.  Είναι ένα «ορθόδοξα» λαϊκό κόμμα (ορίστε;). Είναι ένα ανθρωποκεντρικό κόμμα. Είναι ένα ελληνοκεντρικό κόμμα (αλοίμονο).

Όμως το ΛΑΟΣ επίσης : Δεν είναι ένα κόμμα εθνικιστικό (τον αράπη κι αν τον πλένεις..)  Δεν είναι ένα κόμμα ακροδεξιό ( τώρα με τις Υπουργικές θέσεις, πάει, χαλάσατε κι εσείς.) Δεν είναι ένα κόμμα ρατσιστικό (απαπα, πιπέρι..) Αναρωτιέμαι βέβαια γιατί λίγο παρακάτω λέει  ΄΄Θεωρούμε ότι η ανεξέλεγκτη είσοδος παράνομων οικονομικών μεταναστών έγινε με την ανοχή και την ένοχη νομοθετικά αδράνειά της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και  λειτούργησε καταλυτικά σε βάρος της Δημόσιας Τάξης όσο και της ασφάλειας των πολιτών΄΄. Αυτή η αντίφαση μου θυμίζει τις τελευταίες δηλώσεις του Γεωργιάδη για ”πατριωτικό φιλελευθερισμό”!

Το καλύτερο σας το φύλαξα για το τέλος… ΚΚΕ. Ε; Τι λέτε;

Το ΚΚΕ λοιπόν έχει ορίσει ΄΄κανόνες για τα μέλη του κόμματος, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους δηλαδή έτσι ώστε να συνάβδουν με τις πολιτικές γραμμές του κόμματος.

Σύμφωνα με το ΚΚΕ το μέλος του κόμματος έχει τις παρακάτω υποχρεώσεις (ενδεικτικά):

΄΄Να συμμετέχει στις συνελεύσεις της ΚΟΒ που ανήκει. Να παίρνει μέρος προσωπικά στη συζήτηση, τη λήψη αποφάσεων και στην πρακτική δουλειά της οργάνωσής του. Να συμβάλλει στην επεξεργασία της πολιτικής του Κόμματος με τον προβληματισμό του και την πείρα από την πρακτική του δράση. Να εφαρμόζει τις αποφάσεις της ΚΟΒ και των ανώτερων καθοδηγητικών οργάνων, ανεξάρτητα από τις προσωπικές του απόψεις (τώρα νιώθω περισσότερο ελεύθερος). Να προβάλλει στους εργαζομένους την πολιτική και την ιδεολογία του Κόμματος. Να συμβάλλει στη στερέωση και διεύρυνση των δεσμών του με τους εργάτες και τους άλλους εργαζομένους, στη διαφώτιση και στην οργάνωσή τους. Να φροντίζει για την άνοδο της κυκλοφορίας του ¨Ριζοσπάστη¨ και των άλλων εντύπων του Κόμματος.΄΄

Φαντάζεστε μία ολόκληρη κοινωνία να διέπεται από τέτοιους κανόνες;; Συνεχίζω:

Να μελετά το ¨Ριζοσπάστη¨ και τα άλλα έντυπα του Κόμματος για να μπορεί να προβάλλει την πολιτική του και να την υπερασπίζεται από τις διαστρεβλώσεις, τη συκοφαντία, την άδικη κριτική ( η μόνη, αληθινή, απόλυτη αλήθεια είναι η Κιβωτός του Νώε, ο κομμουνισμός και το αλάθητο του Πάπα. Τέτοιου είδους συγγένεια έχουν).  Να φροντίζει διαρκώς για τη γνώση της θεωρίας του μαρξισμού-λενινισμού, για τη βελτίωση του ιδεολογικού-μορφωτικού και πολιτικού του επιπέδου….

Όπως καταλάβατε η ελεύθερη βούληση και το δικαίωμα στην έκφραση του ΚΚΕ  είναι εμφανέστατα..

Να προσελκύει στο ΚΚΕ νέα μέλη, να συμβάλλει ακούραστα για το οργανωτικό δυνάμωμα του Κόμματος και τη διαρκή βελτίωση των μεθόδων της κομματικής δουλειάς.

Συγνώμη δουλειά δεν θέλετε να βρούνε οι άνθρωποι, τι τους σέρνετε δηλαδή; Τι είδους μύηση είναι αυτή;

Η ένταξη νέων μελών στο Κόμμα γίνεται μόνον ατομικά. Για να γίνει κάποιος μέλος του Κόμματος πρέπει πρώτα να γίνει δόκιμο μέλος. Η δοκιμασία διαρκεί 6 μήνες.

Ξέρετε τι δοκιμασία, ψυχοφάρμακα, πλύση εγκεφάλου, εξαντλητικές εξετάσεις για το μαρξισμό, για την εργατική τάξη, για το πόσο καλά απεχθάνεσαι το κεφάλαιο κλπ χρειάζεται τουλάχιστον δέκα εργατικά 8ωρα άνευ αποδοχών.

Ένα μικρό σχόλιο.

Ζούμε σε μία σύγχρονη αστική ζούγκλα που συνεχώς θέλει περισσότερα και η οποία καρποφορείται σε μία αντιφατική βάση. Μεγιστοποίηση των κερδών, αύξηση φορολογίας, αύξηση τζίρου, αύξηση καταθέσεων, αύξηση εισπράξεων… Από την άλλη έχουμε ακριβώς την ίδια λέξη με πτωτική όμως τάση. Αύξηση φορολογίας, αύξηση των τιμών, αύξηση ωραρίου..

Η πολιτική της εξαγοράς συνειδήσεων μπορεί να διαρκεί όσο υπάρχουν οι πόροι για να μπορούν να την συντηρούν Όταν αυτή σταματήσει να λειτουργεί- έστω και σε συχνότητα πλάνης- θα έλθει στην επιφάνεια το ένστικτο της επιβίωσης. Εκεί λοιπόν ή θα κατασπαράξεις τον διπλανό σου που του έχουν μείνει προμήθειες ή θα διώξεις μακριά σου αυτόν που για χρόνια σε τάιζε. Γιατί δεν θα μπορεί πια να σου λέει ” έχω φέρει μαζί μου γνώση, φαγητό, δεξιότητες, ευκαιρίες, εργασία” ενώ στην πραγματικότητα οι χούφτες του είναι άδειες…

Όπως έλεγε και ο Νίτσε : Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας.

Η διαχρονικότητα της ανθρώπινης επανάστασης…

NIΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.

Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Σ’ αυτή την εποχή που βρεθήκαμε, να σε χαρώ … Μεγάλο κεσάτι, μεγάλη δυστυχία στον κόσμο! … Ο παράς, δεν ξέρω πού πάει και χώνεται, και δε βγαίνει στο μεϊντάνι …

Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρη σώματα και ψυχάς.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

Όταν ακούς «τάξη», ανθρωπινό κρέας μυρίζει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο, μη λες πως θάν’ καλύτερος ο νυν από τον τέως, πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο, τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος.

Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα.

• Φωτογραφίες από :

http://www.huffingtonpost.com  και  http://www.boston.com

• Αποφθέγματα από :    http://www.gnomikologikon.gr

Το κίνημα της μνημονιακής Αναγέννησης.

Όταν ζήσεις τα επεισόδια, τα δακρυγόνα, τα γκλομπ, τους ξυλοδαρμούς, τη φωτιά, τα καμένα κτίρια που για κάποιους όμορφα καίγονται, τότε νιώθεις ότι είσαι πραγματικά μέρος μιας κοινωνίας που βράζει και που βγάζει την εξαθλίωση που βιώνει καθημερινά σε εικόνες. Συνθέτει ένα πίνακα μιας πόλης με βάση τα συναισθήματά του. Ωστόσο όταν χαζέψεις το έργο μετά την ολοκλήρωσή του, δεν έχεις την ίδια ένταση που είχες πριν, ούτε θέλεις να ξαναπιάσεις μια πέτρα και να την πετάξεις εκεί που νομίζεις ότι θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Αυτό που σε διακατέχει περισσότερο είναι μία δυσαρέσκεια και μία απογοήτευση, μιας και οι εικόνες που βλέπεις υστερόχρονα σου δημιουργούν δυσφορία και ανακατωσούρα. Είναι άσχημες, κακόγουστες, αφηρημένες, σκοτεινές, αποπνικτικές, δηλητηριώδεις, ζωώδεις, επικίνδυνες, αόριστες, δυσνόητες για τη σκέψη. Η κατάσταση που αντικρίζεις λίγο αργότερα δεν σε γεμίζει περηφάνια, ούτε συνοδεύει τον σκοπό για τον οποίο ήθελες αρχικώς να δράσεις. Οι εικόνες αυτές αποτελούν μνημονιακή έμπνευση του 21ου αιώνα, ενώ τείνουν να δημιουργήσουν ένα καλλιτεχνικό, αυθόρμητο, αυτοδημιούργητο πολιτικό κύμα που εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς ανά τη χώρα.  Βέβαια το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της κοινωνικής έξαρσης δεν δύναται απαραίτητα να λάβει τα εύσημα της κοινωνίας, πόσο μάλλον του ελληνικού ψευδοκράτους. Λίγο οι μνημονιακοί αριστεροί φανφαρολόγοι που τρομοκράτησαν τους πολίτες  λίγο τα κεντρικά αυτο-ρυθμιζόμενα μίντια τα οποία κοιτούν ευλαβικά προς την δημοκρατικά ελεγχόμενη Μέκκα της χώρας, οδήγησαν τα ταλαιπωρημένα κοινωνικά στρώματα σε ένα ιδεολογικό παραλύρημα. Αναζητώντας ακόμα εκείνη την ιδεολογική συνταγή που θα λειτουργήσει ως ομπρέλα για όλους τους Έλληνες υπό την απειλή της όξινης αστυνομοκρατούμενης βροχής, η κοινωνία θα συνεχίζει να βρυχάται εξαπολύοντας άγρια κυνηγητά στην νεοαστική τσιμεντένια ζούγκλα, θα προσπαθεί να σπάσει το κρατικό κατεστημένο με τη βία και θα ονομάζει άχρηστους και ψεύτες όσους γυρίσαν την πλάτη στην μάζα. Μία κοινωνική μάζα που συλλογικά διαμαρτύρεται, βρίζει, αγανακτεί και επιτίθεται, διαφορετικά όμως διορίζεται, αποφασίζει και ψηφίζει…

Η Φαντασία στην Εξουσία.

Μελετώντας ένα σωρό από τα χαρτιά που έπρεπε να βρουν το δρόμο τους μέσα στο μυαλό μου, η ησυχία είχε συνδράμει στην απόλυτη συγκέντρωση σχετικά με τις υποχρεώσεις που έπρεπε να δρομολογηθούν. Ξαφνικά ο δρόμος γέμισε τραγούδια -μου φάνηκαν γνωστά προς στιγμήν- ενώ στη συνέχεια σιγουρεύτηκα για το ύφος της βαβούρας που είχε μέσα σε δευτερόλεπτα διαταράξει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο. Ήχοι από τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη διαχέονταν στην ατμόσφαιρα δημιουργώντας ένα παράξενο συναίσθημα. Η φωνή του μεγάλου Νίκου με έκανε να παρατήσω οτιδήποτε έκανα εκείνη τη στιγμή και με μεγάλη προσήλωση προσδοκούσα  τα αίτια αυτής της παρεμβολής, χωρίς να μπορώ να την επεκτείνω χρονικά ή να την σταματήσω απότομα.

Δύο αυτοκίνητα με μεγάφωνα έστελναν το δικό τους μήνυμα, το οποίο παρεπιπτόντως αποκτούσε μεγαλύτερη βαρύτητα με τη συνοδεία των τραγουδιών του Νίκου Ξυλούρη. Προχωρούσαν αργά, έχοντας σχηματίσει μία ουρά πίσω τους. Παραδόξως δεν υπήρξε κανένας που να ήθελε να παρέμβει στο πανλαϊκό μήνυμα που επιδίωκαν ορισμένοι να περάσουν σε κάθε γειτονιά που διέσχιζαν. Νόμιζες πως ήταν κάποιο κομβόι το οποίο ήθελε να προστατέψει την ιδεολογική του ακεραιότητα από πιθανούς εξωτερικούς εχθρούς…Κάποια άλλα αυτοκίνητα από την αντίθετη κατεύθυνση άρχισαν να κορνάρουν, το έκαναν άραγε αυθαίρετα, ήθελαν να δείξουν την αλληλεγγύη τους, πραγματικά δεν μπόρεσα να καταλάβω. Από τα μεγάφωνα μία νεανική, δυνατή και τραχειά φωνή καλούσε τον κόσμο σε συσπείρωση και τον παρακινούσε να συγκεντρωθεί αύριο στο κέντρο της πόλης. ” Όλοι στην απεργία, όλοι στους δρόμους! Τώρα είναι η ώρα του λαού! Εμείς δεν υπογράφουμε  τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο! Σύγκρουση με το Μαύρο Μέτωπο και την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ!” Οι κόρνες, τα συνθήματα, οι φωνές και τα τραγούδια του Ξυλούρη συνέθεταν ένα βαρύ σκηνικό που σε έπειθε για την δυναμικότητά του και για τις ριζοσπαστικές του διαθέσεις.

Ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά διότι το μυαλό μου αμέσως άρχισε να κατασκευάζει εικόνες που θα μπορούσαν να είναι βγαλμένες από το μέλλον. Φαντάστηκα να μην υπήρχαν μόνο δύο αυτοκίνητα, αλλά μία ουρά χιλιομέτρων που άναρχα και σπασμωδικά θα κόρναρε, θα φώναζε, θα έβριζε τους πολιτικούς για τη βαθιά ύφεση που προκάλεσαν, θα χτυπούσε κάθε πόρτα και θα τραβούσε τον κόσμο στο μεγάλο αυτό κομβόι, σ’ αυτή την πρωτοφανής μαζικότητα. Εκείνη τη στιγμή ονειρεύτηκα όλη η Ελλάδα να ήταν ένα μεγάλο, ατέλειωτο ανθρώπινο κομβόι το οποίο δίχως να γνωρίζεται μεταξύ του, θα συμφωνούσε πως τώρα είναι η ώρα για την μεγάλη αλλαγή. Κάθε γειτονιά, κάθε σπίτι , άνθρωποι κάθε ηλικίας να πήγαιναν στον άγνωστο της διπλανής πόρτας με τον οποίο δεν είχαν ανταλλάξει κουβέντα ποτέ και να του έλεγαν,’‘Γίνεται χαμός παντού, ελάτε στο κέντρο μαζί μας, είμαστε πολλοί..!” Τα παιδιά μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει τριγύρω τους να έφευγαν απ’το σχολείο και να έδιναν με τους γονείς τους ραντεβού στο κέντρο για να εκφράσουν τον ενθουσιασμό τους με ασφάλεια. Ατέλειωτα συμβούλια σε πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση να έδιναν το στίγμα τους με απεργίες, απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από τις κατευθυντήριες γραμμές των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος. Τα συνδικάτα και κάθε λογής οργανώσεις να μην μπορούσαν να πιστέψουν το ανθρώπινο κύμα που κατέκλυε τις πόλεις και να άφηναν τις διαφορές τους και τα συμφέροντα κατά μέρος, γιατί τώρα κάτι μεγάλο συνέβαινε. Οι αστυνομικοί που θα ήταν έτοιμοι για σύγκρουση να τους κυρίευε ο φόβος, να αποδεσμεύονταν  από την αυστηρή ταύτιση της ιδιότητάς τους ως εργαζόμενοι με το κράτος και να άφηναν την λαοθάλασσα να συνεχίσει να στέκεται όρθια μέχρι να έρθει η ανατροπή. Τέτοια  συναισθήματα, σκέψεις και εικόνες μου προκάλεσε η φωνή του μεγάλου Νίκου Ξυλούρη, τα συνθήματα στους δρόμους και οι ελπιδοφόρες πανηγυρικές κόρνες.

Το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ονειρεύομαι ότι δεν θα ζούμε μια ζωή με 400 ευρώ. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι η οικογένειά μου δούλευε πάνω από 35  χρόνια χωρίς αντίκρισμα. Χωρίς επιβράβευση των κόπων τους. Επιβράβευση για τις θυσίες και την προσφορά στον μηχανισμό του κράτους, στο έργο που ο καθένας έχει αφήσει ανεξίτηλα πίσω του. Πόσο ακόμα θα μας χτυπάνε με τα πολιτικά τους τερτίπια; Ο εργαζόμενος→ άνεργος→ νεοάστεγος. Ο συνταξιούχος → φτωχός→κοινωνικά αποκλεισμένος. Ο μαθητής→ αμόρφωτος→περιθωριοποιημένος. Ο φοιτητής→ ημιμαθής→ανειδίκευτος→άνεργος. Ο πολιτικός;  Υποψήφιος → εκλεχθής +ευκατάστατος→ ευνοημένος = κυρίαρχος. Κυρίαρχος σε μια ζούγκλα που δεν έχει τίποτα να φοβάται αν ξυπνήσει…

Άνοιξε γκάζι με το μυαλό σου
βάλε ταχύτητα με την καρδιά
η φαντασία στην εξουσία
δώσε τα ρέστα σου για μια βραδιά
για μια βραδιά..  

Παύλος Σιδηρόπουλος

Ένας γάμος δεν φέρνει την άνοιξη: η οικονομική πολιτική των συναισθημάτων.

Τελικά κάποια πράγματα πολλές φορές απορείς αν αξίζουν τον κόπο. Αναφέρομαι στη γνωστή, από αρχαιοτάτων χρόνων, τέλεση του  μυστήριου του γάμου. Άραγε αξίζει τον κόπο; Δεν αναφέρομαι σαφώς στην επιθυμία ορισμένων ζευγαριών που αποφασίζουν να κορυφώσουν τη σχέση τους οδηγώντας τις ζωές τους στα σκαλοπάτια της εκκλησίας. Άν θέλει κάποιος να παντρευτεί είναι δικό του θέμα. Κάποιοι διαφωνούν, σε άλλους αυτή η κίνηση περνάει αδιάφορη, ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως η σχέση τους αναζητά, αφενός την νομιμότητα της εκκλησίας και του θεού που πρεσβεύει, και αφετέρου αποζητά την αναγνώριση και τη σύμφωνη γνώμη των δύο οικογενειών που υποτίθεται ότι κρίνουν  αυτού του είδους τη σχέση. Οπότε όλοι συμφωνούν πως ο γάμος είναι ένα υποκειμενικό ζήτημα. Αναπτύσσοντας όμως το θέμα αυτό θα ήθελα να εστιάσω στον τρόπο εκδήλωσης του φαινομένου. Με προβληματίζει δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται το αίσθημα κατάνυξης απ’τη στιγμή που ξεκινάει το μυστήριο, λαμβάνοντας υπόψιν την οικονομική κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Ας σχολιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή με έκδηλο φυσικά το υποκειμενικό στοιχείο και χωρίς να περιμένω τη σύμφωνη γνώμη όλων.

Σύμφωνα με το βικιπαίδεια ένας γάμος μπορεί να υποκινείται από διάφορα κίνητρα ή σκοπούς, όπως:

1. Σχηματισμός οικογένειας → Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει να παντρευτεί ένα ζευγάρι για να μπορέσει να αποκτήσει το παιδί του ελευθερίες, νομιμότητα και δικαιώματα..

2. Νομιμοποίηση σεξουαλικών σχέσεων→ Υπερρεαλισμός…

3. Ενθάρρυνση τεκνογονίας→ Μία κοινωνία δέσμια και εξαρτημένη σε μία θρησκευτική θεία δίκη.

4. Κοινωνική επιβεβαίωση ή ανέλιξη→ Ο ναρκισιστικός πουριτανισμός του είναι μας.

5. Οικονομική σταθερότητα→ Η αφορμή για ένα είδος ενίσχυσης και στήριξης δύο ανθρώπων που φτάνει τα όρια της φτήνιας.

Αξιολογώντας με δύο λέξεις τους λόγους και τα κίνητρα που ένα νέο ζευγάρι οδηγείται στο γάμο, με θλίψη διαπιστώνω ότι η τελετουργία αυτή – μιλώντας τουλάχιστον για τους Έλληνες – είναι ο αντικατοπτρισμός ενός πρόσκαιρου φανταχτερού καθρέφτη. Οι μήνες ετοιμασίας για την μεγάλη μέρα, τα έξοδα που την συνοδεύουν και κυρίως η ασύδοτη επιθυμία για προβολή των συναισθημάτων μας σε υλικό πλούτο, είναι αυτά που αποτελούν το κυνήγι της ευτυχίας χωρίς αντίκρισμα. Γίνομαι υπερβολικός, το γνωρίζω, δεν βάζω ποτέ όμως όλους τους ανθρώπους στο ίδιο τσουβάλι. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που ξοδεύει τεράστια ποσά για την ικανοποίηση όλων των καλεσμένων. Όλοι επίσης γνωρίζουν πως η ικανοποίηση των ανθρώπων που πραγματικά χαίρονται για την ευτυχία των νεόνυμφων, κατ’ εμέ δεν νοείται να ξεπληρώνεται με ένα πλούσιο και αστραφτερό τραπέζωμα. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό από τις ανάγκες που κατασκευάστηκαν προκειμένου ο γάμος να θεωρείται μία κινηματογραφική παραγωγή. Ακολουθεί μία ανάλυση των επιλογών που μπορεί να έχει ο πελάτης όταν εκδηλώσει ενδιαφέρον για την οργάνωση του γάμου του:

♥ Νυφικά με ανοιχτή πλάτη, νυφικά με δαντέλα, νυφικά με ένα ώμο, με φουρό, με κέντημα, με μανίκι, με φτερά, με πέπλο, με τιράντες, με Swarovski ή στρας, με τούλι, με βολάν, με χρώμα. (Δεν κατάντησε ήδη λίγο αστείο;)

♥ ΟΔΗΓΙΕΣ ΑΠΟ ΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΜΨΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΓΑΜΠΡΟΥ: ” Φροντίστε επίσης η επιλογή σας να συμβαδίζει αρμονικά με το νυφικό της συντρόφου σας. Αν παντρεύεστε καλοκαίρι μπορείτε να παραλείψετε το γιλέκο. Δώστε προσοχή στην πρόβα να έχουν το σακάκι και το παντελόνι το σωστό μήκος. Το πουκάμισο είναι πάντα μονόχρωμο και σε ανοικτό χρωματισμό: λευκό, μπεζ, γαλάζιο, -μεταξωτό ή βαμβακερό ή λινό- και με τη γραβάτα σε ταιριαστά χρώματα. Το σακάκι να είναι φοδραρισμένο ολόκληρο για καλύτερη εφαρμογή.Μπορείτε να αντικαταστήσετε τη γραβάτα με παπιγιόν ή φουλάρι εφόσον ο γάμος σας έχει πιο μοντέρνο – νεανικό στιλ. Αν θέλετε φοράτε και μανικετόκουμπα, προσθέτουν κομψότητα. Τα κατάλληλα παπούτσια για να συμπληρωθεί αρμονικά το σύνολο, είναι χρώματος μαύρου, δερμάτινα, χωρίς αγκράφες και κορδόνια. Να είναι μαλακά και άνετα για να μην σας κουράσουν με τόσες ώρες ορθοστασίας. Απαγορεύονται οι κοντές κάλτσες, είναι αντιαισθητικές. Και πάντα πρέπει να είναι στην ίδια απόχρωση με το κοστούμι.”

♥ Λίστα γάμου, προσκλητήρια γάμου, μπομπονιέρες γάμου, τούρτες γάμου, catering γάμου, πυροτεχνήματα, χορός γάμου(;), φωτογράφοι γάμου, λιμουζίνες για γάμο…

Νομίζω πως οι ανάγκες ναι μεν σκαρφίστηκαν και κατασκευάστηκαν αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν προτιμώνται.. Συνήθως λένε ”θα έρθει και η σειρά σου”, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα κρύψω τα μάτια μου και τις σκέψεις μου και δεν θα δω ή δεν θα σκεφτώ την άσχημη οικονομική κατάσταση που επικρατεί στα νοικοκυριά, ούτε αυτό σημαίνει ότι θα προκαλέσω με την συμπεριφορά μου κατ’ αυτό τον τρόπο. Είναι όμως θλιβερό το γεγονός αν σκεφτούμε λίγο περισσότερο πόσα λεφτά καταναλώνονται στους γάμους. Κάτι άλλο που επίσης θέλω να θίξω είναι πως τα μισά φαγητά που σερβίρονται στα μεγάλα κέντρα μετά την τέλεση του μυστηρίου, παίρνουν το δρόμο κατευθείαν για τα σκουπίδια. ”Αμαρτία δεν είναι ρε γαμώτο;”, αναρωτιέμαι όταν συνειδητοποιώ ότι ορισμένοι άνθρωποι λίγα μέτρα πιο δίπλα από μένα δεν έχουν την πολυτέλεια της αφθονίας στο τραπέζι τους.

Τις σκέψεις αυτές αποφάσισα να τις μοιραστώ μετά από ένα περιστατικό που με προβλημάτισε σε ένα γάμο. Πονάει η καρδιά σου όταν βλέπεις όλοι να εξέρχονται από την εκκλησία κουνάμενοι συνάμενοι, με τα ευρωφακελάκια έτοιμα στην τσέπη και από την άλλη να παρατηρείς έναν  νεοάστεγο να ζητάει τα ψιλά που έχουν περισέψει στην τσέπη σου.. Ήταν χαμογελαστός. Νοσταλγικά χαμογελαστός. Διότι εκείνη τη χρονική στιγμή χαιρόταν με την ευτυχία των άλλων. Δεν ένιωσε την ανάγκη να γίνει μέρος της αστραφτερής παρέας που βρισκόταν απέναντί του. Όταν τα αστραφτερά χαμόγελα έσβηναν, εκείνος έκλεβε λίγο από την ευτυχία τους. Και χαμογελούσε κι αυτός. Δεν απείλησε το εγώ τους ούτε την στημένη προσοχή τους. Ήθελε απλά να νιώσει ευτυχισμένος..

Παρακάτω αναρτώ συμβολικά ορισμένες φωτογραφίες που δείχνουν το μέγεθος της προβολής που έχουμε ανάγκη χωρίς λόγο και αιτία.

Στιγμιότυπα από την προετοιμασία φαγητών σε γάμο στην Κρήτη ενώ συμβολικά ανάρτησα και ορισμένες φωτογραφίες, έχοντας ως κύριο στοιχείο την ωραιοποίηση μέσω του πλούτου. Έτσι όπως τουλάχιστον βλέπω εγώ τα πράγματα..!

Πόσοι ξέρουμε το Θεόδωρο Αγγελόπουλο;

Ναι το μάθαμε όλοι πως πέθανε ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Το μάθανε επίσης και αυτοί που δεν τον ήξεραν. Όπως επίσης και αυτοί που είχαν χρησιμοποιήσει το όνομά του σε ποικίλες σατυρικές ή κακοπροαίρετες  εκπομπές για να παρομοιάσουν π.χ. τους αργούς ρυθμούς του Έλληνα ή την τεμπελιά του με τα αργά πλάνα του σκηνοθέτη. Χλευάζοντας δηλαδή. Όχι επαινώντας. Ή αν δεν είναι του γούστου μας βρε παιδί μου ας το αναγνωρίσουμε τουλάχιστον. Αναγνωρίζοντας και διακρίνοντας ποιός είναι ο πολιτισμός μας και ποιός όχι. Είναι οι ταινίες του Αγγελόπουλου μία κινηματογραφική εκδοχή της Ελλάδας του εικοστού αιώνα ή είναι όλες οι υπόλοιπες ελληνικές ταινίες μία αποτυχημένη προσπάθεια να αποδοθoύν στο πανί με σοκαριστικό τρόπο, προβάλλοντας έτσι τον ”πολιτισμό ” των επαρχιακών μας πόλεων; ( βλέπε Λάρισσα και Καρδίτσα.) Ποιές διαφημίζονται περισσότερο τελικά, ποιές αντιπροσωπεύουν τον ατομικό μας πολιτισμό; Και κατ’ επέκταση και σε άλλες μορφές τέχνης; Να μου πείτε θα χωριστούμε τώρα σε στρατόπεδα; Είναι όμως θέμα πολιτισμού, δεν είναι; Και, ναι, πολλοί θα σπεύσουν να δουν ταινία του Αγγελόπουλου τώρα. Όσοι από φυσικά αίτια δεν τον έμαθαν ποτέ ή όσοι τον σνόμπαραν και βλέπουν τώρα ότι η αρνητική δημοσιότητα, η είδηση δηλαδή του θανάτου του, τους ωθήσει στο αναλογιστούν και να σκεφτούν πως  ” κάτι θέλει να μας πει ποιητής”. Δεν με εξοργίζει ο κόσμος που δεν τον ξέρει. Θα κάνω κι εγώ παρακάτω την αυτοκριτική μου. Με εξοργίζει ο κόσμος που δεν ξέρει και παρ’ όλαυτα  εξακολουθεί να τοποθετεί ” τον άνθρωπο με τα αργά, βασανιστικά πλάνα” στην κατηγορία των ”άλλων, των κουλτουριάρηδων, των έντεχνων και των εναλλακτικών”. Από πότε η τέχνη απέκτησε ταυτότητα; Από πότε υιοθέτησε την δική της ξεχωριστή προσωπικότητα και έχει επιλεκτικούς φίλους; Γι΄αυτό βέβαια δεν φταίμε όλοι εμείς. Φταίει το κουτί που αγαπάμε να μισούμε. Και μέσα σε όλα αυτά μην μου πει κανείς πως η πλειοψηφία των σημερινών ταινιών έχουν καμία σχέση με αυτό που ονομάζουμε τέχνη. Κι αυτό γιατί οι ταινίες του Αγγελόπουλου και δεν ξέρω ποιανού άλλου δεν αποσκοπούν μόνο στο χρήμα. Δεν δημιουργούνται δηλαδή μόνο για εμπορικούς λόγους. Σαφώς οι άνθρωποι ίσως να θέλουν να δουν τον κόσμο να ανταποκρίνεται σ’ αυτό που κάνουν και να έχουν και έσοδα από αυτό. Το πρόβλημα είναι όμως πως μια τέτοια κουβέντα θέλει και συνομιλητή γι’ αυτό σταματάω την σκέψη μου στη μέση.

Όσο αναφορά την αυτοκριτική μου δηλώνω πως έχω δει μία ταινία του Αγγελόπουλου, ”Το λιβάδι που δακρύζει”. Και ορισμένα πλάνα από ορισμένες άλλες. Είχα μάλιστα έτοιμη στον υπολογιστή την ”Σκόνη του Χρόνου” αλλά το μηχάνημα παρέδωσε πνεύμα την επόμενη μέρα. Το θέμα είναι πως δεν γνωρίζω να πω πολλά για το έργο ενός σκηνοθέτη όπως του Αγγελόπουλου. Σκέφτηκα όμως  κάποτε να προσπαθήσω να αμφισβητήσω όλους όσους απέρριπταν τις ταινίες του. Και ναι δικαιώθηκα. Η ταινία ήταν εξαιρετική. Τα πλάνα του ήταν πραγματικά ποιητικά. Η μουσική, η ατμόσφαιρα.. Αυτό που έμαθα από αυτή την ταινία, αλλά και από άλλες ταινίες του ίδιου ύφους, είναι ότι δεν σου προσφέρονται όλα στο πιάτο. Στις ταινίες του Αγγελόπουλου ζεις ένα ταξίδι στην ορεινή, βροχερή, νοσταλγική Ελλάδα στις αρχές του εικοστού αιώνα . Κάπου εκεί που λάμβαναν χώρα οι Βαλκανικοί πολέμοι, η γερμανική κατοχή, ο εμφύλιος πόλεμος.. Με μια μουσική ύμνος για την ταλαιπωρημένη, λασπωμένη Ελλάδα.. Κλείνω λοιπόν λέγοντας πως δεν γνωρίζω τον αείμνηστο κύριο Αγγελόπουλο. Ούτε το έργο του. Ξέρω όμως τι πρεσβεύει. Τι θέλει πίσω του να αφήσει. Τι θέλει να πει. Σε ποιούς απευθύνεται. Γι’ αυτό το λόγο λοιπόν  τον αναγνωρίζω…

Υ.Γ. Οι σκέψεις μου αποτυπώθηκαν στο ”χαρτί” ακούγοντας Zbigniew Preisner, από την ”Μπλε ταινία” του Kieslowski. Το αφιερώνω στον αείμνηστο κύριο Αγγέλοπουλο και σε εσάς.

Αναπολήσεις μιας στιγμής.

Το σκοτάδι απόψε, είναι τόσο πικρό.

Η καρδιά μου θέλει να βαδίσει στα τυφλά,

Να δει πού βγάζει ο απέραντος δρόμος,

Που ξετυλίγεται μπροστά της,

μέσα στο σκοτεινό άπειρο.

Μάταια όμως.

Τίποτα δεν μπορεί να διακρίνει.

Ούτε καν να ανακαλύψει,

το μικρό στενό που οδηγεί στην λύτρωση.

Κι όμως προσπαθεί.

Πάντα προσπαθεί αναπολώντας το παρελθόν.

Προχωρεί τόσο σιγά, με βήματα σημειωτόν.

Ψηλαφίζοντας το χώρο, και αφήνοντας το χρόνο,

να περνά τόσο γρήγορα από δίπλα της.

Το ξέρει είναι δύσκολο, ή και πολύ νωρίς,

για να ζητάει την αναγέννηση,

αλλά πάντα προχωρώντας στα τυφλά,

μαθαίνοντας το χώρο και αφήνοντας το χρόνο,

να τραβάει μπροστά με το δικό του ρυθμό.

Ποθεί να μην κάνει ποτέ πίσω.

Ίσως δεν θα προλάβει να το κάνει αυτό…

Γραμμένο από την Αμαζόνα στις 8.10.2002. Πάρθηκε από  την συλλογή ποιημάτων του Συλλόγου Καρκινοπαθών Μακεδονίας- Θράκης.

Αγάπη: Η θεωρία ενός ΄άλλοθι΄.

Το σημερινό θέμα της ημέρας είναι μία ιστορία χιλιοπαιγμένη, γραφική, ίσως κουραστική και δεδομένη. Μέσα στο χάος των σκέψεών μας, των προβληματισμών, των ονείρων και των στόχων μας η αγάπη και οι σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων έχω την εντύπωση πως περνάει μία κρίση.  Οι σχέσεις βέβαια θεωρούνται αυτούσιες και ξεχωριστές, ανέκαθεν δηλαδή μπορεί να συναντούσαμε και να συναντάμε και σήμερα ανθρώπους που δυσκολεύονται να επιβιώσουν και να κρατήσουν τα όνειρά τους όρθια και απροσπέλαστα. Η διαφορά με το σήμερα είναι πως ο ρόλος της γυναίκας τον τελευταίο αιώνα (ή τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες) άλλαξε σταδιακά, ξεπερνώντας κατά πολύ τον ρόλο που ο άντρας, ως αρσενικό, της είχε επιβάλλει ή καθορίσει. Η αγάπη ως συναίσθημα βέβαια έχει πολλά παρακλάδια για συζήτηση. Εγώ θα εστιάσω σε πιο προσωπικές σκέψεις, τυλιγμένες με ένα πολύχρωμο συναισθηματικό σελοφάν.

Στην κοινωνία που ζούμε ορισμένοι άγραφοι συμπεριφοριστικοί κανόνες έχουν δημιουργήσει για το αρσενικό είδος την αδιαμφισβήτητη θεωρία ενός ”άλλοθι”. Η ιστορία έχει ως εξής: ένας άντρας όπως είναι φυσιολογικό κάποια στιγμή στη ζωή του θα συνάψει μία σχέση. Ας πούμε με μία γυναίκα. Αμέσως έρχεται ο ενθουσιασμός, ο έρωτας, η σύγχυση, η ατομική ανανέωση, η επιβεβαίωση, δημιουργείται μία νέα ανάγκη, μία εξάρτηση, μία αγωνία και η απόλυτη προσωπική επιτυχία και ικανοποίηση. Στη συνέχεια στο πέρας των μηνών εξασφαλίζεται η σταθερότητα, η ασφάλεια, η ισορροπία, η τάξη στη ζωές τους. Αργότερα όταν αρχίζουν σιγά σιγά να περνάνε τα χρόνια έχει καλλιεργηθεί και από τους δύο η επικοινωνία, το συναισθηματικό δέσιμο ενώ η ανάγκη, η σταθερότητα η ασφάλεια και η ισορροπία παραμένουν ως έχουν. Τότε είναι που αρχίζει να χάνει έδαφος ο έρωτας, η σύγχυση, η επιβεβαίωση, η εξάρτηση, η αγωνία. Μιλάμε ουσιαστικά για ένα κύκλο ο οποίος κάποια στιγμή ολοκληρώνει την διαδρομή του ξεκινώντας στη συγκεκριμένη περίσταση κάπως αντίστροφα. Η σχέση δηλαδή ξεκινάει ήδη με την κορύφωση ενώ μόλις ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος, τότε μπορούμε να μιλάμε για το σημείο της κάθαρσης. Όλα έχουν συμβεί και στο τέλος μένει η αγάπη η οποία -υπό φυσιολογικές πάντα συνθήκες- παραμένει αλώβητη, όμως, σαν ένας ζωντανός οργανισμός, αρχίζει να γερνάει. Εκεί είναι που χρειάζεται τονωτικές ενέσεις για να μπορέσει, να παραμείνει ζωντανή και έτοιμη να ξεκινήσει την διαδρομή πάλι από την αρχή, χαράζοντας αυτή την φορά νέα πορεία, διαφορετική από την πρωταρχική. Μπορεί να πετύχει μπορεί και όχι. Αυτό εξαρτάται από τα δύο άτομα που απαρτίζουν αυτή την σχέση αγάπης.

Εδώ λοιπόν μπαίνει ο παράγοντας απιστία. Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε ένα παράδειγμα απιστίας, είτε δικό μας, είτε κάποιου άλλου γνωστού ή φίλου. Δε νομίζω να απατώμαι αλλά η κοινωνία μας έχει σχεδόν θεσμοθετήσει την απαλλαγή του άντρα ως θύμα σε περιστατικά απιστίας, με τη γυναίκα να θεωρείται συνήθως ο θύτης, έμμεσα ή άμεσα. Λαμβάνοντας υπόψιν δηλαδή οποιαδήποτε εκδοχή, η γυναίκα είναι δυστυχώς εκείνη που θα σηκώσει το βάρος της κατακραυγής και της κακής κριτικής από τον περίγυρό της. Άμεσα νοείται ως το αυτονόητο, δηλαδή η γυναίκα να απατήσει το σύντροφό της και γι’ αυτό το λόγο να δεχτεί αφενός την οργή του άντρα με τον οποίο είχε σχέση και αφετέρου να στιγματιστεί μακροχρόνια ως ”πουτάνα”! Το λάθος βέβαια στο οποίο έχει περιπέσει είναι κατακριτέο αλλά ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται σε μία γυναίκα όταν αυτό συμβεί. Από την άλλη όταν ο άντρας απατήσει τη γυναίκα με την οποία είναι μαζί, δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα. Δέχεται την κριτική όλων όσων προκάλεσε με τη συμπεριφορά του αλλά από την άλλη δέχεται εγκωμιαστικά σχόλια και επαίνους από τους αυλοκόλακες φίλους του με την προτροπή να το ξανακάνει διότι αυτό είναι που τον κάνει περισσότερο αρσενικό από τα άλλα και γιατί…είναι μαγκιά! Το αποτέλεσμα του άντρα-θύτη είναι πως το περιστατικό μέσα στις επόμενες μέρες θα έχει ξεχαστεί.. Υπάρχουν και περιπτώσεις που οι γυναίκες από θύματα γίνονται δια μαγείας θύτες. Έμμεσα δηλαδή. Εδώ ο άντρας έχει μεν απατήσει αλλά η γυναίκα είναι αυτή που με την συμπεριφορά της τον οδήγησε σε αυτή την έσχατη απόφαση! Για όσα αναφέρω σαφώς και υπάρχουν και άλλες πλευρές προς συζήτηση, αλλά αυτός ο συλλογισμός είναι σήμερα κατά βάση υπαρκτός και κυρίαρχος στις μέρες μας.

Λειτουργώντας και λίγο συναισθηματικά θα έλεγα πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις ή προϋποθέσεις σε μία σοβαρή σχέση στην οποία δύο άνθρωποι έχουν επενδύσει. Ένας άντρας υποστηρίζει πως το να βρεθεί σεξουαλικά με μία άλλη γυναίκα, τον ανανεώνει και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αγαπάει περισσότερο τη γυναίκα που απάτησε. Ένας άντρας επίσης μπορεί να πει πως αγαπάει πολύ τον άνθρωπο που έχει δίπλα του και πως δεν μπορεί χωρίς αυτόν, παρ’ ολα αυτά το να πηγαίνει με μία άλλη γυναίκα συμπληρώνει τα κενά τα οποία λείπουν από τον δικό του άνθρωπο. Αυτές οι ερμηνείες θεωρώ πως θα λεχθούν κυρίως για να τις ακούσει εκείνος που της λέει παρά ο ακροατής στον οποίο απευθύνεται. Διότι αυτές οι σκέψεις που εξωτερικεύονται ασυνείδητα αποσκοπούν περισσότερο στο να ωραιοποιήσουν την κατάσταση που βιώνει ο ομιλητής, παρά στην ανταλλαγή απόψεων με τον ακροατή. Είναι κοινώς αιτιολογίες χωρίς αντίκρισμα. Γιατί όποια περίπτωση από τις δύο και αν λάβεις υπόψιν σου, το άτομο που έχει υποστεί την απιστία εξαπατάται όπως ακριβώς εξαπατάται ένας γέρος συνταξιούχος από έναν πλασιέ, όπως ένας πελάτης από μία τράπεζα και ούτω καθ’ εξής..

Το συμπέρασμα προσωπικά θεωρώ πως είναι το εξής: δεν μπορείς να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου με έναν και τα πάθη σου με δύο. Η σχέση δύο ανθρώπων είναι και αυτό μία συμφωνία. Γιατί είναι λάθος να θεωρούμε πως οποιαδήποτε άλλα συμφωνητικά έχουν περισσότερη αξία από την ίδια σου την ατομικότητα. Δεσμεύεσαι στην ουσία ψυχή και σώματι. Υπάρχει τίποτε πιο πολύτιμο από αυτό;

Όνειρα του παρελθόντος.

”Νέκρα”. Αυτή τη λέξη χρησιμοποιούμε πολλοί για να δηλώσουμε το μέγεθος της ανεργίας που καλπάζει. ”Δεν κινείται φύλλο”. ”Ξηρασία”. ”Τ’ιποτα”. ”Τον πούλο”. ”Σκούρα τα πράγματα”. ”Μπα”… Αντί να μιλάμε για το μέλλον μας κάθε φορά που βρισκόμαστε παρέα με γνωστούς και φίλους, συνεχίζουμε να συζητάμε για ένα παρόν που έχει κολλήσει στο παρελθόν. Γιατί άλλο το παρελθόν με τις δόξες του και άλλο το στάσιμο παρόν. Δεν έχουμε νέα. Περιοριζόμαστε στο να κουβεντιάζουμε τι αποφασίζουν οι άλλοι για μας και κλείνουμε απλά με μία θεωρητική αμφισβητήσιμη πρόβλεψη. Προσπαθείς να κρύψεις τον ενθουσιασμό σου για την αίτηση που έκανες για μία σύμβαση ορισμένου χρόνου. Το αναφέρεις στους φίλους χωρίς όμως να δηλώνεις την ώρα που περίμενες στην ουρά του ΚΕΠ για να τακτοποιήσεις την ίδια υπόθεση με άλλα 50 άτομα στη σειρά. Και σου λένε στις ειδήσεις: ο αριθμός των ανέργων σε σχέση με το 2010 έχει σχεδόν διπλασιαστεί…. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 857.656 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 4.440.050 άτομα και αυξήθηκε κατά 120.120 άτομα, σε σχέση με τον Σεπτέμβριο 2010 (αύξηση 2,8%) και κατά 36.547 άτομα σε σχέση με τον Αύγουστο 2011 (αύξηση 0,8%)……. Πολύ δύσκολη είναι η κατάσταση στην επαρχία, όπου η ανεργία καλπάζει. Σε επίπεδο περιφερειών της χώρας, στην “πρώτη πεντάδα” περιλαμβάνονται οι περιφέρειες της Δυτικής Μακεδονίας (24,2% τον Σεπτέμβριο 2011 από 16,3% τον Σεπτέμβριο 2010), της Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης (20% από 12,9%), της Ηπείρου (18,7% από 12,8%), της Θεσσαλίας (18,4% από 13,7%) και της Δυτικής Ελλάδας (18,3% από 13,1%)….

Νούμερα, στατιστικές, διαπιστώσεις και συμπεράσματα που δηλώνουν όσα βιώνουμε όλοι καθημερινά. Δεν χρειάζεται να ψάξεις στις ειδήσεις για να συνειδητοποιήσεις τι γίνεται. Τα πράγματα είναι απελπιστικά. Η Ελλάδα διαθέτει ένα πανέξυπνο, δημιουργικό και μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό χωρίς να αξιοποιείται. Μα φυσικά και είναι γνωστό σε όλους αυτό. Τα χρόνια περνάνε, οι νέοι των 20 γίνονται 25, των 25 γίνονται 30 και τα όνειρα αρχίζουν να φεύγουν, να απορρίπτονται απ’ τους ίδιους και τελικά η μοναδική ευκαιρία για ζωή να πετάγεται φρέσκια και καλοαναθρεμμένη στο καλάθι των αχρήστων. Γιατί ένας νέος στα 35 δεν είναι φυσικά γέρος αλλά τα όνειρα είναι σαν τα χρόνια ενός σκύλου. 1 χρόνος ζωής είναι 10 όνειρα ή στόχοι που προσπαθήσαμε να υλοποιήσουμε. Τα όνειρα χτίζονται μεν αλλά την κατάλληλη στιγμή πρέπει άμεσα να τεθούν σε εφαρμογή. Διαφορετικά η ευκαιρία για δημιουργία και πραγμάτωση όσων καταφέραμε να διδαχτούμε θα γκρεμιστούν στο λεπτό. Έτσι σε μια μέση ηλικία θα έχουμε αναγκαστεί να απορρίψουμε σχεδόν όλα όσα αγαπήσαμε και θα κάνουμε κάτι που ίσως να μην θέλαμε ποτέ να σκεφτούμε. Θα συμβιβαστούμε. Και αυτό είναι το λάθος που κάνουν πολλοί από μας. Θα μου πεις βέβαια τι άλλο να κάνεις; Όταν δεις ότι σου κλέβουν τις σκέψη, την έμπνευση, τη δημιουργικότητα, τις ευκαιρίες; Θα συμβιβαστείς.. Εκεί λοιπόν βρίσκεται η παγίδα. Αδικία υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Τώρα την ζούμε σε μία πολύ κακή και διαβολική μορφή. Όπως ένα φυλακισμένος δεν χάνει ποτέ την ελπίδα του για μια καλύτερη ελεύθερη ζωή,έτσι κι εμείς έχουμε χρέος, ακόμα και στα λάθη των άλλων, να μην χάνουμε τον προσανατολισμό μας και τις ιδέες μας. Γιατί αν δεν μπορέσουμε να εργαστούμε με βάση αυτό που αγαπάμε, τουλάχιστον ας το κρατήσουμε ως μία ενασχόληση προσωπική, δημιουργική και εξιλεωτική για εμάς. Γιατί το δικαίωμα στην εργασία μπορεί να μας το έχουν αφαιρέσει εδώ και καιρό, όμως το δικαίωμα της έκφρασης και της προσωπικής υποκειμενικής βούλησης για οποιοδήποτε αντικείμενο του κόσμου δεν θα καταφέρει να μας το στερήσει κανείς. Η ιστορία το έχει αποδείξει.